Masukในวันครบรอบแต่งงานห้าปีของเจี่ยนจือและเวินถิงเยี่ยน รักแรกของเวินถิงเยี่ยนดันเดินทางกลับมจากต่างประเทศ ในคืนนั้น เจี่ยนจือพบว่าเวินถิงเยี่ยนพร่ำเพ้อถึงรักแรกขณะกำลังสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองอยู่ในห้องน้ำ ที่แท้ นี่ก็คือเหตุผลที่เวินถิงเยี่ยนไม่เคยแตะต้องเธอเลยนับตั้งแต่แต่งงานกันมาห้าปี "เจี่ยนจือ เฉิงเฉิงกลับมาคนเดียว น่าสงสารมาก ฉันแค่ช่วยเธอในฐานะเพื่อน" เวินถิงเยี่ยนว่า "เข้าใจแล้ว" เธอขานรับ "เจี่ยนจือ ฉันเคยรับปากเฉิงเฉิงว่าจะไปฉลองวันเกิดเป็นเพื่อนเธอที่เกาะ ฉันแค่ทำตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้" "ดี" เธอตอบ "เจี่ยนจือ งานเลี้ยงนี้ต้องการผู้ช่วยที่ออกหน้าออกตาได้ เฉิงเฉิงเหมาะสมกว่าเธอ" "อืม ไปเถอะ" เธอตอบ ตอนที่เธอไม่โกรธ ไม่ร้องไห้และไม่โวยวายอีกต่อไป เขากลับรู้สึกแปลกใจขึ้นมา จึงย้อนถาม "เจี่ยนจือ ทำไมเธอถึงไม่โกรธล่ะ" เธอก็ต้องไม่โกรธอยู่แล้วน่ะสิ เพราะเธอเองก็กำลังจะจากไปแล้วเหมือนกัน เธอเบื่อหน่ายกับชีวิตแต่งงานที่นิ่งสนิทเหมือนน้ำตายมานานแล้ว จึงแอบเรียนภาษาอังกฤษ สอบไอเอล และแอบยื่นใบสมัครเรียนต่อต่างประเทศเงียบ ๆ ในวันที่วีซ่าอนุมัติ เธอก็โยนใบหย่าให้เขา "เลิกล้อเล่นได้แล้ว ไม่มีฉันแล้วเธอจะใช้ชีวิตต่อไปได้ยังไง" เวินถิงเยี่ยนถาม ไม่นานเธอก็ซื้อตั๋วเครื่องบิน บินไปทวีปยุโรป นับแต่นั้นมาก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย ตอนที่เขาเห็นข่าวเธออีกครั้ง ก็คือวิดีโอที่เธอสวมชุดสีแดงร่ายรำสไตล์จีนอยู่กลางอากาศในต่างประเทศ วิดีโอนั้นโด่งดังไปทั่วอินเทอร์เน็ต... "เจี่ยนจือ ต่อให้ไปไกลสุดขอบฟ้า ฉันก็จะจับตัวเธอกลับมาให้ได้!" เขากัดฟันพูด
Lihat lebih banyakเจี่ยนจือตื่นเช้าทุกวันอยู่แล้วตอนที่เวินถิงเยี่ยนส่งข้อความมา เธอตื่นแล้วและกำลังเดินทางไปทำกายภาพบำบัด หลังเห็นข้อความเธอรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงจังพอสมควร ไม่ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเวินถิงเยี่ยนตอนนี้จะเป็นอย่างไร ก็ไม่ควรจะทำให้ทางสตูดิโอต้องเสียงาน เธอคิดว่าชุดพวกนี้คือชุดที่สตูดิโอของติงอี้สวินส่งมาที่บ้านเพื่อให้เธอช่วยคอนเฟิร์ม จึงตอบเวินถิงเยี่ยนไปว่า: นายไม่ต้องตอบหรอก เดี๋ยวฉันจัดการเองตอนเลื่อนอ่านประวัติการส่งข้อความ ถึงได้เห็นว่าผู้ช่วยของสตูดิโอติงอี้ส่งข้อความมาหาเธอไว้ก่อนแล้ว เพียงแต่ข้อความถูกดันลงไปไว้ด้านล่าง อีกทั้งช่วงนี้เธอยุ่งตลอดทั้งวันเลยไม่ได้เลื่อนเช็คดู จึงพลาดการติดต่อของเขาไป เธอรีบตอบกลับทันที: ขอโทษด้วยนะคะ พอดีฉันไม่ได้อยู่ในประเทศเลยไม่เห็นข้อความ เสื้อผ้าที่ส่งมาไม่มีปัญหาอะไรค่ะ ฉันยืนยันรับแล้ว พวกคุณหักเงินได้เลย สตูดิโอติงอี้ใช้ระบบสมาชิก ซึ่งเธอเคยเติมเงินไว้ในระบบตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วหลังจากที่เธอตอบกลับไป ก็เห็นว่าช่องแชทของอีกฝ่ายขึ้นว่า “กำลังพิมพ์” อยู่ครู่ใหญ่เธอกำลังคิดอยู่เลยว่าผู้ช่วยจะส่งข้อความยาวเหยียดมาหา
