LOGINKinaumagahan ay napahawak ako sa ulo ng sumakit ito, napapikit pa ako dahil sa silaw ng araw na tumama mismo sa mukha ko. “Shit ang sakit,” bulong ko sa sarili.
Kaagad akong tumayo mula sa kama, ilang sandali ay napa-kunot ang noo ko ng marealize ko na nasa kama nga ako. Samatala kagabi ay— Napasinghap kaagad ako ng maalala ang nangyari kagabi, kung paano namin pinagsaluhan ang mainit na gabi kagabi.
“Ano naman ang iniisip mo sa agang ‘to?” Isang baritono na boses ang nagmula sa likuran ko.
Dahan dahan at pigil ang paghinga ko ng lumingon ako sa kanya at ipinakita ang matamis kong ngiti, “Mornin, Iros.”
“Iros? My name is Kairos, Martha.” seryoso ang kanyang mukha dagdagan pa sa malamig niyang boses.
Mas lalong lumapad ang ngiti ko at lumapit sa kanya, “Mahaba ang Kairos, pwede naman kitang tawaging Iros diba?” tanong ko at inayos ang buhok kong nagulo kanina.
“Ikaw ang bahala, by the way your husband called earlier. Hinahanap kana niya,” sabi nito at dinampot ang kanyang sinturon mula sa side table.
Umupo muli ako sa kama at pinagkrus ang mga binti bago tumingala sa kanya, “Ano ang sinabi mo sa kanya?”
Biglang ngumisi si Kairos at seryosong tumitig sa akin, “I told him the truth, ano pa nga ba?”
“Kairos! Are you insane?! Paano na ako makagante kung sinabi mo na sa kanya ang lahat?” Inis na sigaw ko at napatayo pa sa sobrang galit, hindi ako makapaniwala na ta-traydorin niya ako sa sitwasyon kong ito. “Sabihin mo nga, yong nangyari sa atin kagabi, sinabi mo din? Yong deal na inalok ko sayo?” Bawat tanong ko ay ramdam ko ang bilis ng kalabog sa sariling dibdib ko, kapag sinabi niya ang lahat kay Wilbert, ano na lang ang gagawin ko?
“What do you think, Martha?”
Hindi man lang nagbago ang ekspresyon niya sa mukha ng sinabi niya ang mga salitang yon, hindi ako makapaniwala sa narinig mula sa kanya. “Why?” nanghihina kong tanong sa kanya, “Alam na alam mo ang pinagdaanan ko sa kamay nila, kapag nalaman nila ang plano ko. Mawawala na ang lahat.”
“Then talk to him, mag deborsyo kayo. That’s a simple way for you, Martha.” Seryoso ang kanyang mukha at sa sobrang lamig ng kanyang boses ay parang may kuryente na dumaloy sa buong katawan ko.
“Hindi ganyan ang gusto ko Kairos, ang bilis niyan. Kailangan nilang pagbayaran ang ginawa nila sa anak ko, I need then to suffer. Hindi pwedeng ako lang, dapat sila din.” Halos maiyak na sambit ko at napaupo nalang sa sahig, “I need them to suffer ten times—no Twenty time sa pinaghirapan ko.”
“So what’s your plan? Ruining yourself? Cheated on him? Using me as a shield? I’m not a saint, Martha. If you badly want to use me, you need to pay a price—”
“How much? I can give you 5 million, is that enough? 10 million? How much!” Umiiyak na sigaw ko sa harapan niya, “Kailangan kong makaganti, Kairos.”
“I’m not that cheap, Martha—”
“How much?!” Sigaw ko at mas lalong tumulo ang luha ko, “How much Kairos? 10 million is my limit but if it’s not enough, you can use my body if you want. Sex slaves? I can give it to you, just name your price.”
“Are you that desperate, Martha? You can sacrifice yourself just to get revenge? Are you out of your mind?”
“Ako na ang bahala sa sarili ko, kailangan ko ang sagot mo. Tutulungan mo ba ako o hindi? Kahit magkano pa yan babayaran ko, pwede mo ding gawin ang gusto mo sa katawan ko. Kailangan ko ang tulong mo, Kairos. Hindi pa ba sapat ang rason na iyon para pumayag ka?”
“Just fix yourself, you need to go home. Wilbert is waiting.” Sabi niya bago tumalikod at agad na naglakad palabas ng kwarto.
