MasukDear readers, thank you so much for choosing to spend your time with my books. Kayo po ang inspirasyon ko sa pagsulat.
Napatigil si Stefie sa pagsayaw.Hindi niya alam kung alin ang tinutukoy ni Prince, ang kasal, ang pagiging mag-asawa, o ang mga pangakong binitiwan nila sa altar.“Anong ibig mong sabihin?” tanong niya.Naghintay si Prince sa sagot niya, ngunit hindi niya alam kung ano ang sasabihin. Nang mapansin nito ang pag-atubili niya, bumalik ang pilyong ngiti sa mga labi nito.“Relax. Joke lang.”Pinilit ni Stefie na tumawa. “Alam kong joke lang.”Bakit naman siya maniniwala? Isang taon ang napagkasunduan nila. Walang pagmamahalan at walang totohanan.Iyon ang gusto niya.Ngunit bakit parang may kung anong bumigat sa dibdib niya nang bawiin ni Prince ang sinabi nito?Nagpatuloy sila sa pagsayaw. Kumilos ang kamay ni Prince sa kanyang baywang upang igiya siya sa mabagal na pag-ikot.“Bakit wala ang mommy mo?” tanong nito.Nanigas si Stefie.Napatingin siya sa mesa kung saan magkatabing nakaupo sina Don Severo at Clarence. Nakikipag-usap ang kanyang ama sa isang bisita habang tahimik na kumakain
Naramdaman ni Stefie ang pagdiin ng hinlalaki ni Prince sa likod ng kamay niya. Hindi ito nag-atubili.“Opo, Father.”Alam niyang ang ultimatum ng kanyang ama ang nagdala rito sa altar. Ngunit walang bakas ng pag-aalinlangan sa mukha ni Prince.Sa kanya naman bumaling ang pari.“Stefie, naparito ka ba nang malaya at walang anumang pamimilit upang pakasalan si Prince?”Natuyo ang kanyang lalamunan.Isang taon lamang.Isang kasunduan. Isang paraan upang magkaroon siya ng kalayaan at sariling buhay.Humigpit ang hawak ni Prince, na para bang tahimik siyang hinihintay.Huminga si Stefie bago sumagot.“Opo, Father.”“Handa ba ninyong mahalin at igalang ang isa’t isa habang kayo ay kapwa nabubuhay?”“Opo,” sabay nilang sagot.Matapos ang panalangin, pinagharap sila ng pari.“Ngayong ipinahayag ninyo ang inyong hangaring magpakasal, maghawak-kamay kayo at sabihin ang inyong pangako sa isa’t isa.”Iniabot ni Prince ang dalawang kamay.“Prince,” sabi ng pari, “ulitin mo pagkatapos ko.”Hindi i
Nasamid si Stefie.“Apo?” Napahawak siya sa dibdib. “Daddy, hindi ba masyadong maaga pa—”“One step at a time, Don Severo,” singit ni Prince. “Kasal at honeymoon muna.”“Walang masama kung sisimulan ninyo sa honeymoon ang paggawa ng apo.” Ngumiti ang ama. “Dalawang linggo kayong walang ibang iintindihin.”Nanlaki ang mga mata ni Stefie. Bago pa siya makatutol, muling nagsalita si Prince.“I’ll try my best, Don Severo.”Pinalo niya ito sa braso. “Ano’ng susubukan mo?”“Gawin ang best ko.”Pinisil niya ang braso nito nang mas madiin. Hindi na ngumiti si Prince, ngunit hindi rin nito binawi ang sinabi.“I’ll leave you two to discuss it.” Tinalikuran sila ni Don Severo. “Huwag kayong mag-alala. Walang manggugulo sa villa.”Pagkasara ng pinto, hinarap ni Stefie si Prince.“Anong ibig mong sabihin na susubukan mo ang best mo?”“Kung sinabi kong hindi tayo gagawa ng apo, magtatanong siya kung bakit.”“Eh, di sabihin mong ayaw pa natin.”“Mas maraming paliwanag, mas maraming tanong.”“Wala sa
