登入หนึ่งปีก่อน หลินเซียงพาชายหนุ่มที่สูญเสียความทรงจำจากข้างถนนกลับบ้าน พ่อหนุ่มคนนี้มีไหล่กว้าง ขายาว หน้าตาหล่อเหลาเป็นอย่างมาก หลินเซียงจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นไหว สุดท้ายเธอก็ตกหลุมรักและแต่งงานสายฟ้าแลบ หลังจากนั้น สิ่งแรกที่ชายหนุ่มทำหลังจากความทรงจำฟื้นคืน คือขอหย่ากับเธอ โดยอ้างว่าต้องกลับไปสืบทอดกิจการของครอบครัว หลินเซียง : … หย่าก็หย่า ถึงอย่างไรเงินก็หอมหวานกว่า แล้วเขาก็ไม่ใช่คนเดิมที่แสนน่ารักอีกต่อไปแล้ว เธอจะยึดติดกับผู้ชายคนเดียวไปทำไมกัน ในวันหย่า หลินเซียงโยนเอกสารข้อตกลงการหย่าที่มีตัวอักษรตัวหนาขนาดใหญ่ลงบนโต๊ะ ทำให้ทั้งอวิ๋นเฉิงต้องตกใจ [คู่หย่าไม่ได้เรื่อง ไร้สมรรถภาพ] หลังหย่า เธอมีหนุ่มรุ่นน้องและหนุ่มหล่อมาติดพันไม่ขาดสาย ในงานสังสรรค์งานหนึ่ง เพื่อนสนิทถามเธอว่าเธอจะมีโอกาสแต่งงานใหม่อีกไหม? หลินเซียงหัวเราะเยาะ “ใครแต่งงานใหม่คนนั้นเป็นหมา!” กลางดึก เธอรับโทรศัพท์ “ใครคะ?” “โฮ่ง!”
查看更多Sa isang Presidential Suite.
Kakaibang init ang bumabalot sa buong kwarto, init na parang yumayakap sa kanilang pagkatao. Dalawang tao ang magkayakap sa paraang ayaw nang magkahiwalay. Ang kutis ng babae ay kasing puti ng jade, kasing kinis ng nyebe, maselan at malambot, na may bahagyang mapulang kinang. Ang lalaking may malapad na balikat, makitid na baywang, matalas na hubog ng mga buto, at matitipunong kalamnan ay naglalabas ng makapangyarihang presensya na lalo siyang nagiging seksi at kaakit-akit. Kakabalik lang ni Astrid galing China. Nakipagkita siya agad sa matalik niyang kaibigan na si Fiona. Kahit may jetlag pa si Astrid ay nagtungo agad sila ni Fiona sa isang club para uminom at mag-party. Hindi malakas ang alcohol tolerance ni Astrid kaya agad din siyang nalasing. Kaya naman nag book ng isang Presidential suite na may kasamang spa service si Fiona para sa kaibigan. Pagkarating sa suite ay inihiga ni Fiona ang kaibigan sa king sized bed. “Maiwan na kita, hintayin mo na lang ‘yong spa technician. Kumuha rin kasi ako ng spa service para sa’yo.” Saad ni Fiona. “Hmmm,” Umalis na nga si Fiona pagkatapos nun. Nakaramdam ng init si Astrid kaya tumayo ito at naghubad. Naghalungkat siya sa luggage niya at nakita niya ang isang red laced night gown kaya iyon ang isinuot niya. Naupo siya sa kama habang nakaharap sa glass window at may hawak-hawak na Isang baso ng red wine. Maya-maya ay narinig niyang bumukas ang pintuan sa likuran niya pero hindi siya lumingon. Pumasok si Xavian at napako ang tingin niya sa maputi at makinis na likod ng dalaga. Napalunok siya dahil sa nakita niya. “Fucked,” Napalingon si Astrid nang makarinig ng boses ng isang lalaki. “Lalaki ka?” Gulat na tanong ng babae. Never pa kasi siyang naka experience ng spa service na lalaki ang spa technician. Napakunot naman si Xavian. Hindi niya ba ako nakikilala? Maya-maya naglakad ng kamay si Astrid. “Ipakita