FAZER LOGINChapter02.ใจเต้นแรง
เทอมต่อมา…. วันหนึ่งในฤดูร้อน ตึก ตึก ตึก “ระวัง!” พรึ่บ! “อ๊ะ!” ตี๊ดดๆๆ บรื้นน~ แขนของฉันถูกกระชากไปปะทะกับหน้าอกเเข็งๆก่อนที่เสียงรถคันหนึ่งจะบีบแตรขึ้นพร้อมกับขับออกไปจากรั้วมหาลัยอย่างรวดเร็ว ฉันตกใจ หัวใจเต้นแรงไปกับเหตุการณ์ตรงหน้า เพราะเมื่อกี้ฉันเกือบจะโดนรถชนอีกแล้ว หากไม่มีคนมาดึงตัวฉันเอาไว้!! “อยากตายรึไงวะหะ! เธอนี่อีกแล้วนะ!” น้ำเสียงหงุดหงิดของเจ้าของอกแกร่งทำให้ฉันตกใจมากขึ้นกว่าเดิมเพราะเขาพูดใส่อารมณ์เต็มที่เลยไง ดวงตาของฉันค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมอง แม้จะรู้ว่าอีกคนกำลังหัวเสียแค่ไหน แต่ว่าฉันก็ต้องขอบคุณเขาสักหน่อย ที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้ในวันนี้ “พะพี่….O_O” ฉันเบิกตาโพลงขึ้นทาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าคนที่กำลังกอดฉันเอาไว้ในตอนนี้คือพี่เคย์เดน!! ให้ตายเถอะ! เป็นเขาอีกแล้วที่ช่วยฉันเอาไว้ ทำไมฉันต้องมาทำเรื่องหน้าอายต่อหน้าเขาแบบนี้ตลอดเลย! “หลายรอบแล้วนะ เธอควรจะมองถนนก่อนข้ามบ้าง” เคย์เดนตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอ่อนลง มือหนาค่อยๆปล่อยร่างเล็กออกจากมือ พร้อมกับคนตัวเล็กที่ยืนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก “ขะขอโทษค่ะ เอ่อ ขอบคุณนะคะที่ช่วยยี่” ผมมองคนตรงหน้าด้วยสายตาราบเรียบปนดุ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมต้องช่วยเหลือเธอ เพื่อนของยัยนาวาคนนี้ นอกจากจะทำตัวเฉิ่มแล้วสมองยังช้าด้วยสินะ ถ้าเมื่อกี้ผมเดินมาไม่ทัน ยัยนี่คงถูกรถชนตรงนี้ไปแล้ว ผมถึงได้โมโหจนเผลอตะคอกใส่อีกคนไปไง “ถ้าไม่มีฉันสักคน เธอคงได้เข้าโรงพยาบาลไปแล้ว” ผมอดที่จะต่อว่าเธอไม่ได้จริงๆ “เคย์คะ ไปกันเถอะค่ะ” ไม่ทันที่เพื่อนของลูกพี่ลูกน้องสาวจะได้ตอบกลับ เสียงของจ๊ะจ๋า หญิงสาวที่เขาควงอยู่ ณ ปัจจุบันก็ดังขึ้นมาเสียก่อน “ครับ” ผมหันกลับไปมองจ๊ะจ๋า ก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาควงแขนผมพร้อมกับหันมามอง คนตรงหน้าที่ยืนมองเราด้วยแววตาบางอย่าง แต่ผมไม่ได้สนใจในจุดนั้น เพราะตอนนี้สิ่งที่ผมสนใจคือท้องฟ้ามันกำลังจะมืด แล้วยัยเฉิ่มนี่จะกลับยังไง ดูจากการเกือบโดนรถชนรอบสอง ผมควรปล่อยให้เธอกลับเองงั้นเหรอ? “รู้จักเหรอคะ?” จ๊ะจ๋า อดีตดาวคณะการโรงแรมปี 4 หันมาถามผม “เพื่อนน้องน่ะครับ” “เธอกลับยังไง” ผมหันไปถามคนตรงหน้า ถ้าผมจำไม่ผิด เธอชื่อยู่ยี่ใช่ไหมนะ? “อะเอ่อ ระรถสองแถวค่ะ” เธอตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ซึ่งผมเองก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมอยู่ต่อหน้าผม ยัยนี่ต้องทำเหมือนประหม่าด้วย “เดี๋ยวฉันไปส่ง” ผมตัดสินใจเอ่ยบอกคนตรงหน้าไป ส่งผลให้จ๊ะจ๋าหันมามองผมด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย “หมายความว่าไงคะเคย์?” คนที่ควงแขนผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่เข้าใจ จริงๆผมกับจ๊ะจ๋านัดกันว่าจะไปห้องเธอเพื่อสานสัมพันธ์กัน แต่ผมรู้สึกอยากไปส่งเพื่อนของยัยนาวาก่อน “มะไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวยี่กลับเองดีกว่า” “แค่ข้ามถนนเธอยังไม่ดูตาม้าตาเรือเลย กลับกับฉันนี่แหละ อย่าเรื่องมาก!” ผมเลือกที่จะตัดบทก่อนจะใช้สายตาบังคับไปให้อีกคน ซึ่งยู่ยี่ก็ดูไม่กล้าขัด แม้เธอจะทำหน้าตาอึดอัดใจแต่ผมก็ไม่สน ระหว่างการเดินทาง มีแต่จ๊ะจ๋าที่ชวนผมคุยนั่นนี่ไม่หยุด ส่วนคนที่นั่งอยู่ข้างหลังก็เอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา หันหน้าออกไปนอกกระจกรถ จริงๆถ้ายัยนี่แต่งตัวดีๆผมว่าก็ไม่ได้แย่นะ แต่ทำไมต้องแต่งตัวมิดชิด ชุดยาวจนถึงเข่าขนาดนี้ด้วย แต่ช่างเหอะ! มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมอยู่แล้ว เอี๊ยด! ผมเหยียบเบรคอย่างรวดเร็ว เมื่อขับเข้ามาถึงบริเวณหน้าบ้านของรุ่นน้องสาว “ขอบคุณนะคะที่มาส่งยี่” เธอหันมาบอกเขา “อืม” “เคย์คงไม่ได้เปลี่ยนสเปคมาชอบแบบนี้หรอกใช่ไหมคะ?” จู่ๆจ๊ะจ๋าก็เอ่ยถามผมขึ้นมา ในขณะที่ผมมองตามคนตัวเล็กอีกคนไป “ครับ? จ๋าก็รู้ว่าเคย์ไม่ได้ชอบยัยเฉิ่มแบบนั้น อกโตๆแบบนี้ต่างหากที่เคย์ชอบ” ผมหันมาตอบจ๊ะจ๋าที่ดูเหมือนจะระแวงผมกับยู่ยี่ ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้จริงๆ ยัยนั่นห่างไกลจากสเปคของผมเป็นอย่างมาก ผมจึงเลื่อนมือไปบีบนมอีกคนหวังหยอกเย้า ด้วยสาวตาแพรวพราว คนเคยๆกันอยู่แล้ว ทำแบบนี้ผมรู้ดึว่าเธอชอบ “จริงเหรอคะ? ถ้าชอบคืนนี้อยู่กับจ๋าทั้งคืนนะคะ” จ๊ะจ๋ายกยิ้มก่อนเอื้อมมือมาลูบไล้เป้ากางเกงของผมเช่นกัน มีหรือเสือร้ายอย่างผมจะปฎิเสธ “ได้เลยครับ เอาจนกว่า….