“It’s an honor to live in your mansion.”Hindi makapaniwalang napatitig si Stefie kay Prince.Kaninang nasa sasakyan sila, sinabihan siya nitong ipaunawa kay Don Severo na hindi na siya bata. Ngayon naman, para itong masunuring manugang na handang sang-ayunan ang lahat ng kagustuhan ng ama niya.Gusto niya itong batukan.Sa halip, kinurot niya ito sa ilalim ng braso.Hindi natinag ang ngiti ni Prince, ngunit gumalaw ang panga nito.“Excuse us,” sabi ni Stefie habang pilit ding nakangiti. “May pag-uusapan lang kami ng future husband ko.”Tumayo siya at hinila si Prince sa braso. Hindi niya ito binitiwan hanggang sa makarating sila sa hardin at tuluyang mawala sa paningin nina Don Severo at Clarence.Pagkatapos ay hinarap niya ito.“Bakit ka pumayag?”“Masakit kang mangurot. Ang tulis ng kuko mo.”“Kulang pa iyon!” Binalikan niya ang braso nito, ngunit nakaiwas si Prince. “Kaya nga ako nag-asawa para makalayo rito. Para kang hindi lalaki niyan. Hindi mo man lang ipinaglaban ang magiging
Inilapit ni Prince ang mukha, ngunit itinaas ni Stefie ang sketchpad sa pagitan nila. Sa halip na mga labi niya, ang papel ang nahalikan nito.“Wala kang professional fee. Magtigil ka! Nakakarami ka na!”Umayos ng upo si Prince at pinunasan ang labi. “Hindi libre ang payo ko.”“Bakit hindi mo sinabi bago ako humingi ng tulong?”“Hindi mo rin tinanong.”“Alam mo, noong una, akala ko matino ka. Hindi pala. Nuknukan ka ng bastos!” aniyang hinampas ito ng sketch pad“Akala ko rin mabait ka.”Ibinaba ni Stefie ang sketchpad. “Mabait ako sa mabait. Kasalanan mong nakakainis ka.”Natawa si Prince at tumayo mula sa bench. “Halika na. Baka naghihintay na sa mansyon ang daddy mo.”Nawala ang ngiti ni Stefie. Dahil sa pang-aasar nito, pansamantala niyang nakalimutan ang pag-uusap nila ni Don Severo.Isinara niya ang sketchpad at ibinalik iyon sa bag. Sabay silang naglakad patungo sa parking area habang sumusunod sa hindi kalayuan ang dalawang bodyguard.Si Prince ang nagmaneho pauwi. Tahimik lam
Napahigpit ang hawak ni Stefie sa cellphone.“Dad, puwede ko namang pagsabayin ang pagiging mabuting asawa at pagnenegosyo.”“Hindi mo kailangang magpakahirap. Kung pera ang gusto mo, dadagdagan ko ang buwanang allowance mo.”“Hindi pera ang gusto ko.”“Ano, kung gayon?”“Gusto kong magkaroon ng sariling pangalan. Gusto kong makilala dahil sa ginawa ko, hindi dahil anak ninyo ako.”Natahimik ang ama.“Hindi ka ipinanganak para magtinda ng sapatos,” mariing sabi ni Don Severo.“Hindi lang ako magtitinda. Ako ang magdidisenyo.”“Pareho lang iyon.”“Hindi, Daddy. Hindi pareho.”Muling tumigas ang tinig ng ama. “Umuwi ka at pag-uusapan natin ito.”“Uuwi ako pagkatapos naming tingnan ang unit.”“Stefie—”“Hindi ko po hinihingi ang permiso ninyo. Ipinaaalam ko lang ang desisyon ko.”Pinatay niya ang tawag bago pa siya maunahan ng takot. Ilang sandali siyang nanatiling nakatingin sa screen. Ngayon lang niya ibinaba ang tawag habang nagsasalita pa ang ama.Tahimik na lumapit si Prince. Hindi






