Buntis at Itinakwil ng Kapitan ng Hockey

Kabanata 1

Paningin ni Sienna

Mahal na mahal ng anak kong lalaki ang lalaking kinamumuhian ko.

Tuwing umaga, gumigising si Ryder, na limang taong gulang, at agad na kinukuwento si Asher Knight na para bang kontrolado nito ang araw at siya mismo ang naglalagay ng bawat bituin sa kalangitan. Sa kasamaang-palad para sa akin, hindi naging eksepsiyon ang araw na ito. Ang kaibahan lang, sa pagkakataong ito, sa halip na purihin lamang ang kanyang idolo, tila nagdesisyon si Ryder na ipagtanggol ito gamit ang kanyang mga kamao.

« Kinagat niya ang isa pang bata, Ginang Carter, » anunsiyo ng punong-guro ng paaralan habang hinihimas ang kanyang noo.

Tinitigan ko si Principal Bennett na nakaupo sa kabilang panig ng kanyang mesa.

Bago pa man ako makapagsalita, biglang tumayo si Ryder mula sa kanyang upuan.

« Hindi ko siya kinagat! » protesta niya. « Ipinadikit ko lang siya sa mga locker. Perpektong pag-tackle iyon. »

Magulo ang pagkakasabog ng itim niyang buhok sa iba’t ibang direksiyon, na para bang katatapos lang niyang makaligtas sa isang buhawi.

« Ryder, tama na, » mahinahon kong sabi habang kinukurot ang pagitan ng aking mga kilay. Pagkatapos ay humarap ako sa punong-guro. « Taos-puso po akong humihingi ng paumanhin, Ginoong Bennett. Karaniwan namang napakabait ni Ryder. Maaari po ba ninyong ipaliwanag kung ano ang nangyari? »

Napabuntong-hininga nang malalim ang punong-guro.

« Sinabi ng isang batang lalaki sa kanyang klase na overrated daw si Asher Knight at walang pagkakataong manalo ang Chicago Wolves sa playoffs. Itinuring iyon ng anak ninyo bilang deklarasyon ng digmaan. »

Sandali akong pumikit habang unti-unting sumasakit ang aking ulo.

Sapat nang mahirap ang maging isang single mother. Sa dami ng hindi nabayarang mga bayarin, gastusing medikal ng aking ina, at pagpapalaki sa aking kambal, ang huling bagay na kailangan ko ay ang makipag-away sa paaralan ng aking anak dahil lamang may nangahas na punahin ang pinakamalaking hockey star sa bansa.

« Muli po akong humihingi ng paumanhin, » sabi ko. « Hindi na po ito mauulit. »

« Sana nga, » sagot ni Principal Bennett.

May kung anong ibinulong si Ryder sa ilalim ng kanyang hininga.

Mas pinili kong huwag nang alamin kung ano iyon.

Hinawakan ko ang maliit at malagkit niyang palad at inakay siya patungo sa paradahan.

Nanginig ang cellphone ko sa loob ng aking bag. Lumitaw sa screen ang isang mensahe mula kay Lando.

Lando: Kumusta ang pagpupulong ninyo ng punong-guro? Gusto mo bang sunduin ko ang kambal pagkatapos ng trabaho?

Hindi ko napigilang mapangiti.

Ako: Ayos naman ang lahat, salamat. Sasabihan kita kung kailangan ko ng tulong.

Ilang taon na kaming tinutulungan ni Lando. Sa pagitan ng mga appointment ng aking ina sa doktor at ng imposibleng iskedyul ko, hindi ko alam kung paano ko kakayanin ang lahat kung wala siya.

Halos normal ang naging biyahe namin pauwi, maliban na lamang kay Ryder na walang tigil sa pagkukuwento tungkol sa paborito niyang manlalaro at sa away kaninang umaga.

« Sinabi niyang pangit daw ang slap shot ni Asher, Mommy! » reklamo ni Ryder mula sa kanyang car seat habang nakahalukipkip. « Pero hindi iyon totoo! Umaabot sa mahigit isang daan at animnapung kilometro kada oras ang tira niya. Kapag malaki na ako, kasing lakas ko rin siyang pumalo. Kailangan ko ang bagong jersey ng Wolves. Iyong kulay asul na may letrang C ng captain! »

« Ryder, napag-usapan na natin ito. Walang hockey ngayon, » sabi ko habang nakatingin sa kanya sa rearview mirror. « At wala ring bagong jersey. Kailangan nating magtipid sa mga gastusin sa ngayon. »

« Lagi mo na lang sinasabi iyan, » angal niya.

