บทนำ2 ต้นเหตุของพรหมลิขิต

ต้นเหตุของพรหมลิขิต

ย้อนกลับไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน...

ครืดดดดดด ครืดดดดด

เสียงมือถือเครื่องดำสั่นสะเทือนขยับเคลื่อนไปตามเบาะหนังสีดำเลื่อมภายในรถยนต์สุดหรู สายตากลมหวานมองไปที่หน้าจอรถ ที่เชื่อมต่อบลูทูธเอาไว้อยู่แล้ว พอเห็นว่าเป็นชื่อของใคร มือบางเล็กของคนขับก็เอื้อมไปหยิบขึ้นมาแล้วกดรับสาย ก่อนจะกรอกเสียงหวานให้กับปลายสายทันที

“ฮัลโหล”

‘นี่ยัยลี่...อยู่ไหนแล้ว ทำไมยังไม่มาสักที’ เสียงของเมย์ เพื่อนที่เรียนคณะเดียวกับเธอ กรอกเสียงมาตามสาย เมื่อเจ้าของมือถือเครื่องดำกดรับ

“จะถึงแล้วๆ ตอนนี้กำลังหาที่จอดรถอยู่ที่ลานจอดรถ” ลิลลี่ตอบกลับ

‘ทำไมแกไม่จอดด้านหน้าแล้วให้การ์ดขับไปจอดให้ล่ะ’

“ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวตอนกลับเผื่อว่าเมาแล้วหารถตัวเองไม่เจอ แค่นี้แหละๆ เดี๋ยวเข้าไปแล้ว” ลิลลี่บอกเพื่อน ก่อนจะกดตัดสายไปทันทีที่เธอได้ที่จอดรถ

ร่างบางอรชรอ้อนแอ้นก้าวลงจากรถ หญิงสาวใบหน้าเล็กสวยรูปไข่ ปากเล็ก จมูกหน่อย หน้าตาจิ้มลิ้ม ผมลอนยาวสวยสีน้ำตาลอ่อนปล่อยสยาย รูปร่างเล็กในชุดมินิเดรสเกาะอกสั้นเหนือเข่ารัดรูปสีน้ำเงินประกายเมื่อต้องกับแสงของไฟนีออน สีน้ำเงินช่วยขับผิวที่ขาวอยู่แล้วให้ดูขาวยิ่งขึ้นไปอีก

รองเท้าส้นสูงสีเดียวกับชุดสาวเท้าก้าวยาวเข้าไปในตัวคลับอย่างไม่รอช้า เพราะเขามาสายกว่าเพื่อนที่มารอเธอมากแล้ว

วันนี้ลิลลี่มีนัดเลี้ยงจบการศึกษาที่นี่ เธอเรียนจบแล้ว เหลือแค่เพียงส่งงานชิ้นสุดท้ายก็จะจบแบบสมบูรณ์ พวกเพื่อนๆ ของเธอจึงนัดกันมารวมตัวครั้งสุดท้ายที่นี่ในคืนนี้

“ทางนี้ๆ ยัยลี่!” เสียงของเมย์ตะโกนเรียกชื่อเธอ แข่งกับเสียงเพลงที่ดังก้องอยู่ทั่วคลับ พร้อมกับโบกมือหยอยๆ เรียกเธอ

ลิลลี่เดินตรงไปยังกลุ่มเพื่อนๆ ของเธอทันที เพื่อนๆ ของเธอมีทั้งผู้ชายและผู้หญิงห้องเดียวกัน ไม่พอมีรุ่นพี่ที่จบไปแล้วบางคนมาร่วมแจมด้วย ดื่มกันไปได้สักพัก ลิลลี่ที่คออ่อนก็เริ่มมึนเล็กน้อย

“น้องลิลลี่ ถ้าเรียนจบแล้วจะไปทำงานที่ไหนครับ” รุ่นพี่คนหนึ่งเอ่ยถามเธอขึ้น หลังจากนั่งกินกันได้สักพัก ซึ่งลิลลี่เองก็สังเกตได้ว่ารุ่นพี่คนนี้แอบมองเธอบ่อยๆ เหมือนกับว่ากำลังสนใจเธออยู่

