LOGINSylaila POV“Saglit nga,” sabi na naman niya.Isusubo ko na dapat, pero bigla niyang hinila ang kamay ko para mapatayo ako ulit. Hinalikan niya ako. Magaslaw siyang humalik, parang lalamunin ako nang buo. Habang naglalaplapan kami, binaba niya ang mga kamay niya at saka hinawakan ang dalawang matatambok kong puwët. Pinisil-pisil niya ito.Maya maya ay binuhat niya ako habang naghahalikan pa rin kami. Naupo siya sa kama at saka ako pinaupo sa kandungan niya.Ngumiti siya. “Puwede naman sigurong bago kita pakainin ay magpainit muna tayo lalo,” sabi niya, kaya inilipat ko na ulit ang mukha ko sa kaniya. Siniil ko siya ng masiid na halik para pagbigyan siya sa gusto niyang ito.Maya maya, nilantakan niya ang mapupula kong mga utöng. Ito ang gustong-gusto niyang ginagawa sa akin. Lahat ginawa na niya. Sinìpsip, kìnagat, dinìlaan at nìlamạs-lamạs. Panay tulo tuloy ng laway niya habang ginagawang candy ang dibdib ko.“Sarap-sarap din talaga ng dede mo, Ila,” gigil niyang wika. Halatang nag-i
Sylaila POVNgayong araw, pareho kaming walang pasok ni Chusan. Wala ring pasok si Isla dahil school break, pero maaga itong isinama nina Mama Keilani at Papa Sylas sa isang educational museum. Excited na excited pa nga siyang magkuwento tungkol sa dinosaurs bago sila umalis. Talagang super close na agad siya sa mga lolo at lola niya.Nandito ako sa sala, umiinom ng tsaa habang nanunuod ng balita. Ilang sandali lang akong nandoon, inubos ko lang ang iniinom ko at pagkatapos ay tumayo na ako.Nang tuluyang tumahimik ang buong mansion, napatingin ako sa second floor. Napangiti ako kasi alam kong naroon si Chusan ngayon. Nandoon siya sa kuwarto namin at kanina pa hindi bumababa.Ngumiti ako nang nakakaloko sa bigla kong naisip ngayon.“Perfect ang araw na ito para sa aming dalawa.”Bago ako tumuloy doon, may ginawa muna ako. Pagkatapos, dahan-dahan akong umakyat ng hagdan habang patuloy na may tumatakbong kalokohan sa isip ko.Pagpasok ko sa bedroom namin, nadatnan ko siyang nakahiga sa
Sylaila POVOne year had changed almost everything in my life.Bumalik na ang lahat ng alaala ko. Bumalik ang dating confidence ko. Bumalik ang pagiging hands-on ko sa negosyo, pero may isang bagay na hindi na talaga nawala sa akin, at ayaw ko na ring mawala iyon.Ito ay ang pagmamahal ko sa simpleng pamumuhay. Marami ang nagtatanong kung bakit, kahit isa na naman akong CEO ng isang malaking private aviation company, mas gusto ko pa ring kumain sa mga karinderya, ihawan, lugawan, at mga maliliit na tindahan sa gilid ng kalsada.Simple lang ang sagot ko, doon ako natutong mabuhay. Doon ako natutong magsimula ulit, at doon ko nakilala ang mga taong walang-wala, pero handang magbahagi ng kahit kaunting mayroon sila. Kaya kahit gaano pa kalaki ang kinikita ko ngayon, hindi ko kailanman ikahihiya ang pagkain sa bangketa.BANDANG ALAS SAIS na ng hapon nang matapos ang work ko. Paglabas ko ng Merritt Aviation Tower, agad akong sinalubong ng driver ko.“Ma’am, uuwi na po ba tayo?”Napatingin
Sylaila POVOne year later...Isang taon na ang lumipas simula nang magbago ang buong buhay ko. Isang taon mula nang makabalik ako sa pamilya ko, at isang taon mula nang unti-unting bumalik ang lahat ng alaala ko.Ngayon, masasabi kong ako na ulit ang dating Sylaila Merritt.Businesswoman, daughter of the Merritt family, mother of the cutest little princess, Isla.And the woman who never gave up despite losing five years of her life.Napangiti ako habang nakatanaw sa napakalaking opisina ko. Nasa ika-limampung palapag ako ng Merritt Aviation Tower dito sa Manila. Mula rito, tanaw ko ang buong skyline ng Metro Manila.Hindi ko maiwasang mapangiti. A year ago, pangarap ko pa lang makita ang matatayog na gusaling ito.Ngayon, isa na ako sa mga taong nagmamay-ari ng ilan sa mga iyon.“Ma’am Sylaila.” Napalingon ako sa pinto ng office ko. Lumapit ang executive assistant kong si Diane. “They’re all waiting inside the conference room.”I smiled confidently. “Thank you. I’ll be there.”I adju