mo sa akin ang medical certificate mo.” Nagdalawang-isip pa si Xavian kung ipapakita niya ba sa babae ang medical certificate niya o hindi. At habang nagdadalawang-isip siya ay hindi niya namalayan na nasa harapan na niya ang babae. Nakatingala ito sa kanya dahil mas mataas siya dito. “Ang pogi mo naman.” Dun na confirm ni Xavian na lasing nga ang babae. Aside kasi sa mapula-pula na ang pisngi nito ay hindi rin siya nito makilala. Huminga siya ng malalim at doon nakatitig si Astrid sa Adams apple ng binata na nagtaas-baba noong huminga ito. Hindi na nagdalawang-isip pa si Astrid at hinalikan ang Adams apple ni Xavian saka marahang kinagat ito. Gulata naman na napakagat ng labi niya ang lalaki at may kumawalang munting ingay sa labi nito. Fucked, Astrid, you’re driving me nuts. “Do you want to sleep with me?” Tanong ni Astrid. “Nakikilala mo ba ako?” “My spa technician?” Napapikit nang mariin si Xavian. She’s asking a random male spa technician to sleep with her? Is she out of her mind?! “Don’t worry, I’ll double the pay.” Saad pa ni Astrid. Hindi na nakapag pigil si Xavian at sinunggaban na niya ng halik ang babae. It’s been five years. He’s been looking for her for five years. Ngayon niya lang ulit nakita ang babae tapos nag aaya pa ito ng kung sino-sino. She deserved a punishment for that. Mariin niyang kinagat ang leeg ng babae kaya napaungol ito. Five years simula nang maghiwalay silang dalawa. Simula nun hindi na niya nakita muli ang babae. Hindi niya alam kung saan ito nagpunta. Halos nalibot na niya ang buong Pilipinas sa loob ng five years pero hindi niya mahanap-hanap ang babae. Hanggang isang araw ay may natanggap siyang balita na uuwi raw si Astrid galing China. Hindi niya manlang nalaman na nagpunta ito ng China. Kaya kaninang umaga palang ay nasa airport na siya at naghihintay. Galit na galit siya. Gusto niyang saktan at patayin ang babae dahil sa sakit na idinulot nito sa kanya. Nang makita niya ito sa airport ay hindi agad siya lumapit. Sinundan niya muna ito. Nakasunod lang siya noong nagpunta ito sa club kasama ang kaibigan nito. Hanggang sa nagpunta ito sa Lawrence hotel ay nakasunod parin siya. Nang makita niyang umalis si Fiona at naiwang mag-isa si Astrid sa Presidential Suite sa 55th floor ay doon na siya pumasok. Handa na siyang patayin ito pero no’ng nakita niya ang likod ng babae ay nanlambot siya. Ang tagal na nang huling dumampi ang mga labi niya sa makinis at maputing likod na iyon. Nang halikan at kagatin ni Astrid ang Adams apple niya ay doon na siya tuluyang bumigay. Hindi na namalayan ni Astrid kung paano sila napuntang presidential suite ng 56th floor gayong nasa 55th floor lang naman sila kanina. Hindi na niya iyon iniisip pa dahil nababaliw na siya sa sarap na ipinararanas sa