พันธะ(รัก)เมียบำเรอ

พันธะ(รัก)เมียบำเรอ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-10-27
โดย:  ชะนีติดมันส์จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
10
12 การให้คะแนน. 12 ความคิดเห็น
63บท
29.9Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

"พวกแกเป็นใคร? แล้วตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน??" "ทำไมต้องตื่นมาตอนนี้ด้วยวะ จัดการให้มันหลับอีกสิ" "เราไม่ได้เตรียมยามาด้วยครับ" "ตุ๊ยท้องแม่งเลย" "อย่านะ! พวกแกรู้ไหมว่าทำแบบนี้มันผิดกฎหมาย" "ไว้มีชีวิตรอดกลับไปก่อนค่อยพูดเรื่องกฎหมายกับกู" "ตกลงแกสองคนเป็นใคร เมื่อกี้ฉันยังอยู่บ้านของเสี่ยภูริอยู่เลย" "เสี่ยภูริ ฮ่าาาาๆๆ แก่หงำเหงือกขนาดนั้นยังจะเอาทำผัวลงอยู่เหรอ" "มันเรื่องของฉัน ถ้าเสี่ยรู้ว่าฉันถูกลักพาตัวมาพวกคุณไม่ตายดีแน่" "มีอะไรยัดปากมันหน่อยไหม"

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

พันธะ(รัก)เมียบำเรอ

Christie's POV

"Christie! For heavens’ sake, are you still standing there in those ugly trousers?"

I stopped at the base of the grand staircase, clutching my medical bag.

My mother was standing near a massive floral arrangement, obsessively adjusting the tilt of a white rose. She didn't look at me; she looked at my reflection in the hallway mirror with a pinched expression.

My mother, Diane, was hosting the Equinox Ball, an event she had talked about for six months as if it were a royal coronation.

"I have a double shift at the lab, Mom. I was just coming down to grab some water before I headed out," I said quietly.

She finally turned, her silk robe billowing around her. She walked toward me, her heels clicking sharply against the marble. She stopped a foot away, her eyes raking over my faded denim and the simple cotton shirt I had ironed myself.

"Water can wait. The caterers are confused about the seating chart in the West Wing, and the florist forgot the extra boutonnieres for the staff. Go and handle them. I cannot be everywhere at once while I’m trying to ensure this family maintains its standing."

"I really need to get to the lab," I replied, trying to keep my voice steady.

"The culture samples won't wait, and I—"

"The lab," she repeated, her voice dropping into a tone of mock sympathy.

"Always that dark, cramped little room with the smelling salts and the dead things. Don’t you ever get tired of playing doctor, Christie? It’s been a year since that little news segment, and honestly, the novelty has worn off for everyone in our circle. No one cares about tumors at a dinner party."

I felt the familiar sting in my chest.

"It’s not a play, Mom. I’m saving lives. You know I wasn't on the news for nothing, I found a cure that actually—"

"You found a way to make yourself look exhausted and drab," she interrupted, waving a hand as if brushing away a fly.

"Look at you. You look like the help. It’s no wonder I have to tell people Anna is my only child when we are out. At least she understands the effort it takes to belong to the elite. She doesn't embarrass me by looking like she just crawled out of a basement."

She stepped closer, poking a finger toward my shoulder.

"Go upstairs. Anna has a rack of dresses she’s decided are too ‘last season’ for her. Pick one. Put it on. I am commanding you to be present tonight. I won't have the neighbors whispering that my own daughter is a shut-in who can't afford a comb."

"I don't want Anna’s hand-me-downs," I whispered.

"Then you’re being difficult for the sake of it," Diane sighed, already turning back to her flowers. "Go. Now. Before I decide that your laboratory budget is better spent on a new therapist for your social anxiety."

I walked up the stairs, my legs feeling heavy. The higher I went, the louder the music became. Anna was in her suite, the doors wide open, surrounded by three different seamstresses and a mountain of clothes.

"Oh, look who it is," Anna called out without turning from her vanity mirror.

"The local celebrity has graced us with her presence. Did you run out of beakers to wash, and salts to smell, Christie?"

I stood in the doorway.

"Mom sent me. She wants me to take one of your old dresses for tonight."

