บทที่ 5 ความทรงจำ

LOVE MARRIAGE วิวาห์รักพิศวาส

Chapter 4

รุ่นพี่ !

“ตาดลทำไมมาช้า ปล่อยให้พ่อกับแม่ต้องรอ” สุชารัตน์พูดตำหนิลูกชายอย่างเสียอารมณ์

“ไหน ๆ ก็มาแล้วสั่งอาหารเถอะ” สหรัฐพูดพร้อมหยิบเมนูขึ้นมาดู

“จริงสิตาดล มาทำความรู้จักกับน้องลิสาเขาสิ อีกหน่อยจะต้องแต่งงานกันแล้วนะ” สุชารัตน์แนะนำ

“สวัสดีครับ พี่ชื่อภูวดล เรียกว่าพี่ดลก็ได้ครับ” ชายหนุ่มเอ่ยทัก พลางสำรวจใบหน้าสวยตรงหน้าเขา

ชาลิสาได้แต่ยิ้มตอบกลับแล้วหลบสายตา เมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าของเธอมอง มือที่อยู่ใต้โต๊ะกำแน่นเพื่อเก็บซ่อนความรู้สึก

“สวัสดีค่ะ พี่ดล” ชาลิสาพูดพร้อมยกมือขึ้นไหว้

เพียงเวลาผ่านไปไม่นาน อาหารถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะ ชาลิสาได้แต่รับประทานอย่างนิ่งเงียบโดยไม่พูดไม่จา ซึ่งแตกต่างจากชายหนุ่มที่คุยสนิทสนมกับพ่อแม่ของเธอ แล้วเวลาแห่งความสุขก็หมดลงเมื่อมีเสียงหวานแทรกขึ้น ทุกคนต่างหยุดชะงักอย่างทันที

“ที่รักคะ มาทานข้าวทำไมไม่ชวนลูซี่มาด้วย”

สายตาของทุกคนเงยขึ้นไปจับจ้องต้นเสียง ร่างหญิงสาวอรชรอยู่ในชุดเกาะอกสีดำครึ่งตัวพร้อมกางเกงขาสั้นสีแดงที่เผยให้เห็นน่องขาเรียวยาวกระชากใจบรรดาหนุ่ม ๆ ที่อยู่ในร้านได้เป็นอย่างดี

“ลูซี่ คุณมาที่นี่ได้ยังไง?” ชายหนุ่มถามออกมาอย่างตกใจ เขาไม่คิดว่าจะมาบังเอิญเจอพิมพ์ดาราที่นี่

“ก็แค่บังเอิญค่ะ ที่รักมาทานข้าวไม่ชวนบ้างเลย” พิมพ์ดาราได้ยินคำถามก็ยิ้มหวานออกมาพลางลูบไล้ใบหน้าคมเข้ม แววตาของสุชารัตน์ผู้เป็นแม่มองลูกชายด้วยความโกรธ

“ตาดล !” สุชารัตน์พูดด้วยความโมโหทันที

“อุ๊ย ! สวัสดีค่ะคุณแม่” พิมพ์ดาราพูดทักแล้วยกมือขึ้นไหว้ พลางยิ้มให้ก่อนจะค่อยก้มลูบไล้ชายหนุ่มอย่างไม่อาย

“ตาดล !” ผู้เป็นแม่พูดเสียงแข็งอย่างทันทีเมื่อรับภาพตรงหน้าไม่ได้

“ทักทายเองค่ะ” พิมพ์ดาราใช้นิ้วเรียวลูบใบหน้าคมคายเพื่อยั่วอารมณ์ของสุชารัตน์ ชาลิสาได้แต่นั่งมองจนเริ่มหมดความอดทน

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะคะ ถ้าอยากมากลิสาจะได้ให้บริการเตรียมห้องให้ จะได้ไม่ทำคนอื่นเสียสายตาไปด้วย” ใบหน้าสวยพูดแล้วยิ้มหวานให้ ทุกคนต่างหันมามองกันเป็นตาเดียวที่เธอ แต่คนถูกกล่าวกลับวีนออกมาแต่ต้องชะงักหยุดอย่างทันที

“ตาดล !” เสียงเข้มของผู้เป็นบิดาพูดขึ้น ภูวดลจึงรู้ทันทีว่าหากพิมพ์ดาราอยู่ต่อ คงเป็นเรื่องที่ไม่ดีแน่ มีแต่จะทำให้เขาเดือดร้อนเข้าไปอีก

“ลูซี่ คุณกลับไปก่อน อย่าให้ผมรำคาญคุณ” เมื่อได้ยินพิมพ์ดาราจึงได้แต่ยิ้มตอบกลับ แล้วเดินจากไปทันที เธอเดินออกมาทั้งที่มือด้านขวายังคงกำแน่นอย่างเจ็บแค้น