“เด็กสาวเหรอ?ไม่รู้ความ?”ติงอี้สวินหัวเราะเยาะออกมาเบา ๆ “คุณหมายความว่ายังไง?จะอคติกับอายุของผู้หญิงหรือไง?” ในที่สุดลั่วอวี่เฉิงก็สามารถหาเรื่องจับผิดติงอี้สวินได้สักที น้ำเสียงจึงกลับมาดังฟังชัดและมั่นใจอีกครั้งติงอี้สวินแสยะยิ้มอย่างดูแคลน “ในฐานะดีไซเนอร์มืออาชีพ อายุสำหรับผมเป็นเพียงแต้มบวก ความงามที่ผ่านการตกตะกอนของกาลเวลา ไม่ได้ด้อยไปกว่าความสาวเลยสักนิด ต่อให้อายุเก้าสิบ ผมก็ยังทำให้ดูสง่างามได้”เขาหัวเราะอีกครั้ง “คุณเวินพาเด็กสาวของคุณกลับไปเถอะนะครับ ปากผมไม่ค่อยดีนัก รีบไปก่อนที่ผมจะพูดจาแรงกว่านี้”เขาจงใจเน้นเสียงคำว่า “เด็กสาว” อย่างประชดประชัน เดิมเวินถิงเยี่ยนก็เป็นคนหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีอยู่แล้ว ท่าทีติงอี้สวินในตอนนี้สำหรับเขาถือว่าเสียมารยาทอย่างร้ายแรง แต่ด้านหลัง ลั่วอวี่เฉิงกำลังดึงชายเสื้อเขาอยู่ เขาจึงใจดีสู้เสือฝืนยิ้มออกมา “คุณติงครับ เป็นผมเองที่พูดจาไม่เหมาะสม แต่ไม่ว่าจะลูกค้าประจำหรือลูกค้าใหม่ ทุกคนก็ต้องมีครั้งแรกไม่ใช่เหรอครับ?เจี่ยนจือเองก็เริ่มจากลูกค้าใหม่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”“มีเหตุผลครับคุณเวิน” ติงอี้สวินยกยิ้มบาง พวกเรารับลูกค้าใหม่ก
“อะไรนะ?”ลั่วอวี่เฉิงเดือดจัดขึ้นมาทันที “เจี่ยนจือ? เธอจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อเสื้อผ้าของพวกคุณได้! ไม่รู้เหรอว่าคนที่คอยหนุนหลังเจี่ยนจือก็คือคุณเวิน? ถ้าไม่มีคุณเวิน คนอย่างเธอก็ไม่มีค่าอะไรเลย!”ผู้ช่วยยกยิ้มบาง “ พวกเราต้องรู้อยู่แล้วสิคะ ว่าคุณเจี่ยนเป็นภรรยาของคุณเวิน”ลั่วอวี่เฉิงยิ่งได้ใจกว่าเก่า “ ในเมื่อรู้แล้วยังไม่รับตัดชุดให้คุณเวินอีกเหรอ? ไม่รู้หรือไงว่าคุณเวินเป็นใคร? นักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงของเมืองไห่เฉิง เป็นประธานบริษัทที่อายุน้อยและอนาคตไกลที่สุด ขอแค่เขาต้องการ ร้านของคุณทั้งร้านเขาก็ซื้อได้”ผู้ช่วยยิ้มพลางพยักหน้ารับ “ ทราบค่ะ”“ รู้แล้วยังกล้าทำท่าทางแบบนี้อีกเหรอ? ธุรกิจนี้น่ะจะไม่ทำแล้วใช่ไหม?”ลั่วอวี่เฉิงวางอำนาจบาตรใหญ่ยิ่งกว่าเก่าผู้ช่วยเหลือบสายตามองเวินถิงเยี่ยน ก่อนจะหันมามองลั่วอวี่เฉิง “ พวกเราต้องรู้อยู่แล้วสิคะว่าคุณเวินเป็นใคร แล้วก็ทราบด้วยว่าคุณเจี่ยนกับคุณเวินเป็นสามีภรรยากัน งั้นขอถามหน่อยนะคะว่าคุณเป็นใคร?”“ฉัน…” เมื่อเจอคำถามแทงใจ ใบหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องของลั่วอวี่เฉิงก็ชะงักค้างไปในอากาศทันที “ฉัน… เป็นเพื่อนของเขา…”ผู้ช่วยส่งยิ้มให้อย