Sera POVHindi ko alam kung pang-ilang bote na ng alak ang nasa harapan ko. Nakalat ang mga wine bottle sa sahig ng villa ko dito sa Korea. May ilan pang hindi ko natapos, habang ang iba naman ay wala nang laman. Nakaupo ako ngayon sa malamig na sahig ng sala. May hawak na wine glass, habang paulit-ulit kong iniikot ang pulang alak sa loob nito.Napatawa ako ng sobrang pait. Mas mapait pa sa alak ang buhay ko ngayon. Ilang araw pa lang ang nakakalipas nang sabihin ng doctor na may breast cancer ako, pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin matanggap.Hindi ko alam kung bakit sa akin pa nangyari ito. Hindi ko alam kung bakit ngayon pa.Pero ang mas masakit, hindi pala ang sakit, kundi ang katotohanang kung kailan wala na si Chusan sa tabi ko ay saka pa ako nagkaroon ng ganitong kalalang sakit.Napapikit ako sa inis. Panay ang tungayaw ko kapag naiisip kong ang lungkot at ang lala na ng buhay ko ngayon.Hindi ko namalayang napahawak naman ako sa dibdib ko. Doon mismo sa bahaging may bukol.
Sylaila POVPagkatapos naming mag-usap ni Toriana sa sala, ako na mismo ang nag-aya sa kanya sa kuwarto ko.“Tara, gusto mong silipin ang room ko? Doon, mas makakapagkuwentuhan tayo ng maigi,” aya ko sa kaniya.Pumayag naman agad siya. Sa sala kasi, maraming kasambahay, siyempre, umuuwi-uwi pa rin ang mga iyon sa pami-pamilya nila. Hindi malabong makinig sila sa pinag-uusapan namin ni Toriana. Baka agad nilang ikalat na si Sera ang dahilan kung bakit naaksidente ako. Wala pang kasiguraduhan, kaya ayaw ko munang may makaalam at makarinig.Tahimik kaming umakyat sa second floor ng mansion. Habang naglalakad kami sa mahabang hallway, paminsan-minsan ay palihim ko siyang sinusulyapan. Patingin-tingin siya sa mga paintingsnanin sa dingding.Pagdating namin sa kuwarto ko, binuksan ko ang pinto. Napatingin agad si Toriana sa buong paligid.“Wow, naiba na rin pala ang bedroom mo,” sabi niya. Mukhang dati ko na rin pala siyang napapapasok sa room ko.“Oo, siguro ay inayos nila ulit nung malama
Ilaria POVBandang alas-otso na ng gabi, pero parang hindi pa rin humihina ang bagyo. Sa halip, mas lalo pang lumalakas ang ulan, parang may galit na ibinubuhos ang langit sa lupa. Ayon sa nasagap ni Keilys sa internet, nag-load kasi siya para malaman kung anong klaseng bagyo ba ang mayroon ngayon—
Ilaria POVSumisingaw ang amoy ng calamansi at sibuyas sa buong kusina. Pinunasan ko ang pawis sa noo habang patuloy na hinihiwa ang pulang sibuyas, medyo nangingilid ang luha ko hindi lang dahil sa tapang nito, kundi dahil sa init na rin ng kalan. Nakabukas ang exhaust fan pero parang kulang pa ri
Ilaria POVKinabukasan, paggising ko, akala ko humina na ang ulan. Pero mali ako. Mas malakas pa at kitang-kita na rin dahil maliwanag na. Grabe, parang wala na rin makita sa sobrang lakas ng ulan at hangin.Parang mas galit pa ang langit ngayon. Ang hangin ay humuhuni sa labas, hinahampas ang mga
Keilys POVHindi pa ako makatulog. Hanggang ngayon, iba pa rin sa pakiramdam ang saya na nararamdaman namin ni Ilaria. Kaya, ayon, maghapong maganda ang mood naming dalawa. Sa ganda ng mood, nakakapag-relax na siya, busy na busy siya sa panunuod ng korean drama ngayon. Ang alam ko, kaninang tanghal