จ๋าจะพอใจ :)” อีกด้าน ภายในบ้าน…. “อุ๊ย! เดี๋ยวนี้มีผู้ชายมาส่งซะด้วย” ฉันชะงักไปเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงของอีกคนดังขึ้น พอเงยหน้าขึ้นไปก็พบเข้ากับ’ข้าวหอม’ ลูกสาวของพ่อเลี้ยงฉัน สามปีแล้วที่แม่ของฉันแต่งงานใหม่กับพ่อเลี้ยง ซึ่งทางนั้นมีลูกติดมาหนึ่งคนเหมือนกัน ข้าวหอมอายุเท่ากันกับฉัน แต่ไม่ได้เรียนต่อ เพราะเธอไม่ใฝ่การเรียน วันๆไม่ทำอะไร เอาแต่ผลาญเงินพ่อตัวเองใช้ไปวันๆและที่สำคัญยัยนี่ไม่ชอบฉัน คอยตามแซะฉันมาตลอดสามปี แต่ฉันเห็นแก่แม่ ก็เลยไม่อยากเอาความอะไรมาก เลือกที่จะนิ่งเฉยไปตามสไตล์ของฉัน ถ้าพ่อเลี้ยงฉันไม่ทำธุรกิจจนมีเงินมีทอง รับรองได้เลยว่ายัยข้าวหอมไม่มีทางได้อยู่สุขสบายไปวันๆแบบนี้แน่นอน ตึก ตึก ฉันหันไปมองคนที่เดินเข้ามาใหม่เพียงครู่ ก่อนจะเลิกสนใจ พยายามจะเดินเลี่ยงไปเข้าห้องตัวเองแบบเงียบๆ แต่ดูเหมือนยัยข้าวหอมจะไม่ยอมง่ายๆ “นี่! เดี๋ยวนี้หยิ่งนักหรอมึง ระวังเถอะ สักวันจะโดนผู้ชายหลอกฟันไม่รู้ตัว!” ฉันหยุดเดิน ก่อนจะหันหน้ามามองอีกคนที่จงใจพูดยั่วโมโหใส่ฉันไม่หยุด “ที่พูดหมายถึงตัวเองหรือเปล่า?” “นี่แก!” ฉันไม่สนใจหน้าตาถมึงทึงของอีกคนเลยแม้แต่นอน นานๆทีฉันจะตอบกลับข้าวหอมไปแบบนี้ เพราะทนไม่ไหวจริงๆ “ฝากไว้ก่อนเถอะมึง อย่าโดนทิ้งมานะ!” เสียงของข้าวหอมดังตามหลังฉันมา เพราะฉันไม่ได้หยุดฟังคำด่าทอของอีกคนต่อ ปึง! “เห้อ” ฉันถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้าสมอง เอาจริงๆ ฉันพยายามไม่สนใจนิสัยก้าวร้าวของข้าวหอมมาโดยตลอด เเต่เจอแบบนี้ทุกวันมันก็รู้สึกเสียสุขภาพจิตอยู่ไม่น้อย บางครั้งฉันก็แอบคิดว่าถ้าขอแม่ย้ายออกไปอยู่หอ แบบที่ไม่ต้องกลับมาเจอยัยข้าวหอมทุกวัน แม่จะยอมอนุญาติไหมนะ หนึ่งปีต่อมา….. วันวาเลนไทน์ ‘ชีวิตเราเกิดมาครั้งเดียว อยากทำอะไรก็ทำไปเลยค่ะ ไม่ว่าผลลัพธ์มันจะออกมาดีหรือไม่ดี อย่างน้อยๆเราก็ได้ลองทำ สุดท้ายเราจะได้ไม่ต้องมานั่งนึกเสียดายทีหลัง’ ฉันตั้งใจฟังรายการหนึ่งผ่านทางโทรศัพท์ ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองดอกกุหลาบสีแดงที่เธอบังเอิญซื้อมาจากหน้ามหาวิทยาลัย ร่างสมส่วนในชุดนักศึกษาตัวโคร่งกำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟบริเวณหน้าตึกคณะบริหาร ถ้าถามว่าทำไมเธอถึงมานั่งอยู่ที่นี่ ก็เพราะวันนี้….ความรู้สึกของยู่ยี่กำลังสั่งให้หญิงสาวทำอะไรบางอย่าง อย่างที่ทุกคนรู้ว่าตลอดระยะเวลาสองเกือบสามปีที่ผ่านมา เธอแอบชอบเคย์เดนมากขนาดไหน เธอแอบมองเขามาโดยตลอด จนรู้สึกว่าความรู้สึกมันเอ่อล้นอยู่ในใจแบบไม่อยากกักเก็บอีกต่อไปและด้วยอะไรหลายๆอย่าง ยู่ยี่จึงตัดสินใจที่จะใช้วันวาเลนไทน์ปีนี้ในการสารภาพรักกับเขา ถ้าจบเทอมนี้ เคย์เดนก็จะขึ้นปีสี่ เวลาที่เธอจะได่เจอเขาอาจน้อยลงไปทุกที ไม่ว่าคำตอบของเขาจะออกมาในรูปแบบไหน เธอจะทำใจยอมรับมันให้ได้ อย่างน้อยๆเธอก็ได้ลองทำ ดีกว่าปล่อยให้ทุกอย่างมันผ่านไปเฉยๆแบบนี้ พรึ่บ! เสียงมือบางหยิบดอกกุหลาบสีแดบมาไว้ในมือ หลังจากที่เห็นว่าคนที่ตัวเองต้องการพบกำลังเดินออกมาจากลิฟท์Chapter63.