ร่างของนางแบบสาวก้าวออกมาจากร้านอาหารอย่างอารมณ์เสีย ทั้งที่เธออุตส่าห์บังเอิญเข้ามาแล้วแท้ ๆ แต่กลับถูกเมิน คิดหรือว่าจะทิ้งเธอไปง่าย ๆ อย่างงั้นเหรอ ไม่มีทางซะหรอก ตราบใดที่เขายังมีเงินมากมายให้เธอ ถ้าจับเขาได้ล่ะก็เธอจะสบายไปทั้งชาติ มีเงินให้เธอใช้ไม่ขาดมือ

ใช่แล้ว !! กว่าเธอจะมาถึงจุด ๆ นี้ มันทำให้เธอต้องแลกอะไรหลายอย่าง แม้กระทั่งร่างกาย เธอไม่มีวันปล่อยความสุขของเธอให้หลุดมือไปแน่…

สี่ปี่ที่ผ่านมากกว่าเธอจะมีวันนี้ มันทำให้เธอเสียทุกอย่างแม้กระทั่งศักดิ์ศรีที่เธอเคยมี ความยากจน ความอยาก ทำให้เธอต้องดิ้นรนทำทุกอย่าง แต่แล้วสวรรค์ก็เมตตาเธอ...เธอได้เข้าสู่วงการนางแบบ...เงินทองทุกอย่างเริ่มไหลเข้ามาหาเธอ แต่มันก็ยังไม่พอสำหรับคนอย่างเธอ...สำหรับคนที่เคยยากจนมาอย่างเธอไม่มีวันกลับไปอยู่จุดๆ นั้นอีกเด็ดขาด ไม่มีวัน ! ขอเพียงแค่เธอรวย ไม่ว่าวิธีไหนเธอก็จะทำ

ร่างนางแบบสาวเดินขึ้นลิฟต์ไป เธอคิดแต่เพียงว่า วันนี้เธอจะต้องได้เพชรสักสองสามกะรัตจากชายหนุ่มที่เธอรักเขาอีกเป็นแน่ ประตูลิฟต์ถูกเปิดออก ขาเรียวยาวก้าวออกจากลิฟต์ เดินตรงไปยังห้องที่เธอนัดไว้

ภายในห้องหรูของโรงแรมระดับห้าดาว บนเตียงขนาดใหญ่ ร่างกึ่งเปลือยของชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างเร้าร้อน

ใบหน้าคมสันของชายหนุ่ม คลอเคลียซอกคอของอีกฝ่ายอย่างกระหาย ฝ่ามือหนาได้บีบเคล้าคลึงอกอวบของหล่อนและบดจูบอย่างเร้าร้อน ก่อนที่จะไล้ริมฝีปากหนามายังท้องแบนราบ ชายหนุ่มสูดดมกลีบกุหลาบก่อนจะใส่นิ้วเข้าไป แล้วเร่งจังหวะจากช้าๆ เป็นแรงขึ้นเรื่อยๆ

“อ๊า” เสียงเซ็กซี่ของพิมพ์ดาราครางออกมา ฝ่ามือเรียวลูบแผ่นหลังของเขา พิมพ์ดาราไม่ยอมให้เขาทรมานเธอเพียงอย่างเดียว เธอจับร่างหนาของชายหนุ่มลงไปอยู่ด้านล่างแทนแล้วยืนคร่อมอยู่กลางลำตัวเขา

พิมพ์ดาราย่อตัวนั่งทับอยู่บนร่างกายของเขา ก่อนใช้มืออีกข้างของเธอกรีดแก่นกายแกร่งเพื่อยั่วอามรณ์ของชายหนุ่ม แล้วหยุดลง เธอโน้มตัวลงมาแล้วลากลิ้นไปยังหน้าอกที่ไร้ไรขนอย่างยั่วยวน

“ที่รักคะ ต้องการลูซี่ไหมคะ” พิมพ์ดาราพูดเสียงหวาน

“โอว์...” ชายหนุ่มครางเสียงกระเส่า เมื่อมือเรียวของหล่อนจับเข้าที่แก่นกายของเขาแล้วเริ่มบำเรอความสุขให้เขาอีกครั้ง

“ต้องการลูซี่ไหมคะ บอกมาสิคะ” พิมพ์ดารายังพูดยั่วยวนเขา ทั้งที่รู้ว่าชายหนุ่มนั้นต้องการแทบใจจะขาด

“ลูซี่ ผมต้องการคุณ” เขาพูดจบแล้วพลิกร่างของพิมพ์ดารามาอยู่ข้างใต้เขาอย่างทันที แต่ว่ามือเรียวยกมือดันอกแกร่งอย่างห้าม

“เพชรสองกระรัตค่ะ ที่รัก...” เธอพูดเสียงหวานพลางลูบไล้อกแกร่งของเขา ใช่แล้วเธอยอมนอนเพราะเงิน เธอทำทุกอย่างเพราะว่าเงินเพียงอย่างเดียว ถึงแม้ว่าชายหนุ่มตรงหน้า เธอจะรักเขามากแค่ไหนก็ตาม

“ได้สิ แต่ตอนนี้หมดเวลาเล่นของคุณแล้ว ที่รัก...” เขาพูดแล้วจับขาเรียวแยกออกจากกัน และชันขึ้นพาดไว้บนบ่าของเขา ก่อนจะดันแก่นกายของเขาเข้าไป แล้วขยับทีละนิดเพื่อยั่วให้หล่อนทรมาน

“อ๊ะ...” พิมพ์ดาราขยับสะโพกให้เขาเข้ามาสุดกาย ยิ่งทำให้เขาแทบคลั่งจนชายหนุ่มเร่งจังหวะขึ้นเรื่อย ๆ

“ที่รัก...ผมไม่ไหวแล้ว...”