Sa tabi niya, hindi man lang nag-angat ng tingin ang kakambal niyang si Riley mula sa kanyang sketchbook.

Apat na minuto lamang ang agwat ng edad niya sa kanyang kapatid, pero kung minsan ay umaasta siyang para bang mas matanda pa rito ng labingwalong taon.

« Tumahimik ka, Ryder, » mahinahon niyang sabi. « Pagod si Mommy. At ni hindi nga alam ni Asher Knight na nage-exist ka. Bakit ba ganoon na lang ang pakialam mo sa iniisip ni Lincoln tungkol sa kanya? »

« Dahil mali siya! Ang Panginoon ng Yelo si Asher! » sigaw ni Ryder. « Siya ang pinakamagaling na manlalaro sa buong mundo! Isang araw, makikilala ko siya nang personal at pipirmahan niya ang hockey stick ko! »

Sa tuwing binabanggit ni Ryder ang pangalan ni Asher, may masakit na kumikirot sa kaibuturan ng aking dibdib.

Palagi na lamang bumabalik ang mga alaala.

Napakahigpit ng pagkakahawak ko sa manibela kaya kumalansing ang sintetikong katad sa ilalim ng aking mga daliri.

Napakalupit na kabalintunaan.

Sa dami ng palakasan sa buong mundo, hockey pa ang pinili ng anak ko.

At sa dami ng mga hockey player, si Asher pa ang napili niya.

« Tama si Riley, Ry, » sabi ko habang pilit na pinananatiling kalmado ang aking boses. « Isa lamang siyang lalaking napapanood mo sa telebisyon. Mas mabuti pang pagtuunan mo ng pansin ang mga pagsasanay mo sa pagbabasa mamayang gabi. »

Makalipas ang isang oras, nanatili ang kambal sa sala.

Tahimik na inayos ni Riley ang kanyang mga krayola ayon sa kulay, samantalang nakasimangot namang nakaupo si Ryder sa carpet habang nakahalukipkip.

Habang pinagmamasdan ko ang pagguhit ng aking anak, naalala ko ang dating ako.

Mahilig din ako noon sa sining.

Pero tuluyan nang nilamon ng realidad ang pangarap na iyon.

Pumunta ako sa kanilang kuwarto upang pulutin ang mga damit na iniwan ni Ryder sa sahig. Bigla akong natigilan.

May pahinang ginupit mula sa isang sports magazine na nakadikit sa likod ng p***o.

Hindi ko maalis ang tingin ko rito.

Napakaguwapo ng lalaking nakatingin sa akin mula sa litrato. Lalong naging matikas ang kanyang parisukat na panga dahil sa bahagyang balbas nito, at tila kayang tumagos ng kanyang mga matang kulay abong bakal sa makintab na papel.

Hindi siya nakangiti.

Hindi basta-basta tinawag ng media na Panginoon ng Yelo ang lalaking iyon nang walang dahilan.

Suot ang uniporme ng captain ng Chicago Wolves, nagtataglay siya ng kumpiyansang halos may halong kayabangan. Para siyang isang taong hindi kayang abutin ng sinuman, na napoprotektahan ng isang di-nakikitang baluting gawa sa kayamanan, kasikatan, at tagumpay.

Tinitigan ako ni Asher Knight mula sa punit na pahina ng magazine.

Tumanda na siya.

Mas marami na siyang nakamit kaysa sa anumang pinangarap na makamit ng binatang minahal ko noon.

At biglang bumalik sa akin ang lahat ng alaala.

May panahon noon na higit pa sa isang hockey star si Asher Knight.

Siya ang lalaking nakikihati sa akin sa isang murang hamburger sa isang maliit na kainan dahil wala kaming sapat na pera para umorder ng iba pa.

Siya ang yumayakap sa akin sa dilim habang nangangakong walang magiging saysay ang kanyang kinabukasan kung hindi ako magiging bahagi nito.

Siya ang buong mundo ko.

Hanggang sa araw na hindi na siya naging ganoon.

Isang matinding pagtatalo ang tuluyang sumira sa lahat. Pinili niyang sumakay ng eroplano patungo sa ibang bansa, habulin ang isang magandang oportunidad sa karera, at makipagrelasyon sa isang mayamang socialite sa halip na manatili sa piling ng babaeng nagmula sa mahirap na bahagi ng lungsod.

Sa wakas, inalis ko ang tingin ko sa litrato at nilunok ang sakit na ilang taon ko nang pilit na ibinabaon sa limot.

Nakaligtas ako sa aming paghihiwalay.

Nakaligtas ako sa isang high-risk pregnancy nang mag-isa, sa kuwartong pambisita ng aking tiyahin, habang hinahabol ako ng mapang-abusong ama ko upang hingan ng pera.