Anna laughed and then she stood up, twirling in a gold-sequined gown that probably cost more than my entire university tuition. She looked like a goddess, and she knew it. She walked over to a rack in the corner and pulled out a lime-green dress with far too many ruffles.

"Try this one," she said, tossing it toward me. It landed in a heap at my feet.

"It didn't fit my waist quite right—it’s a bit too small for someone with a real figure, so it should hang perfectly on you since you’re so... straight-edged."

I didn't pick it up.

"I prefer to appear simple, Anna. I’m not interested in being a centerpiece."

"Simple is a nice word for it," Anna said, leaning against her bedpost and inspecting her manicure.

"I saw your interview on the local health channel last night. That sweater you wore was charming. It reminded me of the rugs Richard keeps in the mudroom for the dogs. Do you actually try to look that way, or is it a natural talent?"

"I was focused on the data, not the wardrobe," I said.

"Clearly. But that’s the difference between us, isn't it? I understand that in this world, people look at you before they listen to you. And right now, no one is looking at you, Christie. They’re looking past you. Even Dad doesn't see you when he’s home, does he? He sees a scholarship student living in his guest room."

"I am his daughter too," I said, though the words felt hollow.

"In a legal sense, I suppose," Anna shrugged.

"But you’re a competition that doesn't exist. You’re working so hard to find cures for people who don't even know your name, while I’m ensuring this family’s legacy stays intact. You can keep your lab. I’ll keep the inheritance and the respect. Now, take the dress and leave. I have a makeup artist arriving in ten minutes, and your energy is depressing the staff."

I turned and left the room, the sound of her snickering following me down the hall.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

