Ang bagong Katulong

“Sigurado ka ba talaga rito, Aika?”

Kinakabahang tumingin si Aika sa malaking tarangkahang bakal na nasa harapan niya. Sa likod nito ay nakatayo ang isang napakalaking mansiyon na tila kabilang sa mundong napakalayo sa kanyang sariling buhay.

“Oo, sigurado ako.”

Mahigpit niyang hawak ang maliit na bag na dala niya.

“Maganda ang sahod dito,” paalala ni Ate Lorns. “Pero may isang kondisyon. Huwag kang makikialam sa personal na buhay ng amo mo.”

Tumango si Aika.

“Trabaho lang. Pangako.”

Pagpasok nila sa mansiyon, hindi napigilan ni Aika ang humanga.

May napakalaking hardin, swimming pool, at mga mamahaling sasakyan na nakaparada sa loob ng garahe.

“Ganito pala kayaman ang mga tao.”

Pagpasok nila sa bahay, biglang may isang maliit na batang babae na tumakbo pababa mula sa hagdan.

May kakaibang pakiramdam na naramdaman si Aika nang yakapin siya ng bata.

“Mommy!”

Nagulat si Aika.

“Huh?” sabi niya habang pilit na ngumingiti dahil sa pagkalito.

“Ikaw si Maya, tama?”

“Oo, ako si Maya. Pero ikaw si Mommy, hindi ba?”

“Halika rito,” sabi ni Aika habang binuhat ang maliit na batang babae. “Hindi ako ang Mommy mo.”

“Maya.”

Biglang may malamig na boses na nanggaling sa likuran nila.

Nang lumingon si Aika, nakita niya ang isang lalaking nakatayo sa harapan niya. Kakaiba ang pamilyar na pakiramdam na ibinigay nito sa kanya, ngunit hindi niya maalala kung saan niya ito nakita.

“Ikaw ang bagong yaya.”

“Opo, sir.”

“Good.”

“May mga patakaran dito,” malamig niyang sabi. “Una, huwag kang papasok sa pribado kong opisina. Pangalawa, huwag kang magtanong tungkol sa personal kong buhay. At pangatlo…”

Huminto siya sa harapan ni Aika.

“Alagaan mong mabuti ang anak ko.”

Tumango si Aika.

“Opo, sir. Gagawin ko po.”

Ngunit bago pa siya makapagsalita ulit, biglang hinawakan ni Maya ang kamay niya.

“Daddy, siya si Mommy.”

Tumingin si Adrian sa kanyang anak.

At sa unang pagkakataon, nakita ni Aika ang pagbabago sa malamig na ekspresyon nito.

May lungkot.

May sakit.

Para bang may itinatago itong isang napakasamang lihim.

Walang ideya si Aika na ang pagpasok niya sa mansiyon bilang isang simpleng yaya ang magiging simula ng pinakamalaking pagbabago sa kanyang buhay.

Dahil balang araw…

ang lalaking kinatatakutan ng buong mundo ay siya ring lalaking handang lumuhod sa harapan niya.

---

Nagsimula na si Aika sa kanyang trabaho sa mansiyon, ngunit hindi pa rin niya maalis sa isip ang kakaibang pakiramdam niya tungkol sa lugar na iyon. May kakaiba sa atmospera ng bahay, na para bang naroon na siya noon—marahil ay maraming beses na—ngunit hindi niya maalala kung kailan o paano.

Ngunit higit sa lahat, ang nanatili sa kanyang isipan ay ang nangyari noong una niyang makilala ang batang kanyang aalagaan.

Tinawag siya ng maliit na batang babae na “Mama.”

“Mommy Aika… naaalala mo, hindi ba? Mommy, naaalala mo ba kami? Dahil kilala kita. Naaalala kita.”

Hindi maintindihan ni Aika kung bakit ganoon ang sinasabi ng bata. Bata pa si Maya, ngunit may kakaiba sa paraan ng pagtingin nito sa kanya na nagparamdam kay Aika na para bang matagal na silang magkakilala.