ตอนพิเศษ 3 ( จบ ) ห้าเดือนต่อมา…. @งานแต่งครูซ “ยินดีด้วยนะไอ้พี่ชาย รีบๆตามกูมาล่ะ หวังว่ามึงจะมีน้ำยาดีเหมือนกูนะ” คิ้วหนาเลิ่กใส่เจ้าบ่าวในวันนี้ก่อนจะจัดการรดน้ำสังข์ตามพิธีแต่งงานของไทยลงไปบนมือของแฝดพี่ด้วยท่าทางยียวนตามประสา “หมายความว่าไง” ครูซขมวดคิ้วตอบกลับมา ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ว่ายู่ยี่ท้องแล้ว เขากะจะมาเซอร์ไพรส์บอกทุกคนในวันนี้แหละ “ก็หมายความว่า….เมียกูท้องเป็นคนที่สองของกลุ่มไง หึ” ปากหนาแสยะยิ้มมุมปากอย่างภูมิใจ เพราะเขารู้ว่าไอ้ครูซก็อยากมีลูกไม่ต่างกัน มันเคยพาน้ำหอมไปตรวจครรภ์แล้วครั้งหนึ่ง แต่ตอนนั้นเธอไม่ท้อง และคำบอกเล่าจากปากของเคย์เดนทำเอาเจ้าบ่าวสุดหล่อชะงักไป ก่อนจะหันไปมองหน้าแฟนสาวที่ตอนนี้กำลังเป็นดาราดัง หากไม่ติดว่าน้ำหอมเรียนจบช้าละก็…. “ยินดีด้วยนะครับน้องน้ำหอม พี่ดีใจมากจริงๆที่ได้เรามาเป็นพี่สะใภ้” “ขอบคุณมากนะคะพี่เคย์เดน ^^” บนโต๊ะอาหาร~ “ไง~ ยิ้มหน้าบานเลยนะมึง ช่วงนี้มีเรื่องอะไรดีๆเหรอวะ?” เมื่อเคย์เดนเดินมาถึงโต๊ะที่พวกเพื่อนๆนั่งกันอยู่ ธีโอจึงไม่รอช้าที่จะถามแหย่ “หึ เมียกูท้องแล้วเว้ย!” ปากหนาไม่รอ
Chapter62.ตอนพิเศษ 2 หนึ่งเดือนต่อมา…. @งานหมั้น “มีความสุขมากๆนะลูก ฝากดูแลน้องด้วยนะเคย์เดน” ยุวดียิ้มอวยพรบ่าวสาวในงานหมั้นวันนั้นด้วยความรู้สึกดีใจเป็นที่สุด “ครับ ผมจะดูแลยี่เป็นอย่างดี” “ลุงดีใจด้วยนะยี่ ถ้ามีอะไรสามารถมาหาหรือปรึกษาลุงได้ตลอดนะ” ชัชชาติเอ่ยกับลูกเลี้ยงตรงหน้า ยู่ยี่เป็นเด็กดีมาก ที่ผ่านมาเขาถึงได้คอยซัพพอร์ตตลอดและวันนี้ผลของการทำตัวดี ทำให้เขาได้ดองเป็นถึงตระกูลใหญ่ที่มีมหาอำนาจมาก “ขอบคุณค่ะคุณลุง” “ในที่สุดก็มีวันนี้ แม่ไม่อยากเชื่อเลยนะว่าเคย์จะหมั้นก่อนพี่ครูซเสียอีก ยังไงก็ดูแลน้องดีๆนะลูก ส่วนเรื่องแต่งงาน เรียนจบเมื่อไหร่เดี๋ยวแม่จะรีบจัดให้เลยจ้ะ” มารีน่าพูดกับเด็กๆทั้งสอง ตอนแรกที่ได้ข่าวว่าเคย์เดนจะหมั้นในอีกหนึ่งเดือน นางเองก็ช็อคไม่ต่างกัน เพราะลูกชายตัวดีไม่ยอมปรึกษาอะไรเลย นางกับสามีจึงได้บินมาที่นี่อย่างกระทันหัน เตรียมการเกือบไม่ทัน “ขอบคุณค่ะคุณแม่/ครับแม่” “มีคนรักแล้ว ทำตัวดีๆ สิ่งไหนไม่ดีอย่าทำ” คริสเตียนเอ่ยบอกลูกชาย นั่นคือสิ่งที่เขาห่วงและไม่อยากให้เกิดขึ้นมากที่สุด “ครับพ่อ ผมจะไม่ทำให้ยี่เสียใจ” การอว