kanya ng lalaking kasama niya ngayon. Hindi niya alam kung ilang beses siyang inagkin ng lalaking ‘yon noong gabing iyon. “You know what, you look like my ex-boyfriend.” Saad ni Astrid. So naaalala parin niya ako? After five long years ay naaalala niya parin ako. And while they were doing it, Astrid keeps moaning Xavian’s name. Louder and louder. “That's it, keep moaning my name. Because I’ll be damn jealous if you moan another man’s name while I’m claiming you.” Mariing napakapit si Astrid sa balikat ni Xavian habang habol-hininga itong napapapikit. Nanginginig pa ang buo niyang katawan sa init na dulot ng lalaki. Ngunit sa kabila ng kalasingan niya, may kung anong pamilyar sa paraan ng paghawak nito sa kanya. Sa paraan ng marahang pagkagat nito sa leeg niya. Sa paraan ng paghaplos nito sa bewang niya na para bang kabisado ang bawat kurba ng katawan niya. At higit sa lahat… Sa paraan ng pagtitig nito sa kanya. “X-Xavian…” mahina niyang bulong habang unti-unting namumulat ang isip niya. Napatigil ang lalaki. Saglit na nanahimik ang buong kwarto maliban sa mahinang tunog ng ulan sa labas ng glass windows ng suite. Dahan-dahang itinaas ni Astrid ang kamay niya at hinawakan ang mukha ng lalaki. Dumako ang tingin niya sa matalas nitong panga, sa malamlam nitong mga mata, hanggang sa maliit na peklat sa gilid ng labi nito. Pamilyar na pamilyar. Biglang nanlaki ang mga mata niya. “I-Ikaw…” Madilim ang ekspresyon ni Xavian habang titig na titig sa kanya. “Finally recognized me?” malamig nitong tanong. Napaatras si Astrid ngunit agad din siyang nahila pabalik ng lalaki. “Five years, Astrid.” Paos ang boses nito. “Five damn years kang nawala na parang bula.” Nanuyo ang lalamunan ng babae. Hindi niya inaasahang magkikita silang muli nang ganito. Hindi matapos-tapos ang paghahanap sa kanya ni Xavian noon. Alam niya iyon. Kaya nga siya umalis. Pero hindi niya inakalang hanggang ngayon ay ganoon pa rin katindi ang emosyon nito. “Bitawan mo ako…” mahina niyang saad. Ngumiti si Xavian ngunit walang init iyon. “You disappeared without a word.” Marahan nitong hinaplos ang buhok niya ngunit puno ng pagpipigil ang galaw nito. “Tapos pagbalik mo dito, nagyayaya ka ng ibang lalaki?” “I was drunk…” “That’s not an excuse.” Napapikit si Astrid nang maramdaman niyang sumandal ang noo ng lalaki sa kanya. “Do you know how crazy I became looking for you?” bulong nito. “Halos masiraan ako ng ulo.” Bahagyang nanginig ang pilikmata ni Astrid. Naalala niya lahat. Kung paano sila nagmahalan noon. Kung paano naging possessive si Xavian. Kung paano sila nasaktan pareho hanggang sa siya mismo ang kusang lumayo. Akala niya, nakalimutan na siya nito. Pero mukhang hindi. Lalong humigpit ang hawak ni Xavian sa bewang niya. “You left me,” madiin nitong sabi. “And now you’re back… what do you expect me to do?” Hindi agad nakasagot si Astrid.