dark Shadow
dark Shadow
ตเฉยขถีต.ร
2025-11-09 16:40:50
0
0
วนิดา
วนิดา
เขียนดี ฉันก็ชอบเขียนเหมือนกันแต่ไม่กล้าพอที่จะทำมัน
2025-10-28 21:47:29
0
0
เคลียร์ไม่ลง ก็คงต้องลุยฯ
เคลียร์ไม่ลง ก็คงต้องลุยฯ
ต่อเรื่องของมะนาวเลยค่ะแอด...อยากอ่านค่ะ
2025-10-27 12:29:18
0
0
เคลียร์ไม่ลง ก็คงต้องลุยฯ
เคลียร์ไม่ลง ก็คงต้องลุยฯ
ต่ออีกตอนได้มั้ยค่ะะะ...
2025-10-21 20:55:01
1
0
Damis Mis
Damis Mis
ไม่อัพเดทต่อเหรอคะ......
2025-09-29 16:31:22
1
0
63
พันธะ(รัก)เมียบำเรอ
"พวกแกเป็นใคร? แล้วตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน??" เพิ่งตื่นจากอาการหลับใหลไม่รู้ว่าเธอหลับไปได้ยังไง เพราะก่อนหน้านี้เธอยังอยู่ในบ้านของว่าที่สามีอยู่เลย"ทำไมต้องตื่นมาตอนนี้ด้วยวะ จัดการให้มันหลับอีกสิ""เราไม่ได้เตรียมยามาด้วยครับ""ตุ๊ยท้องแม่งเลย""อย่านะ! พวกแกรู้ไหมว่าทำแบบนี้มันผิดกฎหมาย""ไว้มีชีวิตรอดกลับไปก่อนค่อยพูดเรื่องกฎหมายกับกู""ตกลงแกสองคนเป็นใคร เมื่อกี้ฉันยังอยู่บ้านของเสี่ยภูริอยู่เลย" เธอจำได้ว่าดื่มน้ำจากแม่บ้านของเสี่ยมารู้ตัวอีกทีก็อยู่บนรถตู้นี้แล้ว"เสี่ยภูริ ฮ่าาาาๆๆ แก่หงำเหงือกขนาดนั้นยังจะเอาทำผัวลงอยู่เหรอ""มันเรื่องของฉัน ถ้าเสี่ยรู้ว่าฉันถูกลักพาตัวมาพวกคุณไม่ตายดีแน่""มีอะไรยัดปากมันหน่อยไหม" ผู้ชายคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าหันไปสั่งลูกน้อง"ไม่นะ! กรี๊ดดด" หญิงสาวรีบเอามือปิดปากไว้เพราะลูกน้องคนนั้นถอดเสื้อ คิดว่าจะเอาเสื้อมายัดปากเธอแน่เลยจากนั้นเธอก็นั่งสงบเสงี่ยมมาตลอดทาง​ แต่สายตาพยายามมองข้างทางว่าพวกมันจะพาเธอไปไหนเผื่อมีทางหนีทีไล่แต่ทำไมมันถึงมีแต่ป่าไม้ภูเขาเต็มไปหมดเลย ตกลงเรายังอยู่ในประเทศไทยหรือเปล่าเนี่ย แล้วนี่เราหลับไปนานแค่ไหนหวังว่าคง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1
นานแล้วที่ไม่ได้กลับบ้านหลังนี้ กลับมาทีไรก็คิดถึงแม่ที่จากไปเขาถึงไม่ค่อยอยากกลับมาที่นี่ ถ้าแม่ยังอยู่เขาคงไม่โทษตัวเองที่ดูแลท่านไม่ดี คนที่ทำร้ายแม่ต้องได้รับผลกรรมจนสาสมขึ้นมาไม่นานภูเบศก็ออกจากบ้านไปสถานที่ที่ทำให้เขาลืมเรื่องเศร้าๆ ได้"ว่าไงยังอยู่ดีไหมมึง""ไม่ได้เจอกันนานยังปากไม่ดีเหมือนเดิมนะ มึงมาตั้งแต่เมื่อไรวะ" "มาถึงเมื่อตอนเย็น ว่าแต่ที่นี่ดูดีขึ้นเยอะเลยนี่" ชายหนุ่มสังเกตโดยรอบว่าเหมือนทุกอย่างมันจะเปลี่ยนไป นี่เขาไม่ได้กลับมานานเท่าไรแล้วเนี่ย"เสี่ยสั่งให้ปรับภูมิทัศน์ใหม่" เสี่ยที่พูดถึงก็คือพ่อของภูเบศนั่นแหละ เพราะสถานที่แห่งนี้ยังอยู่ในเครือข่ายของภูริ และคนที่ภูเบศทักก็คืออัศวินเป็นเจ้าของสถานบันเทิงครบวงจรของที่นี่ แต่ก็ยังอยู่ในเครือข่ายของภูริเพราะถ้าอยากอยู่รอดก็ต้องมีผู้มีอิทธิพลหนุนหลัง"ว่าแต่มึงเถอะไม่เจอกันนานมีเมียกี่คนแล้ววะ""หึหึ ถามเป็นคนแล้วกูจะตอบมึงได้ไหมล่ะ""ไม่ใช่ว่าในนี้มึงฟันหมดแล้วนะ""ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก เดี๋ยวกูจะให้คนเรียกเด็กใหม่มาให้" ว่าแล้วอัศวินก็ชูนิ้วขึ้นมาเพื่อเรียกให้ลูกน้องเข้ามาหา"ขอเป็นเด็กใหม่นะ ต่อจากมึงกูไม่เอา""