Chapter61.ตอนพิเศษ1 สองวันต่อมา…. ปึก ปึก ปึก “อ๊ะ อ๊ะ” “อ๊าา” “มะไม่ อื้อ ไม่ไหวแล้ว” เสียงยู่ยี่ครางหอบกระเส่าออกมาอย่างน่าสงสาร นับจากวันนั้นที่เคย์เดนกลับมาจากอังกฤษและขอเธอแต่งงาน ร่างเล็กก็แทบจะไม่ได้ออกไปเห็นเดือนเห็นตะวันที่ไหนอีกเลย เขาจับเธอทำเรื่องอย่างว่าครั้งแล้งครั้งเล่า จนนอนสลบหลับไปด้วยกัน ตื่นมายู่ยี่ก็ถูกร่างสูงจับเธอกินต่อแบบไม่ได้พักหายใจ แม้กระทั่งตอนอาบน้ำ หรือตอนกินข้าว….เธอก็แทบจะไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยสักอย่าง “กรี๊ดดด” ปากเล็กหวีดร้องออกมาสุดเสียงหลังจากที่ถูกท่อนเอ็นใหญ่กระแทกเข้ามาซ้ำๆ ส่งผลให้เธอกระตุกเกร็งปล่อยน้ำทะลักออกมาในที่สุด “ซี๊ดด~ ฉันก็ไม่ไหวแล้วที่รัก” เคย์เดนซู้ดปากครางออกมาก่อนจะยกสะโพกบางที่กำลังนอนคว่ำหน้าหันหลังให้เขาอยู่ขึ้นมาพร้อมกับนกดกระแทกตัวตนของตัวเองเข้าออกรูสวยถี่ๆอีกครั้ง จนในที่สุด….น้ำเชื้อสีขาวขุ่นก็ไหลทะลักใส่เข้าไปในร่องคับแคบจนหมดสิ้น พร้อมกับพายุรักที่ค่อยๆสงบลงในที่สุดท่ามกลางเสียงหอบหายใจของคนทั้งสอง “อ๊ะ แสบ” ทันทีที่แท่งร้อนถูกถอดถอนออกไป ใบหน้าสวยก็หันพลิกตัวกลับมานอนท่าหงายปกติ
Chapter60.เซอร์ไพร์ส ( จบบริบูรณ์ ) หนึ่งเดือนต่อมา…. Message เคย์เดน: อาทิตย์หน้าจะได้เจอกันแล้วนะ เคย์เดน: เตรียมตัวโดนกระแทกเอาไว้เลยนะที่รัก “หึ” มุมปากเล็กคลี่ยิ้มออกมาหลังจากได้เห็นข้อความหื่นๆที่แฟนหนุ่มมักจะส่งมาให้เธอเป็นประจำตลอดระยะเวลาสี่เดือนที่ผ่านมา ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอีกไม่กี่วัน เธอก็จะได้เจอกับแฟนหนุ่มแล้ว เธอจะได้กอดเขาอย่างที่เคยทำ แล้วก็จะได้เห็นหน้าเขาทุกวันเหมือนเดิม อยากเจอเร็วๆจัง…. คิดถึง -หนึ่งสัปดาห์ต่อมา- @มหาวิทยาลัยริชบูม “เเหม๋ เดินยิ้มมาแต่ไกลเลยนะ” เสียงนาวาดังขึ้นในขณะที่ฉันกำลังเดินเข้ามาในห้องเรียน วันนี้เป็นการเรียนคาบสุดท้าย สัปดาห์หน้าฉันจะสอบแล้ว และอีกไม่นานก็ปิดเทอม นั่นหมายความว่าฉันกำลังจะได้ขึ้นปีสี่สักที แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลหลักที่ทำให้ฉันอารมณ์ดีในวันนี้หรอกนะ เพราะสิ่งที่ทำให้ฉันตื่นเต้นจนแทบนอนไม่หลับนั่นก็คือ วันนี้เคย์เดนจะกลับมา….เขาฝึกงานเสร็จแล้ว และฉันก็กำลังจะได้เจอกับเขาในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า!! “ฉันดูอารมณ์ดีขนาดนั้นเลยเหรอ” ฉันถามนาวาออกไปในขณะที่ใบหน้าก็ยิ้มออกมาไม่หยุด “มากกก ว