ซ่งซ่งนอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง ทั้งตื่นเต้นและกังวลใจ เมื่อคิดว่าตัวเองกำลังจะออกจากเมืองอวิ๋น ออกไปจากฟู่จิ่นซิ่ว คนที่น่ารังเกียจนั่น เธอก็รู้สึกตื่นเต้นแทบแย่แทบนับเวลาถอยหลัง“ปัง ปัง ปัง!”แต่ในขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังสนั่นก็ดังขึ้นซ่งซ่งตกใจ รีบลุกขึ้นมองออกไปข้างนอก เด็กผู้หญิงก็ตกใจตื่นเช่นกัน “ใครน่ะ?”ในใจของซ่งซ่งมีความรู้สึกไม่ดีแวบเข้ามา หรือว่าเขาจะตามทันแล้ว?เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?เธอลุกจากเตียงพูดว่า “ฉันไปดูเอง พวกเธออย่าออกมาล่ะ”เด็กผู้หญิงกังวลใจ “ซ่งซ่ง จะไม่เป็นไรใช่ไหม?”ซ่งซ่งพยักหน้า “ไม่ต้องห่วง ไม่มีอะไรหรอก”เธอสวมเสื้อผ้าออกจากบ้าน “ใคร?”เธอถามอย่างระมัดระวัง“ซ่งซ่ง ฉันเอง รีบออกมาเร็ว!”เสียงของหลินเซียงดังขึ้นที่หน้าประตูซ่งซ่งชะงัก รีบไปเปิดประตู “ที่รัก กลับมาทำไม?”เธอไม่ได้กลับบ้านไปแล้วเหรอ?พอคำนวณเวลาแล้ว ตอนนี้ควรจะถึงเฟิงหลินหย่วนแล้วสิหลินเซียงจับข้อมือเธอ สีหน้ากระวนกระวาย “ฉันเห็นรถของฟู่จิ่นซิ่ว เขาหาเธอเจอแล้ว ไปกันเร็ว!”เมื่อได้ยินดังนั้น ซ่งซ่งก็ตกตะลึง “หาฉันเจอแล้ว? หาฉันเจอได้ยังไง?”การเคลื่อนไหวขอ
หลินเซียงใส่ขนมปังกรอบลงในถุง จัดเตรียมให้เรียบร้อย พลางพูดว่า “เวลาจำกัด ฉันเลยทำแค่อาหารที่เก็บรักษาง่ายและรสชาติใช้ได้ ให้เธอมีอะไรรองท้องระหว่างทาง”เมื่อได้ยินแบบนั้น ซ่งซ่งก็กะพริบตา แล้ววิ่งเข้ามากอดเธอ “ที่รัก ทำไมน่ารักแบบนี้นะ หรือพวกเราหนีไปด้วยกันเลยดีไหม!”หลินเซียงยิ้ม “พอแล้ว ไปล้างหน้าเร็ว ฉันจะไปส่งเธอที่ชานเมือง”รถบัสรอบแรกมาถึงพรุ่งนี้เช้า ซ่งซ่งต้องไปรอตั้งแต่คืนนี้แต่ซ่งซ่งส่ายหน้า “ไม่ต้อง ฉันติดต่อคนไว้แล้ว เธอพักผ่อนที่บ้านเถอะ ฉันไม่เป็นไร”หลินเซียงพูดว่า “ไม่ได้ ถ้าฉันไม่ไปส่งเธอด้วยตัวเอง ฉันไม่สบายใจ”ซ่งซ่งมองสีหน้าจริงจังของเธอ รู้ว่าเธอตัดสินใจแล้ว จึงกอดเธออีกครั้ง “ฮือ ฮือ ไม่อยากจากเธอเลย”หลินเซียงพาเธอไปที่ห้องน้ำ ดูแลเธอขณะล้างหน้าล้างตา ตรวจสอบสิ่งของที่จำเป็นอาหาร เครื่องดื่ม และของใช้ส่วนตัวง่าย ๆ ล้วนเป็นแบบใช้แล้วทิ้งอืม เกือบครบแล้วหลังจากจัดของเสร็จ ทั้งสองคนก็อยู่ด้วยกันอีกพักหนึ่ง ก่อนจะออกเดินทางตอนตีสองเมืองอวิ๋นในยามดึกเงียบสงบ ถนนแทบไม่มีรถสัญจร ผู้คนยิ่งไม่มีหลินเซียงขับรถไปทางชานเมือง ส่วนซ่งซ่งก็พูดถึงความหวังในอน
หลินเซียง “…”แม้ว่าครั้งที่แล้วจะสังเกตเห็นความผิดปกติของคนทั้งสอง แต่เมื่อได้ยินสิ่งที่ซ่งซ่งพูดออกมาในตอนนี้ เธอก็พูดอะไรไม่ออกการที่เรื่องราวพัฒนามาถึงจุดนี้ จริง ๆ แล้วมีร่องรอยให้เห็นฟู่จิ่นซิ่วให้ความสนใจกับซ่งซ่งมากเกินไป และซ่งซ่งก็ไม่ได้ระวังตัวเพียงแต่…ตอนนี้เพิ่งจะคิดได้ จะสายเกินไปหรือเปล่า?หลินเซียงพูดความกังวลของตัวเองออกมาซ่งซ่งเข้ามาใกล้ และกระซิบว่า “ที่รัก ฉันวางแผนไว้แล้ว ฉันจะไม่นั่งเครื่องบินหรือรถไฟ แต่จะนั่งรถบัสไป เป็นรถบัสแบบที่วิ่งตามท้องถนนในชนบท ตราบใดที่ฉันออกจากเมืองอวิ๋นไปได้อย่างปลอดภัย ถึงเขาจะอยากหาฉันก็หาไม่เจอ”หลินเซียงขมวดคิ้ว “แต่แบบนั้นไม่ปลอดภัยนะ”ซ่งซ่ง “ตอนนี้ฉันยังต้องสนใจเรื่องความปลอดภัยอยู่อีกเหรอ? ถ้ายังอยู่ในเมืองอวิ๋น ฉันก็ไม่ปลอดภัยอยู่ดี ฉันเลยต้องคิดแล้วตัดสินใจไปแบบกะทันหัน เขาคงเดาไม่ได้ว่าฉันจะไปเมื่อไหร่”หลินเซียงยังคงรู้สึกไม่ดี เปลี่ยนมาถามว่า “แล้วงานของเธอล่ะ?”ซ่งซ่งพูดว่า “ฉันขอลาออกแล้ว และวันนี้ก็เริ่มส่งใบสมัครงาน สร้างภาพลวงตาว่าฉันแค่อยากเปลี่ยนงานเฉยๆ”เธอวางแผนทุกอย่างไว้แล้ว หลินเซียงไม่รู้จะพูดอะ