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
ภูเบศมาขึ้นเครื่องส่วนตัวที่จอดอยู่สนามบิน ถึงแม้จะมีเครื่องส่วนตัวแต่ก็ต้องจอดในที่ที่รัฐบาลกำหนดไว้ใช้เวลาไม่นานก็มาถึง และมีรถรอรับเขาอยู่ที่สนามบินแล้ว"เจอตัวมันหรือยัง" ลงเครื่องก็ตรงมาถามลูกน้องที่จอดรถรออยู่"ยังเลยครับนายหัว""พวกมึงทำอะไรกัน แค่ผู้หญิงคนเดียวยังเอาไม่อยู่" ถ้าสังเกตใบหน้าของเขาตึงเครียดมาก แต่จะแสดงอารมณ์ออกมาตอนนี้ไม่ได้เพราะยังคงอยู่ที่สาธารณะ"ไม่คิดว่าเธอจะใจกล้าขนาดนั้นครับ" พื้นที่ป่ามีเป็นพันๆ ไร่ และเวลานั้นก็เป็นกลางคืนใครจะคิดล่ะว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ จะกล้าวิ่งหายเข้าไปในป่า"เชิญครับนายหัว" ขณะที่เปิดประตูให้ลูกน้องคนที่มารับไม่กล้ามองสบตาเจ้านายเลยได้แต่ก้มหัวตอนที่นั่งรถผ่านป่าไม้ เขาและคนของเขาก็สอดส่ายสายตามองตามพุ่มไม้ที่อยู่ละแวกนั้น"แถวนี้ยังมีกระท่อมอยู่ไหม" ภูเบศนึกได้ว่าเคยมีกระท่อมที่คนของเขาสร้างไว้เวลาออกมาตัดไม้"มีอยู่ครับ" ลูกน้องคนที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่ก็ตอบโดยการมองผ่านกระจกหลัง"พวกมึงไปดูหรือยัง""ยังไม่ได้ไปดูครับ" ที่ยังไม่ได้ไปดูเพราะไม่คิดว่าเธอจะไปถึงที่นั่นได้ ทางที่จะเดินจากปางไม้มากระท่อมมันลำบากมากผู้หญิงคงไม่เดินไปหรอก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
เขาไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงคนไหนที่ทำให้แม่ต้องเจ็บปวด แต่ผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาในชีวิตพ่อต้องได้รับผลกรรมนั้น ชายหนุ่มมองตามร่างหญิงสาวที่ถูกลูกน้องแบกเดินออกมาหารถร่างเล็กถูกวางทิ้งไว้หลังรถเหมือนไม่มีค่าอะไรเลย แล้ววัลลภก็เดินอ้อมไปนั่งข้างคนขับโดยมีเจ้านายนั่งอยู่เบาะหลัง ส่วนเธอถูกทิ้งไว้ท้ายกระโปรงรถ"นายหัวเป็นยังไงบ้างครับ" วัลลภเห็นว่าต้นคอของเจ้านายมีแผล แถมตอนนี้มีเลือดติดเสื้อเชิ้ตสีขาวด้วย"ยังไกลหัวใจ""รีบกลับสิวะ" เห็นว่าคนขับชักช้าวัลลภเลยหันไปสั่ง"ครับ"ใช้เวลาขับรถไม่นานก็มาถึงปางไม้.."นายหัวครับ" เห็นรถของเจ้านายวิ่งเข้ามาลูกน้องก็รีบก้มหน้าก้มตาวิ่งเข้ามาหาตุ๊บ! "อึบ"ตุ๊บ!! "อึบ" ลูกน้องแต่ละคนที่วิ่งดาหน้าเข้ามาถูกเท้าของภูเบศแทบจะทุกคน แต่ไม่มีใครเลยที่กล้าร้องโอดโอย เพราะถ้ามีเสียงรู้ดีว่าเจอหนักกว่าเดิมแน่วัลลภลงจากรถได้ก็เดินอ้อมไปหลังรถแล้วเปิดกระโปรงหลัง ลูกน้องที่ถูกถีบเมื่อครู่รีบลุกขึ้นมาแล้วเดินมาดูว่าข้างหลังรถมีอะไร"เจอตัวอยู่ที่ไหนครับลูกพี่" ลูกพี่ที่พวกเขาเรียกก็คือวัลลภมือขวาคนสนิทของนายหัว"กระท่อมในป่า" กระท่อมอยู่ไกลจากปางไม้มากทุกคนเลยไม่คิดว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