“เอ่อ ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ อาจจะไปทำที่บริษัทพี่ชาย ไม่ก็เปิดบริษัทของตัวเอง” ลิลลี่ตอบเขา

“อื้อหือ ถ้าเปิดบริษัทรับพี่เข้าทำงานด้วยนะ” เขาพูดแซวหญิงสาว

“ได้เลยค่ะ ถ้าพี่เต็มใจที่จะเป็นลูกน้องลี่อ่ะนะ” ลิลลี่ตอบกลับอย่างยิ้มๆ รอยยิ้มของเธอทำเอาชายหนุ่มถึงกับตะลึง

“พี่เลี้ยงเหล้านะ” ชายหนุ่มคนเดิมยื่นแก้วเหล้าให้ แต่ลิลลี่กลับมองมันเฉยๆ ไม่ได้รับมาดื่ม

“กลัวพี่จะใส่ยาลงไปเหรอ” เขาถามอย่างรู้ทันความคิดของหญิงสาว

“ไม่ใช่ค่ะๆ” ลิลลี่รีบปฏิเสธ

“ถ้าคิดว่าไม่ใช่ยาแล้วทำไมไม่กินล่ะครับ ไม่ต้องกลัวหรอก เดี๋ยวพี่กินให้ดูด้วยก็ได้เอ้า!” พูดจบชายหนุ่มก็ยกเหล้าแก้วนั้นขึ้นดื่มไปครึ่งแก้วทันที เพื่อพิสูจน์ให้เธอมั่นใจว่าในนั้นไม่มียาจริงๆ

“ชะ...เชื่อแล้วค่ะ แต่ที่ไม่กินเพราะว่า ถ้ากินไปลี่ก็เมาแย่สิคะ ลี่ไม่เห็นจะได้ประโยชน์อะไรจากการกินเหล้าแก้วนี้เลย” ลิลลี่ตอบชายหนุ่มตรงหน้า และหาข้ออ้างในการไม่กินเหล้าแก้วนี้

ชายหนุ่มที่ถือแก้วค้างไว้ เขาใช้อีกมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบแบงก์ออกมาปึกหนึ่ง แบงก์เทาราวๆ 50 ใบเห็นจะได้ เขาเอามาพันรอบแก้วเอาไว้ แล้วยื่นให้ลิลลี่แบบยิ้มๆ

“แล้วแบบนี้มีประโยชน์ขึ้นมาหรือยังครับ” เขาถาม

“ก็พอได้” ลิลลี่ตอบ พร้อมกับยักไหล่แล้วยื่นมือเล็กไปหยิบเอาแก้วพร้อมกับเงินนั้นลงกระเป๋า และยกแก้วมาดื่มจนหมดแก้ว

ลิลลี่ไม่ได้เดือดร้อนขัดสนเรื่องเงิน แต่เธอต้องรับเงินมาก็เพราะว่าเธอไม่จำเป็นต้องเมาโดยเปล่าประโยชน์ ชายหนุ่มเจ้าของแก้วเห็นแบบนั้นก็ถึงกับยิ้มกว้าง ที่หญิงสาวที่เขาหมายปองรับแก้วเขาไปดื่ม

“เมย์ๆ ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” ลิลลี่เอ่ยบอกเพื่อน ก่อนที่จะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ หลังจากนั่งไปได้สักพัก เธอเริ่มรู้สึกมึนเมามากกว่าเดิม อาจจะเพราะเหล้าแก้วนั้นที่ดื่มเข้าไปจนหมดแก้ว

“เออๆ ไปไหวไหม ฉันพาไปไหม” เมย์หันมาถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรๆ ไม่ต้องๆ ฉันยังไหว ไปคนเดียวได้” ลิลลี่บอกเมย์ ก่อนจะเดินออกไปทันที ชายหนุ่มรุ่นพี่ที่นั่งมองลิลลี่อยู่แล้วเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเดินออกไปเข้าห้องน้ำ เขาก็ลุกขึ้นตามไปในทันที

ลิลลี่เดินโซเซมาจนเกือบจะถึงห้องน้ำ เธอยืนอยู่ข้างกำแพงที่เป็นสถานที่ของเหล่าผู้ชายเอาไว้สูบบุหรี่ ดูเหมือนตอนนี้จะไม่ค่อยมีคนเท่าไร ลิลลี่รู้สึกร้อนๆ จากภายในร่างกาย เธอรู้ได้ในทันทีว่าตัวเองกำลังโดนวางยาปลุกเซ็กแล้วแน่ๆ

หมับ!!