บรรยากาศในลิฟต์ค่อนข้างแปลกประหลาดมีความเย็นชาปะปนกับความผ่อนคลาย บรรยากาศที่กดดันแผ่ซ่านไปทั่ว แต่เมื่อปะทะกับฉินโหย่วหานและหลินเซียง มันก็หายไปความรู้สึกแปลกประหลาดที่อธิบายไม่ได้ ทำให้รู้สึกอึดอัดลิฟต์เคลื่อนขึ้นไปอย่างราบรื่น ไม่นานประตูลิฟต์ก็เปิดออก ลู่สือเยี่ยนก้าวออกไปด้วยสีหน้าเย็นชาเป็นอย่างมากฉินโหย่วหานมองตามแผ่นหลังของเขา เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เขาไม่ทำอะไรเลย นี่ไม่เหมือนนิสัยปกติของเขาหรือว่าเขาจะยอมปล่อยหลินเซียงแล้วจริง ๆ?ประตูลิฟต์ปิดลง สายตาของฉินโหย่วหานจับจ้องไปที่ใบหน้าของหลินเซียง แต่เห็นเธอมองประตูลิฟต์อย่างเหม่อลอยไม่ใช่สิ่งที่เธอมองน่าจะเป็นลู่สือเยี่ยนเพียงแต่ตอนนี้ประตูลิฟต์ปิดลง บดบังสายตาของเธอไว้ในดวงตาของฉินโหย่วหานมีความเย็นชาเพิ่มขึ้น เขาถามว่า “คิดอะไรอยู่?”ขนตาของหลินเซียงสั่นเล็กน้อย “ฉันแค่คิดว่า ในเรื่องนี้ เขากำลังรับบทบาทเป็นอะไร”ฉินโหย่วหานกล่าวว่า “ไม่ว่าเขาจะแสดงบทบาทไหน ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเราแล้ว”หลินเซียงเหม่อลอยไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “คุณพูดถูก”เธอและลู่สือเยี่ยนหย่ากันแล้วดังนั้นจึงไม่มีความเกี่
สายตาของซ่งซ่งกวาดไปทั่วท่อนล่างของเขา แววตาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก เธอยื่นมือออกไปเปิดประตูแล้วเดินออกจากห้องทำงานทันทีฟู่จิ่นซิ่วสีหน้าเปลี่ยนไป รู้ว่าผู้หญิงคนนี้กล้าหาญ แต่ไม่คิดว่าจะกล้าขนาดนี้ ความคิดที่ซ่อนเร้นเกิดขึ้นในใจ เต็มไปด้วยความตื่นเต้น เขามองดูแผ่นหลังของซ่งซ่ง ดวงตาก็ยิ่งมืด
ซ่งซ่งกัดฟัน “รออยู่นั่นแหละ!”พูดจบก็วางสาย แล้วแสดงท่าทางลับหลังให้ดูหลินเซียงนั่งดูอย่างเพลิดเพลินซ่งซ่งแสดงเสร็จแล้วก็หายใจออกอย่างโล่งอก แล้วพูดขึ้นว่า “เซียงเซียง คืนนี้ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอไม่ได้นะ เธออยู่คนเดียวจะเหงาไหม? หรือหาหนุ่มน้อยมาอยู่เป็นเพื่อนดี? สวี่ซิงเย่เป็นไง?”หลินเซียงผ
ซ่งซ่งมองเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสาร“เซียงเซียงที่รักของฉัน รู้แบบนี้ตั้งแต่แรก เธอไม่ควรเก็บไอ้ผู้ชายสารเลวคนนี้กลับบ้านเลย”หลินเซียงยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “เพราะงั้น ผู้ชายไม่มีหางข้างทางอย่าไปเก็บมาเลี้ยงเชียว”“…”ตอนที่ลู่สือเยี่ยนโทรมา ทั้งสองคนกำลังดูหนังอยู่ในห้องดูหนังหลินเซียงมองโทรศ
ไอ้ผู้ชายบ้าคนนี้เป็นหมูหรือไง?กินเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?นั่นกับข้าวสองอย่างกับซุปอีกชามเลยนะ!อาหารสำหรับสองวันของเธอถูกเขากินหมดแล้ว!หลินเซียงยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ พรุ่งนี้ต้องไปเปลี่ยนรหัสที่ชั้นล่าง ไม่ให้เขาขึ้นมาได้!แล้วก็เปลี่ยนลูกบิดประตูด้วย!ตอนนี้เธอมีเงินเหลือเฟือ!หลินเซียงโมโหมาก เ






評分
評論更多