"ปล่อยฉันเถอะค่ะ ฉันขอโทษ" มือเรียวพนมไหว้ขอโทษกับสิ่งที่เธอทำเมื่อสักครู่"จำไว้ว่าอย่ามาสะกิดหนวดเสือ""โอ๊ย" เสื้อผ้าอาภรณ์ที่มันขาดอยู่แล้วก็ถูกเขากระชากดึงจนไม่มีชิ้นดี "อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ คุณต้องการอะไรก็บอกมาเดี๋ยวฉันจะบอกให้เสี่ย อืมม" ประโยคต่อไปถูกกลืนหายเข้าไปในปากของเขา จะเรียกมันว่าจูบก็คงไม่ใช่ เพราะเขาใช้แรงดูดจนริมฝีปากของเธอบิดเบี้ยวไปตามแรง จนเกิดความรู้สึกเจ็บปนคันเพราะเลือดมันวิ่งมาตรงที่เขาใช้แรงดูดขณะที่ดูดปาก​ มือของภูเบศก็ไม่ได้อยู่เฉยจัดการสิ่งที่กีดขวางอยู่เบื้องล่างให้มันหลุดพ้นไปจากเรือนร่างของเธอ"โอ๊ย" และพอทุกชิ้นหลุดออกไปแล้วมือของเขาก็ล่วงล้ำเข้าไปในร่องโดยไม่ระมัดระวัง ดันนิ้วเข้าไปได้ภูเบศก็กระแทกไม่ยั้ง "เจ็บ" ขาเรียวหนีบชิดเข้าหากันเพื่อหนีบมือเขาไม่ให้กระแทกเข้าออกได้เห็นเธอยังมีแรงต่อต้านริมฝีปากหนาที่ปล่อยจูบออกเมื่อสักครู่ก็งับลงยอดดอกบัวตูมที่มันตั้งอยู่ใกล้"โอ๊ยเจ็บ" มือที่พยายามดันแขนของเขาออกก็เปลี่ยนเป็นดันใบหน้าของเขาแทน "ปล่อยนะฉันเจ็บ""ถ้าเธอไม่ดิ้นแต่ครางแทนฉันจะปล่อย""ไอ้โรคจิต! ใครจะไปทำตามแก!""หึ! รู้จักคำว่าโรคจิตหรือยังถึงพ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
หลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จข้าวสวยก็ถูกพากลับมาไว้ที่เดิม ถ้าเธอจะหนีอีกต้องเอาให้ชัวร์ว่าจะหนีได้ ถ้าหนีไม่ได้คราวนี้มีหวังได้เป็นปุ๋ยที่นี่แน่"ไม่มีที่นอนให้เลยหรือคะ""ยังจะถามหาที่นอนอีก มีหมอนให้ก็ดีเท่าไรแล้ว"หมอนเธอก็ไม่กล้าหนุนหรอก ไม่รู้ว่าใครหนุนบ้างมีคราบดำๆ ด้วยประตูห้องถูกล็อกทันทีที่เธอเข้ามาข้างใน หญิงสาวเลยต้องไปนั่งอยู่มุมใดมุมหนึ่งเช้าวันต่อมา.. ไม่รู้เผลอหลับไปตอนไหน หลับมันทั้งๆ ที่นั่งพิงผนังอยู่ ตื่นมาอีกทีฟ้าข้างนอกก็สว่างมากแล้ว ทำไมเธอต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ด้วย เธอไม่ใช่เชลยของใครสักหน่อยก๊อกๆ "พี่คะ ฉันหิวน้ำ"สิ้นเสียงพูดประตูก็ถูกเปิดเข้ามา"คุณ?" คนที่เปิดประตูก็คือไอ้บ้าคนนั้น ข้าวสวยเลยค่อยๆ ถอยหลังกลัวว่ามันจะคิดทำอะไรบ้าๆ อีก"ออกมา""คุณจะพาฉันไปไหน""อยู่ที่นี่ก็ต้องทำงาน""ทำงาน? คุณจะให้ฉันทำงานอะไร?""มีงานตั้งมากมาย​ เธอไม่ต้องกลัวหรอกว่าจะไม่มีงานทำ""ถ้างานหนักฉันทำไม่เป็นนะ""ที่นี่ไม่มีงานหนักหรอก"ที่จริงจะให้ลูกน้องมาพาเธอไปก็ได้ แต่เมื่อคืนนี้เธอทำเขานอนไม่หลับทั้งคืนเลยต้องเล่นงานเธอกลับหน่อยที่ภูเบศนอนไม่หลับเพราะคิดถึงตอนที่ได้สัมผั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