มือของใครบางคนคว้าเข้าที่ต้นแขนเรียวเล็กของลิลลี่ที่กำลังยืนพิงกำแพงเอาไว้ ไม่ให้ตัวเองล้มลงไปกองกับพื้น สายตาพร่ามัวหันไปทางเจ้าของมือนั้นทันที

“น้องลี่เมามากแล้ว ให้พี่ช่วยนะ” เสียงทุ้มแหบพร่าเข้ามาประชิดตัว พร้อมกับกระซิบข้างหู แม้ว่าลิลลี่จะมองเห็นใบหน้าเขาไม่ชัด แต่เสียงที่เธอคุ้นหูก็รู้ได้ในทันทีว่า เขาคนนี้คือใคร ‘เจ้าของเหล้าแก้วนั้น!!’

“ปละ...ปล่อย ลี่เดินเองได้!” ลิลลี่สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรง แต่ก็ยังไม่หลุด เพราะตอนนี้แค่พยุงตัวเองให้ยืนเฉยๆ เธอยังทำได้ลำบากเลย

“ยืนยังไม่ไหวเลยครับ ให้พี่ช่วยเถอะ” เขายังไม่ลดละความพยายามที่จะพาเธอได้ด้วย ลิลลี่ได้แต่ภาวนาให้เพื่อนของเธอคนใดคนหนึ่งตามออกมาช่วย

“ปล่อย...ลี่จะกลับบ้าน” ลิลลี่พยายามประท้วงขัดขืน แต่ก็ไม่เป็นผล ชายหนุ่มพาเธอมาที่ลานจอดรถ ตรงไปยังรถของเขา

“ไปนอนพักในรถพี่ก่อน หายเมาแล้วค่อยกลับ” ชายหนุ่มพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก

“ไม่...ปล่อย!!!” ลิลลี่สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของชายหนุ่มอย่างแรง แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นผล เพราะนอกจากชายหนุ่มจะไม่ปล่อยมือจากเธอแล้ว ยังใช้มืออีกข้างโอบรอบเอวเล็กเอาไว้แล้วกระชับเข้าหาตัวแน่นขึ้นอีกด้วย

“อย่าดื้อสิคะน้องลี่ ไปกับพี่ดีดี แล้วพี่จะอ่อนโยน” ชายหนุ่มรุ่นพี่กระซิบเสียงแหบพร่าที่ข้างหู น้ำเสียงน่าขยะแขยงสำหรับลิลลี่ แต่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกจากเริ่มมีน้ำตาใสไหลอาบแก้ม

“ถ้าจะเอากัน ก็ช่วยไปที่อื่น ตรงนี้ฉันจะเดิน!!” เสียงทุ้มต่ำบ่งบอกว่าหงุดหงิด กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าดังขึ้น ทำให้ทั้งลิลลี่และหนุ่มรุ่นพี่หันไปทางต้นเสียงพร้อมกัน

"ขอโทษด้วยนะครับที่ขวางทาง พอดีว่าผมทะเลาะกับแฟนนิดหน่อย" รุ่นพี่เอ่ยปากบอกคนที่มาใหม่

"ไม่ได้อยากรู้ แค่ขวางทางกู" ชายคนเดิมตอบกลับมาแบบหน้านิ่ง แค่คำพูดของเขาก็ทำเอารุ่นพี่ที่จับแขนของลิลลี่ถึงกับชะงักเล็กน้อยด้วยความกลัวอยู่นิดหน่อย เพราะอีกฝ่ายดูจะเป็นคล้ายพวกนักเลงหรือมาเฟียผู้มีอำนาจอยู่พอสมควร