ช่างเป็นคำอธิบายที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลยอีกฟากหนึ่ง ลั่วอวี่เฉิงเห็นเวินถิงเยี่ยนวางสายก็รีบเอ่ยถาม “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” “ ไม่มีอะไรหรอก ป้าเฉินบอกว่าจะลาออกน่ะ” เวินถิงเยี่ยนเก็บโทรศัพท์ลงข้างตัวลั่วอวี่เฉิงถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก แต่ต่อให้คนใช้คนนั้นพูดความจริงออกมาแล้วมันจะมีอะไรเปลี่ยนไปล่ะ?ในเมื่อเธอกล้าทำย่อมไม่กลัวอยู่แล้ว เมื่ออยู่ต่อหน้าเวินถิงเยี่ยน เจี่ยนจือยังสู้เธอไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับคนใช้คนเดียว? อย่าลืมสิว่าตอนนั้นเธอเกือบพรากชีวิตเจี่ยนจือด้วยมือของเธอเอง แต่เวินถิงเยี่ยนก็ยังเลือกอยู่ข้างเธอพอคิดถึงตรงนี้ ลั่วอวี่เฉิงก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที สายตาพลันเหลือบไปเห็นชุดเดรสหมู่ดาวหอมหมื่นลี้ของเจี่ยนจือ จึงหยิบมันออกมา“ว้าว ชุดสวยจังเลย นายซื้อให้ฉันเหรอ?” เธอร้องอุทานอย่างตื่นตาตื่นใจ“ชุดนี้…” เวินถิงเยี่ยนเหลือบมองแวบหนึ่ง “ของเจี่ยนจือน่ะ”“เจี่ยนจือ…” ดวงตาของลั่วอวี่เฉิงกลอกไปมา “อาเยี่ยน พอดีเลย เดี๋ยวฉันต้องไปเข้าร่วมงานการกุศล งานที่อาเหวินกับอาเยี่ยนจะพาฉันไปนั่นแหละ แต่ว่าฉันยังหาชุดราตรีที่เหมาะกับงานไม่ได้เลย ขอยืมชุดนี้หน่อยได้ไหม?”เวินถิง
เพียงแต่เธอเองก็ไม่ได้หวาดกลัวตอนที่เขาโมโหเช่นกันเจี่ยงซื่อฝานขยับตัวจะบังเธอไว้ตามสัญชาตญาณอีกครั้ง ทำให้เวินถิงเยี่ยนโกรธยิ่งกว่าเดิมทันที "เธอเดินมานี่เดี๋ยวนี้!"เจี่ยนจือตั้งใจจะเดินไปจริง ๆ เพราะถึงคิวตรวจของเธอแล้ว จะไม่ไปได้ยังไงกัน เธอเดินก้าวขึ้นไปจนหยุดอยู่ตรงหน้าเวินถิงเยี่ยน แล้วย
ท่าทางของเวินถิงเยี่ยนตอนอาละวาดเป็นอย่างไร เธอไม่เคยรู้มาก่อนจริง ๆตั้งแต่เธอรู้จักเขามา เขาเป็นเหมือนหมอกยามเย็นบนภูเขา เหมือนไผ่เขียวในป่า เป็นคนเรียบ ๆ เหมือนมีม่านบาง ๆ กั้นระหว่างเขากับคนอื่นอยู่เสมอ มองไม่ชัดและสัมผัสไม่ได้แม้แต่ตอนที่เธอแต่งงานกับเขาแล้ว เขาก็ยังเป็นแบบนี้อยู่แต่เขาในต
เจี่ยนจือรู้สึกจนปัญญา ไม่ใช่สิ ตอนนี้เธอไม่ต้องการตำแหน่ง "คุณนายเวิน" มากขนาดนั้นแล้ว! "เวินถิงเยี่ยน นายยึดมั่นถือมั่นอะไรนักหนาถึงคิดว่าฉันต้องเป็นภรรยาให้นายในบ้านหลังนี้ ฉันไม่ต้องการเป็นคุณนายเวินตลอดไปอะไรนั่นหรอก นายลองให้ลั่วอวี่เฉิงมาคุกคามตำแหน่งฉันหน่อยสิ ได้ไหมล่ะ?"เวินถิงเยี่ยนชะงัก
ใจเธอเคลื่อนไหวไปตามเขาดังนั้นเธอจึงจัดเตรียมอาหารให้เขาอย่างดี ดูแลบ้านนี้อย่างใส่ใจ อยากมอบท่าเรือที่อบอุ่นให้เขา แม้ว่าเขามักจะกลับมาดึกมาก เธอก็หวังว่าขอแค่เขากลับถึงบ้านแล้วจะได้พักผ่อนอย่างสบายก็พอ...น่าเสียดาย เขาดูเหมือนจะไม่ต้องการมันดังนั้น ก็ปล่อยให้คนที่เขาต้องการเป็นเป็นห่วงไปแล้ว
Ulasan-ulasanLebih banyak