Nanghihina akong napasandal sa kama at marahang sinabunutan ang sarili, hindi ko na alam ang gagawin. Humugot muna ako ng malalim na hininga bago tumayo at inayos ang sarili, nang matapos ay kaagad akong lumabas at agad kong nakita ang malapad niyang balikat. Muli ay humugot ako ng hangin bago naglakad palapit sa kanya, “Let’s go.” Sabi ko at na unang lumabas sa condo.
Pagdating naman namin sa bahay ay kaagad kong nakita si Wilbert na prenteng nakaupo sa sofa habang may hawak na dyaryo at kape habang nagbabasa, “Saan ka galing?” tanong nito ng hindi man lang tumingin sa akin.
Kaagad akong bumaling kay Kairos at kunot-noong binalik ang tingin kay Wilbert, “Sa condo.” mahinang sagot ko ngunit matigas ang bawat salita.
“Mom said, she need you to come with her—”
“Where?” putol ko sa sinabi niya, alam kong walang magandang gawin ang biyenan ko pagdating sa akin. Kung pupunta ito sa mga kumare nito ay siguradong gagawin niya na naman akong katulong niya.
“Bakit ang atat mo? Umupo ka,” sabi nito habang di man lang itinaas ang tingin sa akin.
“Bakit ako uupo? Pwede namang mag-usap ng nakatayo ako.” Inis na sagot ko at umirap pa.
“Ikaw ang bahala,” sabi nito at sa wakas ay tinignan niya na ako ngunit ilang segundo lang iyon at binalik ulit ang tingin sa dyaryo, “Kailangan mong sumama sa kanya sa kumare niya, maglalaro daw sila ng mahjong.”
Hindi ko mapigilan ang sarili at natawa ng mahina, “Kailangan ko ba talaga siyang samahan don? Para namang mamatay siya kapag di ako sumama—”
“Mind your words, Martha.”
“Why don’t you let Bianca come with her? Since, favorite niya naman si Bianca.” Sabi ko at tumalikod na, “I want to rest, ayokong gumala ngayon.” malamig na sabi ko at agad na umakyat sa itaas kung saan ang kwarto ko.
“Bakit hindi ikaw ang pupunta? Idadamay mo pa si Bianca sa pamilya natin.” Galit na sabi niya.
Pagpasok ko sa condo ay saka ko lang nailabas ang hininga na kanina ko pa pinipigilan. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko. Hindi dahil natatakot ako kay Wilbert, kundi dahil galit ako.For seven years, tiniis ko ang pamilya niya. Nilunok ko ang bawat insulto at lahat ng masasakit na salita nila para lang mapanatili ang marriage namin. And what did I get in return?Nothing.Lumapit ako sa bintana at tinitigan ang mga ilaw ng lungsod. Dati, iniisip ko na kung pagbubutihan ko pa, darating din ang araw na makikita ni Wilbert ang halaga ko.But I was wrong.Biglang tumunog ang cellphone ko, pagtingin ko sa screen, pangalan ni Wilbert ang nakita ko. Wala sana akong balak na sagutin, ngunit sa huli, sinagot ko pa rin.“What do you want?” Kaagad na tanong ko. Ilang segundo siyang hindi nagsalita. “Where are you?”Napakunot naman ang noo ko. “Alam mo naman kung nasaan ako.”“Martha, can we talk properly?” Inis na sabi niya. Natawa naman ako ng malamig. “Properly? Kailan mo ba ako kinausap n
Tahimik akong nag-aayos ng mga documents sa lamesa ko nang biglang bumukas ang pinto. Si Wilbert yon at hindi man lang kumatok bago pumasok. Napatingin agad ako sa kanya at sa expression niya pa lang, alam kong hindi siya pumunta rito para makipag-usap ng maayos."You're still checking the financial records?" He coldly asked. I calmly placed the document I was holding on the desk. "Yes."I saw how his jaw tightened. "I already told you to stop looking into certain transactions."Mabilis na tumaas ang kilay ko ng marinig ko ang sinabi niya, "Certain transactions?""Don't play dumb, Martha." Mariin na sagot niya. Tumayo ako mula sa upuan. "I'm not playing anything, Wilbert. I'm just doing my job.""You're making things difficult for me." Kaagad na sagot niya, pigil na pigil ang galit sa boses niya. Natawa ako nang mahina. "For you?""Yes. You're supposed to be helping me, not digging into every decision I make."Tinitigan ko siya at marahang tumango bago nagsalita, "I've been help