"ชะ...ช่วยด้วยค่ะ ผู้ชายคนนี้จะลวนลามฉัน หมะ...เหมือนว่าเขาจะใส่อะไรให้ฉันกินด้วย" ลิลลี่ที่เริ่มรู้สึกไม่ดี ตัดสินใจสะบัดแขนรุ่นพี่ออกแล้ววิ่งไปหาชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาใหม่ทันที 

"จะให้ช่วยยังไงล่ะ ฉันจะช่วยทำไมในเมื่อช่วยแล้วก็ไม่เห็นจะได้อะไรตอบแทนเลย" ชายหนุ่มก้มมองร่างเล็กที่วิ่งเข้าหาและปะทะกับอกเขา 

"ช่วยฉันจากผู้ชายคนนี้หน่อย ฉันไม่อยากเป็นเมียเขา อื้อออ" ร่างเล็กสั่นสะท้าน บอกเขาด้วยน้ำเสียงติดๆขัดๆ ความรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ จากสิ่งที่เธอกินเข้าไป

ชายหนุ่มมองอาการของคนตรงหน้าแวบเดียวก็ดูออกว่าหญิงสาวโดนอะไร เพราะว่าที่บ้านของเขาเป็นคนผลิตมันขึ้นมาเอง

"ไม่อยากเป็นเมียมัน แล้วอยากเป็นเมียฉันหรือยังไง?" ชายหนุ่มถามขึ้น พร้อมกับเลิกคิ้วสูง

"มะ...ไม่ใช่สักหน่อย ช่วยฉันหน่อย จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ หรือจะเอาอะไรก็ได้ จะเป็นเงินหรือรถ หรือบ้านก็ว่ามาเลย แต่ตอนนี้นายช่วยฉันก่อน" หญิงสาวพยายามกระซิบบอกให้เขาช่วย

"หึ เธอพูดเองนะ" เขาหัวเราะในลำคอ แล้วยกยิ้มมุมปากอย่างคนเจ้าเล่ห์

"น้องลี่ครับ...มาหาพี่เถอะครับ เดี๋ยวพี่พากลับบ้าน น้องลี่เมามากแล้วไปอยู่กับคนไม่รู้จักมันอันตรายนะครับ" รุ่นพี่คนเดิมบอก แล้วทำท่าจะเดินไปดึงตัวลิลลี่มา

"นี่แฟนลี่เองค่ะ ไม่ใช่คนที่ไม่รู้จัก!" คนตัวเล็กหันไปตะโกนใส่อีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแหบพร่า 

รุ่นพี่ที่เห็นแบบนั้น เห็นท่าไม่ดี คิดว่าจะไม่ได้ตัวหญิงสาวกลับไป เขาก็ตรงเข้าไปจับแขนเล็กทันที แต่ก่อนที่จะออกแรงดึงแขนนั้นก็ถูกมือหนาคว้าหมับเข้าที่แขนเขา ออกแรงบีบจนหนุ่มรุ่นพี่ถึงกับหน้าเบ้ด้วยความเจ็บปวด

"อยากตาย? ถึงได้กล้ายุ่งกับเมียกู!!" ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเข้ม แต่ใบหน้ากลับนิ่งดุ

"เมีย? ปละ...เปล่าครับ มีผัวตั้งแต่เมื่อไรไม่เห็นรู้เรื่องเลยวะ" รุ่นพี่พึมพำจบ ก็หันหลังวิ่งออกไปอย่างเร็ว

เมื่อหนุ่มรุ่นพี่วิ่งออกไปจากตรงนั้นแล้ว บริเวณนี้ก็เหลือแค่เพียงเขากับเธอเท่านั้น ชายหนุ่มมองคนในอ้อมกอดที่เขาโอบเอาไว้หลวมๆ คนตัวเล็กทั้งเมา ทั้งหอบเหนื่อยจากฤทธิ์ยา เขาไม่พูดอะไรต่อ ทำเพียงย่อตัวลงใช้สองแขนช้อนร่างบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวแล้วเดินไปยังรถของเขาทันที