Chapter59.ห่างไกล สองสัปดาห์ต่อมา… @สนามบินสุวรรณภูมิ “ที่รัก เค้าจะไปแล้วนะ” ครูซกรอกตามองบนเมื่อเห็นเคย์เดนออดอ้อนแฟนของตัวเองไม่หยุด ในใจลึกๆ เขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเสือร้ายอย่างมันจะแปรเปลี่ยนเป็นหมาน้อยจอมเชื่องได้ขนาดนี้ “พะพอแล้ว ไปได้แล้วเดี๋ยวตกเครื่อง” ยู่ยี่เอ่ยบอปแฟนหนุ่มด้วยความอายสุดฤทธิ์ ก็ตอนนี้เธาไม่ได้ยืนอยู่กับเคย์เดนสองคนนี่น่า ยังมีพี่ชายของเขาอีกคน…. “เดินทางปลอดภัยนะคะพี่ครูซ” หญิงสาวหันไปบอกครูซที่ยืนจ้องมองมายังเธอกับเคย์เดนด้วยแววตาเหนื่อยใจกับน้องชายตัวเอง “ครับ” หนุ่มพูดน้อยพยักหน้าตอบ ร่ำลากันอยู่อีกหลายนาทีกว่าเคย์เดนจะยอมให้ยู่ยี่ขับรถเขากลับ ในระหว่างนั้นครูซก็เริ่มรำคาญคนคลั่งรัก ท่าทางหมาหงอยแบบนี้คืออะไร เขาไม่ชิน ในขณะที่เคย์เดนก็ได้แต่รู้สึกใจหาย เขาไม่รู้ว่าตลอดระยะเวลาสี่เดือนต่อจากนี้ เขาจะใช้ชีวิตอยู่ยังไง “เลิกทำหน้าเหมือนหมาหงอยสักที” ครูซอดที่จะด่าเคย์เดนออกไปไม่ได้ “อะไร! อยู่ดีๆ มาว่ากู! คนไม่มีแฟนแบบมึงไม่เข้าใจหรอกเว้ย แม่งคิดถึงเมีย! แล้วสี่เดือนต่อจากนี้กูจะเย็บใคร!” นั่นเเหละคือสิ่งที่ทำให้จิตใจของเคย์เดน
Chapter58.ยั่วยวน NC+ หลังจากนัวเนียกันผ่านไปสักพัก หนุ่มบริหารก็ไม่รอช้าที่จะจัดการเสื้อผ้าบนร่างกายของตัวเองออกไปจนหมด เผยให้เห็นกล้ามเป็นมัดๆของคนชอบออกกำลังกาย ก่อนที่มือหนาจะจัดการยกขาทั้งสองข้างของยู่ยี่แยกออกจากกัน เผยให้เห็นรอยแยกที่ปริออกมาจากเป้ากระโปรงเมดสีขาวที่ถูกดีไซน์มาแบบนั้น ผ้าตรงกลางแยกออกจากกันโดยไม่มีอะไรกั้นเนินเนื้อนั่นเลย นี่แหละ….สิ่งที่เขาต้องการ แผล่บ~ ใบหน้าหล่อไม่รอช้าที่จะก้มลงไปใช้ปากเลียชิมกลีบกุหลาบสวย “อึก อื้ออ อ๊าา” ปากเล็กครางกระเส่าเพราะปากร้ายของเขาอยู่หลายหน เคย์เดนถือว่าเป็นคนที่มีความช่ำชองเป็นอย่างมาก ลิ้นหนาตวัดเลียติ่งกระสันของเธอ ส่งผลให้น้ำสีใสไหลทะลักออกมาเป็นระยะ ขนอ่อนของยู่ยี่ลุกขึ้นชูชัน ปลายเท้าชาวาบหลังจากที่โดนตะบี้ตะบันเลียร่องสวาท….แบบไม่ยอมให้เธอได้พักหายใจ “อ๊าา เสียว เคย์เดน มันเสียว” มือเล็กเลื่อนมากำผมสีน้ำตาลเข้มของอีกคนเอาไว้เพื่อคลายความเสียวซ่าน ในที่สุดร่องคับแคบก็กระตุกถี่ๆปลดปล่อยน้ำออกมาเป็นจำนวนมาก “อื้ออ” “สดนะ” เมื่อจัดการคนใต้ร่างจนเสร็จสมอารมณ์หมายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เคย์เดนก็ไม่รอช้







