Romances de พริ้มพราว

“ฉัน….ขอโทษ” “ขอโทษงั้นเหรอ…” “….หึ ฉันไม่ต้องการคำขอโทษจากเธอ!”

“ก็เธอบอกเองว่าถ้าไม่ได้เป็นอะไรกันนอนด้วยกันไม่ได้ ถ้างั้น…..เราก็มาเป็นอะไรกันสิ จะได้นอนด้วยกันได้”

“ช่วย......มีเซ็กส์กับฉันได้ไหมคะ?” “แน่ใจแล้วใช่ไหมที่จะทำแบบนี้” “ค่ะ ฉันแน่ใจ”

“ทะทำบ้าอะไรของนาย!” / “ก็เธอบอกว่าฉันจะไปมีอะไรกับใครก็เชิญ ตอนนี้ฉันอยากมีอะไรกับเธอจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว”

“หรือว่าของคุณมันเล็กมากเลยเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้สึกเจ็บอะไรเลยล่ะ ถ้าครั้งแรกมันก็ควรจะเจ็บสิ“

“ปล่อยไหนดีล่ะ? ข้างในตัวเธอดีไหม เธอไม่ชอบให้ฉันปล่อยใส่หน้านี่ จริงไหม?”

เจษ = “ฉันยินดีชดใช้ค่าเสียหายให้เธอนะ” นิลิน = “ไม่ต้องค่ะ ฉันไม่ได้ขายตัว! ‘พี่ไม่มีวันรักโมเลยหรอคะ สักนิดก็ไม่มีเลยหรอ’///‘ฉันขอโทษนะโม เราหย่ากันเถอะ เธอไม่ต้องมาทนเจ็บปวดเพราะคนอย่างฉันอีก’

“แสบนักนะ! ดี! ดีดดิ้นแบบนี้มันก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบ หึ“

“อยากไปจากฉันมากเหรอ? ฉันไม่ให้เธอไป จนกว่าไอ้คริสจะปล่อยตัวรีน่ากลับมาให้ฉัน”

“ก็ไม่เห็นต้องเสียเวลาคิดเลยนี่คะ ถึงคุณมาร์ตินจะติดใจลิษา แต่ก็ไม่ได้แปลว่าลิษาจะติดใจคุณมาร์ตินนะคะ”

”.....มึงจะบ้าหรือไง กูไม่เอาน้องเพื่อน“ / / “อย่าให้ใครรู้เรื่องของเรา เราคงไม่อยากได้เพื่อนพี่เป็นผัวหรอกจริงไหม”

“ฉันก็เป็นให้ได้นะผัวของเธอ” “ไม่มีกฎข้อไหนบอกว่าเป็นเพื่อนกันเอากันไม่ได้”

“นาริกา ฉันไม่ได้บอกว่าเธอต้องจ่ายด้วยเงิน” “แล้วคุณเนสจะให้นาจ่ายยังไงคะ ผ่อนจ่ายได้ไหม หรือหักเอาจากเงินเดือนนาก็ได้” “ฉันขอจูบ….จ่ายฉันมาด้วยจูบของเธอ”

“ไม่ว่าเจนจะทำยังไง คุณกันต์ก็จะไม่เลือกเจนใช่ไหมคะ” ร้องไห้

“ใช่! ฉันก็แค่อยากให้เธอรักฉัน เพราะถ้าเธอรักฉันไอ้หมอนั่นมันก็จะเจ็บปวดไง ฮึ! สุดท้ายเธอก็รักฉันจริงๆแล้วนี่ แล้วมีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องเก็บเธอไว้”