Nanatili ako sa loob ng opisina ko nang ilang minuto matapos kong mapansin na nawawala ang isang folder. Wala akong balak tumawag ng kahit sino lalo na kay Wilbert. Sa halip ay mahinahon kong isinara ang safelocker at bumalik sa upuan ko. Dahil may pumasok sa opisina ko at higit sa lahat, alam ng taong yon kung anong files ang kukunin. Tinitigan ko ang bakanteng bahagi ng safelock, ang nawawalang folder ay naglalaman ng supplier records, payment schedules, at mga dokumentong may connection sa kumpanyang konektado kay Victor.Hindi iyon basta random na files, may hinahanap ang taong kumuha nito. At mukhang alam niya kung saan hahanapin. Kinuha ko agad ang cellphone ko at nag-message kay Kaitlyn.(Martha: Pumunta ka sa opisina ko. Mag-isa.)Makalipas ang ilang minuto, pumasok si Kaitlyn at maingat na isinara ang pinto. "Nahanap mo na ba ang files, ma’am?" tanong agad niya."Hindi." mahinahon na sagot ko. Napakunot agad ang noo niya, binabaan ko ang boses ko. "May kumuha."Lumaki ang
Kinabukasan ay maaga ulit akong pumasok sa kumpanya. Pagkatapos ng nangyari kahapon ay napag disisyunan ko na wala akong babaguhin. Kailangan kong mag-ingat at walang pwedeng makahalata sa galaw ko. I needed Wilbert to think that everything was normal.Pagpasok ko sa opisina ay nakita ko agad si Kaitlyn na may hawak na ilang folders.“Good morning, ma'am.” Pagbati niya sa akin habang may ngiti sa labi. “Good morning.” Marahan na sagot ko. She placed the folders on my desk. “These are the reports you requested yesterday.”“Thank you, Kaitlyn.” Pasamat ko at agad naman siyang tumango at tumalikod upang lumabas. But then she suddenly stopped. “Ma'am?”I looked at her habang nakakunot ang noo ko. “Yes?”“May napansin lang po ako.” Panimula niya. “What is it?” Agad na tanong ko at tinignan ang mukha niya upang mabasa ang kanyang ekspresyon. Ramdam ko ang pagdadalawang isip niya pero nagsalita pa din siya. “Si Mr. Salazar.”Napakunot agad ang noo ko. “Victor?”“Yes, ma'am.” Kaagad
Kinabukasan ay maaga akong dumating sa kumpanya. Dahil gusto kong ako mismo ang mag-check sa mga financial reports. Dahil hindi ako basta nagtitiwala sa mga documents na ipinadala sa akin. Gusto kong makita mismo kung ano talaga ang nangyayari sa loob ng kumpanya. Pagpasok ko sa opisina ay agad kong tinawag ang secretary ko na si Kaitlyn. “Bring me the latest records of all payments made to our suppliers.”“Yes, ma'am.” magalang nitong sagot at marahan pang yumuko bago umatras ng tatlong hakbang tsaka tumalikod upang lumabas. Ngunit bago siya nakalabas ay nagsalita ulit ako, “And include the records from the last six months.”“Yes, ma'am.” ulit nito. After a few minutes ng paghihintay ko ay dumating na ang mga documents. I started checking them one by one. Payment after payment not until I found something familiar.Isang company na nakita ko rin sa mga documents na ipinadala sa akin kagabi. My eyes narrowed, I checked the amount and then the date. Pareho iyon sa isang transaction n
“Thanks, Iros.” Ani ko at tinawag ko siya sa neckname na gusto ko. “For what?” Agad na tanong niya habang nakataas ang isang kilay niya at tinignan niya ako ng mariin. “For not judging me.” Ani ko habang nakayuko. Alam ko naman karamihan sa mga tao lalo na yong walang alam sa totoong nangyayari ay may maisabi talaga. They judge like you na para bang alam na alam nila ang lahat. “I wouldn't.” Kairos replied at pinagsiklop niya pa ang kanyang dalawang palad. “Why?” nakakunot ang noo ko habang bumaling sa kanya. He smiled. “Because I know what it's like to be judged for choosing your own life.”I looked at him but before I could ask what he meant, the waiter came over to clear our plates. And the conversation ended there. After naming naghapunan at nagbayad ay lumabas kami ng restaurant.Sobrang tahimik ng buong paligid, habang sabay kaming naglalakad at huminto sa malapit sa sasakyan ay kinuha niya naman ang susi mula sa kanyang bulsa. “Did you enjoy the dinner?” tanong niya.“Yes