"ฉันไม่ยอมทำหรอกนะ""ไม่ได้ถามว่าจะยอมหรือไม่ยอมบอกให้ไปแบกไม้ออกมา""ฉันเป็นผู้หญิงจะไปแบกหามหนักๆ แบบนั้นได้ยังไง""ถ้างั้นก็คงต้องให้นายหัวมาสั่งเองแล้วล่ะ""หยุดนะ!" ถ้าไอ้บ้านั่นมามันคงไม่จบง่ายๆ แน่ ดีไม่ดีมันจะให้เราเป็นคนสร้างบ้านเองด้วยซ้ำข้าวสวยเลยเข้าไปดูว่าพอที่จะแบกไม้อันไหนออกมาได้บ้าง เธอเลือกไม้กระดานที่เล็กที่สุดแล้วก็ยกออกมา"แล้วเมื่อไรจะเสร็จ""ฉันก็ยกได้เท่าที่ยกนี่แหละ""ปากดี แบบนี้ต้องเจอสักดอก" ลูกน้องของเขาสะบัดมือเหมือนจะตบ ข้าวสวยถึงกับสะดุ้งสุดตัวเพราะถ้าเจอฝ่ามือนี้เข้ามีหวังสลบ"ฉันยกแล้ว" เธอเลยต้องเข้าไปเอาเพิ่มมาอีก แล้วก็ยกไปจุดที่พวกมันบอกว่าจะสร้างบ้านมาถึงก็เห็นตั้งเสาไว้แล้ว แต่ผู้ชายตั้งเยอะตั้งแยะทำไมต้องมาใช้ผู้หญิงแบบเราด้วย"กลับไปขนมาอีกเอามาให้เยอะที่สุด""นายหัวดูอะไรอยู่ครับ" เข้ามาก็เห็นว่านายหัวกำลังใช้กล้องส่องทางไกลมองอีกฝั่งหนึ่งของเมื่อเช้านี้"ถ้ามึงเข้ามาโดยที่ไม่บอกกูอีกนะ รับรองว่าอาหารเย็นมึงเป็นลูกตะกั่วแน่""ก็นายหัวไม่ได้ปิดประตูไว้ผมเลยเดินเข้ามาครับ""ไม่ปิดมึงก็ต้องเคาะประตูบอกกูก่อน""ได้ครับ ว่าแต่นายหัวชอบหรือไม่ชอบ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
"กรี๊ดดด เอามือของแกออกไปนะไอ้เลว!""เลวงั้นเหรอ! แบบนี้เขายังไม่เรียกเลวหรอกถ้าเลวต้องแบบนี้!!" จบประโยคภูเบศก็จับเธอกดลงกับเตียง แล้วฝังใบหน้าลงกับซอกคอ"กรี๊ดดด ปล่อยฉันนะ!!" หญิงสาวดิ้นรนต่อสู้แต่ก็สู้แรงของผู้ชายไม่ได้ ยิ่งเธอดิ้นมันก็ยิ่งทำให้เขาใช้แรงกับเธอได้มากจนเรี่ยวแรงของเธอเริ่มหมดไป ร่างกายอ่อนปวกเปียกแม้แต่เสียงด่าก็ไม่ได้ยินอีกแล้ว"แม่บอกให้ไปนอนไงมะนาว""เสียงมันเงียบไปแล้วแม่""เราไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง และนั่นมันก็เป็นเรื่องของเจ้านาย""ฉันว่าแม่ไปบวชเถอะ" พูดถึงเรื่องนี้ที่ไรแม่ไม่เคยเข้าข้างลูกสาวเลยสักที"นี่เธอ?" ชายหนุ่มที่ฝังใบหน้าอยู่กับซอกคอ ค่อยๆ ขยับตัวขึ้นมามองใกล้ๆ แล้วเช็คดูว่าตกลงเธอยังมีสติอยู่ไหม "แกล้งหรือเปล่าวะ คนอะไรจะอ่อนแอขนาดนี้"ด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้าตั้งแต่วันแรกที่เธอหนีเขาแล้ว พอมีเรื่องกระทบจิตใจร่างกายเธอเลยรับไม่ไหวหมดสติไปอีกรอบ"หึ.. แกล้งหรือจริงเดี๋ยวก็รู้" ชายหนุ่มบรรจงถอดเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้น ถ้าเธอแกล้งหมดสติเดี๋ยวก็มีปฏิกิริยาให้เห็น แต่พอเขาถอดออกจนชิ้นสุดท้ายเธอก็ยังคงนิ่งอยู่เห็นเรือนร่างงามผุดผ่องเป็นยองใยแล้วภูเบศถึงกั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