Habang pumipirma si Asher ng mga kontratang nagkakahalaga ng milyun-milyong dolyar at ngumingiti sa mga pabalat ng magazine, sunod-sunod naman ang double shifts ko, pilit na umiiwas sa aking ama, at nag-iisip kung paano ko pakakainin ang dalawang sanggol gamit ang wala pang limampung dolyar sa aking bank account.

Kinailangan kong buuin ang lahat gamit ang sarili kong mga kamay, nang wala siya.

Nabibilang na lamang sa nakaraan si Asher Knight.

Isa na lamang siyang multo.

At wala nang kapangyarihan ang mga multo na saktan ako.

Lumabas ako ng kuwarto at umupo sa maliit na mesa sa kusina. Inilayo ko ang isang tambak ng mga bayaring may nakasulat na « huling abiso bago ang paniningil », saka binuksan ang aking laptop.

Sa loob ng tatlong linggo, walang tigil akong nagpapadala ng mga aplikasyon para sa mga trabahong may kaugnayan sa public relations at corporate communications.

Kailangan ko ng disenteng suweldo.

Kailangan ko ng katatagan.

Isang mahinang tunog ng notification ang umalingawngaw sa katahimikan ng kusina.

Bagong e-mail: Chicago Sports Entertainment Group – Status ng Iyong Aplikasyon

Bumilis ang tibok ng puso ko.

I-click ko ang mensahe at napakabilis kong binasa ang mga linya hanggang sa tuluyan nang lumabo ang mga salita sa harap ng aking mga mata.

Mahal na Ginang Carter,

Lubos na nakatawag ng aming pansin ang inyong portfolio at malawak na karanasan sa crisis management. Nais naming pabilisin ang inyong proseso ng recruitment at anyayahan kayo para sa isang panayam para sa posisyong Senior Public Relations Manager.

Kabilang sa mga responsibilidad ng posisyong ito ang pamamahala sa mga ugnayan sa pagitan ng organisasyon at ng mga manlalaro, paghahanda sa mga ito para sa mga panayam sa media, at pagprotekta sa imahe ng aming pangunahing prangkisa. Makikita ninyo sa kalakip na dokumento ang mga detalye ng sahod at lahat ng benepisyong aming iniaalok.

Hindi ako makapaniwalang napatawa ako.

Ang nakasaad na suweldo sa kalakip na P*F ay higit pa sa kabuuang halagang kinita ko sa buong buhay ko.

Ito ang pagkakataong mapondohan ang pagpapagamot ng aking ina.

Ito ang pagkakataong mabigyan ang kambal ko ng tahanan sa isang mas ligtas na lugar.

Ito ang kinabukasang ipinaglalaban kong maibigay sa kanila mula pa noong ipinanganak sila.

« Oo, » bulong ko habang namumuo ang luha sa aking mga mata. « Salamat, Diyos ko. Oo. »

Binuksan ko ang kalakip na dokumento at nag-scroll pababa upang basahin ang presentasyon.

Unti-unting nawala ang ngiti ko.

Sa pinakataas ng pahina ay naroon ang isang pilak at asul na logo.

Ang Chicago Wolves.

Bumilis nang husto ang tibok ng puso ko.

Dahan-dahan kong ipinagpatuloy ang pagbabasa.

Nilampasan ko ang organizational chart, saka ang mga profile ng mga manlalaro.

Hanggang sa makarating ako sa profile ng team captain.

Asher Knight.

Sa loob ng ilang segundo, hindi ako makahinga.

Limang taon na ang nakalilipas, buong puso ko siyang minahal.

Pagkatapos, sumakay siya ng eroplano at naglaho sa buhay ko sa mismong panahong pinakakailangan ko siya. Habang ipinagdiriwang ng buong mundo ang mabilis niyang pag-akyat sa tuktok ng propesyonal na hockey, mag-isa kong pinalaki ang aming kambal at sinikap na makaraos sa sunod-sunod na bayaring patuloy na nadaragdagan.

Dinurog niya ang puso ko.

At ngayon, tila determinado ang tadhana na paglaruan ako nang malupit: malapit na akong magtrabaho para sa kanya.

« Hindi, » halos hindi ko marinig na bulong ko.

Dumulas ang tingin ko sa mga bayaring nakakalat sa mesa.

Kuryente.

Upa.

Mga gastusing medikal.

Bigla akong hinarap ng realidad.

Hindi ko kayang tanggihan ang ganitong oportunidad.

Pumikit ako at nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga.

Gusto ko mang makita muli si Asher Knight o hindi, kailangan ko ang trabahong ito.