“เร็วอีกค่ะ ลูซี่ใจจะขาด...แล้วคะ” เสียงหวานร้องครางออกมา ร่างกายของพิมพ์ดาราเริ่มเกร็งอย่างทรมาน เธอจึงขยับสะโพกพร้อมกับเขาที่ขยับใส่เธออย่างรุนแรง

“อ๊ะ...” เสียงร้องของทั้งคู่ร้องครางออกมาเมื่อเธอและเขาถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน เธอยังคงนอนนิ่ง แต่ชายหนุ่มถอนแก่นกายออกแล้วเดินไปยังห้องน้ำ

ร่างนางแบบสาวดันกายขึ้นปรายตามองชายหนุ่มที่เดินลับสายตาเข้าไปในห้องน้ำ ถึงแม้จะเป็นความสัมพันธ์ที่แลกเพื่อเงินแต่ลึก ๆ แล้วตัวเธอรู้ดีว่ามันมากกว่านั้น แน่นอนว่าเขาก็ไม่คิดจะจริงจังกับเธอเช่นกัน แค่ทำได้ขอเงินจากเขาเพื่อวันที่ถูกเขี่ยทิ้งก็เท่านั้น...

ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกร่างเปลือยที่นอนอยู่บนเตียงลุกขึ้นมามองเขา เขาเดินออกมาแล้วหยิบเสื้อผ้าสวมใส่ ร่างนางแบบสาวบนเตียงลุกขึ้นคว้าหาผ้าคลุมร่างกาย เดินมากอดเขาจากทางด้านหลัง

“อยู่ต่ออีกสักพักนะคะ ลูซี่คิดถึงคุณค่ะ” พิมพ์ดาราพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนหวังว่าเขาจะเห็นใจ แต่ทว่ากลับผิดคาด ชายหนุ่มแกะมือของเธอออกอย่างไม่ใยดี เขาเดินไปที่หัวเตียงเพื่อหยิบของ ก่อนจะเดินมาหาเธออีกครั้ง เขายื่นแบงก์พันจำนวนหนึ่งหมื่นยัดใส่มือของเธอ พิมพ์ดาราได้แต่ยืนอึ้งมองเขาด้วยแววตาที่ปวดร้าว มือที่รับเงินยังคงค้างไม่ขยับ

“สำหรับวันนี้” เขาพูดแล้วเดินหยิบกุญแจรถบนโต๊ะหัวเตียงก่อนเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เธอยืนนิ่งอึ้งอย่างจำยอม

มันก็เป็นแบบนี้แต่แรกแล้วสินะ...

ชาลิสานั่งมองสมุดบันทึกที่บันทึกบทความเสร็จมาด ๆ ก่อนจะปิดเปลือกตาลงแล้วลืมตาขึ้นมองไปที่สมุดบันทึกอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวลูบไล้หน้าสมุดที่เธอเขียน นานมาแล้วที่ไม่ได้บันทึกนับตั้งแต่เธอไปเรียนต่อ ถึงแม้ว่าจะพกติดไปด้วยแต่ว่าที่นั่นกลับเป็นเรื่องราวธรรมดาที่เธอไม่ค่อยสนใจ เรื่องราวล่าสุดที่เธอบันทึกคงจะเป็นความอดทนที่เธอพยายามลดความอ้วน หลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยหยิบออกมาอีกเลย เธอเปิดย้อนกลับไปอ่าน เรื่องราวความทรงจำในวัยเด็กและหนึ่งในนั้นก็คือเรื่องของเขา ภูวดล ผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าดีทุกอย่าง แต่ทำไมเขาถึงได้เยือกเย็นแบบนี้ เมื่อคิดถึงความทรงจำในวัยเด็ก น้ำใสๆ ก็ค่อยไหลลงมา

“ยินดีที่พบกันอีกครั้งนะคะ รุ่นพี่”

เหลือเวลาอิสระของเธออีกแค่สามเดือนเท่านั้น เธอจะต้องแต่งงานกับเขา หลังจากนี้ต่อไปจะเป็นเช่นไร ?

ชาลิสาปิดสมุดบันทึกลง ก่อนจะเดินไปยังเตียงนอน เธอพยายามข่มตาเพื่อนอนหลับ แต่จิตใจของเธอช่างว้าวุ่นซะเหลือเกิน

เวลาที่เขาอยู่ใกล้เธอยิ่งทำให้เธอห้ามใจไม่ให้รักเขาไม่ได้ ทำไมนะ ทำไมต้องมาพบกันอีก ทั้งที่เธอพยายามลืมเขาแล้วแท้ๆ แต่ทำไมต้องกลับมา กลับมาทำให้เธอเจ็บอีกครั้งทำไม ?