ลงมาข้างล่างเขาก็สั่งให้มะนาวพาเธอไปทานข้าวในห้องครัวกับกลุ่มแม่บ้าน และไม่ลืมสั่งงานไว้ด้วยว่าถ้าทานข้าวเสร็จให้เธอไปเก็บองุ่นแปลงที่เหลือให้เสร็จ"สวัสดีค่ะป้าฉันชื่อข้าวสวยนะคะ" เข้ามาในครัวก็เห็นแม่บ้านอีกคนหนึ่ง คนนี้เธอเพิ่งเคยเห็นเลยต้องไหว้แนะนำตัว"รีบกินข้าวเถอะจะได้ไปทำงาน" ป้าคนที่เธอไหว้ตักข้าวมาวางไว้ให้ตรงหน้า ป้าคนนี้ก็คือแม่ของมะนาวเอง ในไร่นี้มีแม่บ้านอยู่แค่สองคนนอกนั้นเป็นคนงาน ส่วนคนงานจะอยู่บ้านพักของคนงานไม่ได้มายุ่งเกี่ยวกับบ้านหลังใหญ่"ป้าทำงานที่นี่มานานหรือยังคะ""คุณอย่ารู้เรื่องของที่นี่มากนักเลย" ทุกคนถูกสั่งให้ปิดปากเงียบ และนายหัวก็ไม่ได้บอกว่าผู้หญิงคนนี้มีสถานะเป็นอะไร แค่บอกว่าห้ามให้เธอรู้เรื่องของที่นี่ข้าวสวยเลยต้องทำตาม ทานจนอิ่มแล้ว เธอบอกว่าจะล้างถ้วยชามช่วย แต่ป้าไม่ให้ล้างบอกให้ไปทำงานของเธอเลยออกมาจากบ้านหลังนั้นก็มีคนของเขาคอยเดินตาม จนมาถึงแปลงองุ่นวันนี้เธอไม่กล้าทำประชดเขาแล้ว เพราะถ้าทำเหมือนเมื่อวานมีหวังต้องไปแบกไม้อีกแน่เลยเพราะแบบนี้แหละที่ภูเบศสั่งให้ย้ายเธอไปแบกไม้ ต้องให้เธอเจอดีซะบ้างจะได้ไม่ทำเป็นอวดเก่งข้าวสวยตัดองุ่นทีล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
"เสี่ยครับคุณสินธุมาขอพบครับ""ให้เข้ามา""เชิญข้างในครับ" คนของเสี่ยภูริพาสินธุพ่อของข้าวสวยเข้ามาส่งแล้วก็ออกไป"ตอนนี้มีความคืบหน้ายังไงบ้างครับเสี่ย" สินธุร้อนใจมากเรื่องที่ลูกสาวหายตัวไป"เชิญนั่งก่อนสิคุณสินธุ เรื่องนั้นคุณอย่ากังวลให้มากยังไงผมก็ตามให้ถึงที่สุดอยู่แล้ว"ทีแรกภูริก็ไม่พอใจมากเรื่องที่ณภัทรเปลี่ยนตัวเจ้าสาว เพราะตอนแรกพูดกันไว้ว่าเจ้าสาวคือบุตรสาวแท้ๆ ของณภัทร ต่อมาเปลี่ยนเป็นลูกสาวของหุ้นส่วนที่ชื่อสินธุ แต่พอเจอหน้าสินธุก็จำได้ในทันทีว่าเขาคนนี้เคยช่วยชีวิตตนเมื่อสมัยที่ยังเป็นวัยรุ่น เพราะตอนนั้นกำลังสร้างเนื้อสร้างตัวศัตรูมีรอบด้าน สินธุนี่แหละเสี่ยงชีวิตช่วยจนได้มาเป็นใหญ่ทุกวันนี้ เพราะแบบนี้แหละภูริถึงไม่ปฏิเสธบุตรสาวของสินธุ"ลูกสาวผมยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมครับ"เรื่องนี้ภูริยังให้คำตอบไม่ได้เพราะเธอหายออกไปจากบ้านโดยไร้ร่องรอย ถ้าถูกลักพาตัวออกไปคนที่พาไปต้องเป็นคนใกล้ตัวถึงสามารถหลบเลี่ยงกล้องวงจรปิดได้ทุกมุมเลย หรืออีกอย่างเธออาจจะหนีงานแต่งถึงได้ไม่มีร่องรอยให้สืบหาได้เลย"ผมมีลูกสาวแค่คนเดียวฝากเสี่ยช่วยตามหาหน่อยนะครับ" ที่จริงสินธุจำไม่ได้หรอกว่าเคยช่
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status