Naawa si Aika sa bata. Marahil, naisip niya, kailangan lamang ni Maya ng pagmamahal at pag-aalaga ng isang ina.

Marahan niya itong nginitian.

“Halika, Maya. Ihahanda kita ng meryenda. Pagkatapos, ipapakita mo sa akin ang kuwarto mo.”

Masayang yumakap si Maya kay Aika at nagpasabing magpabuhat. Binuhat siya ni Aika sa kanyang mga bisig habang tahimik namang pinagmamasdan ni Adrian ang dalawa mula sa malapit.

Biglang napansin ni Maya ang kanyang ama at binigyan ito ng masamang tingin na puno ng pang-aasar.

“Hey, Daddy,” sabi niya habang nakikipag-kindat nang pabirong kay Adrian.

“Daddy, pakita mo kay Mommy ang kuwarto.”

Biglang nawala ang madilim na ekspresyon sa mukha ni Adrian. Namula ang kanyang mga pisngi.

“Daddy, bakit sobrang pula ng mukha mo?”

Agad na tinakpan ni Adrian ang mukha niya.

“Hmm.” Napalunok siya at awkward na nag-clear ng throat.

“Aalis muna ako. Pakiusap, alagaan mo si Maya.”

Ngumiti lamang si Maya habang salit-salitang tumitingin kina Adrian at Aika, na para bang may napansin siyang bagay na pareho nilang ayaw aminin.

Nahihiya si Adrian habang palabas ng kuwarto dahil alam niyang namumula ang mukha niya dahil sa pang-aasar ni Maya.

Ngayon lamang niya nakita ang kanyang anak na ganito kasaya.

Ngunit bakit parang pamilyar din sa kanya si Aika?

Muli niyang naalala ang aksidente—ang aksidenteng nangyari bago siya tuluyang mawalan ng malay at ma-coma.

Hindi dapat niya iyon naaalala, ngunit sa hindi malamang dahilan, unti-unting bumabalik ang mga alaala.

Mula nang mangyari ang aksidente, naging malamig na siya sa lahat.

Maraming babaeng nakilala niya at nagkaroon ng damdamin para sa kanya, ngunit wala siyang nagustuhan sa mga ito.

Habang nasa kanyang kuwarto, binuksan niya ang isang maliit na kahon.

Hindi niya maalala kung kanino talaga iyon.

Sa loob nito ay ang unang bulaklak na ibinigay sa kanya ng isang batang babae noong walong taong gulang pa lamang siya.

Itinago niya iyon sa loob ng maraming taon dahil siya ang batang babaeng gusto niyang makasama sa kanyang buhay.

Hanggang sa nakilala niya ang ina ni Maya, na minahal din niya.

Ngunit dahil sa aksidente, hindi niya maalala ang lahat ng iyon.

Ang tanging taong malinaw niyang naaalala ay si Maya.

“Nasaan ka na?” bulong niya habang hawak ang bulaklak sa kanyang kamay.

“May asawa ka na ba ngayon?”

Biglang pumasok sa isip niya si Aika.

Biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso.

Ang pagdating ni Aika ay nagdala sa kanya ng parehong saya at takot.

Maya-maya, sumakit na naman ang kanyang ulo.

Sa pagkakataong ito, paulit-ulit na bumalik ang isang alaala—isang mukha ng babaeng hindi niya makita nang malinaw, kasama ang isang masayang tagpo.

Ininom niya ang gamot na nakatutulong upang kumalma ang kanyang pakiramdam.

Ngunit bigla siyang nabasa, kaya hinubad niya ang kanyang polo shirt.

Sakto namang biglang pumasok si Aika.

“Oh, pasensya na po, sir.”

Tumingin nang seryoso si Adrian kay Aika, ngunit may bahid ng pang-aasar sa kanyang ekspresyon. Lumapit siya kay Aika.

Napahilig si Aika sa pintuan habang napatingin sa katawan ni Adrian na walang damit pang-itaas.

Nang makita niya ang kanyang walong-pack na abs, bigla siyang namula at bumilis ang tibok ng kanyang puso.

“Sir, pasensya na po. Pumasok lang po ako dahil…”

Biglang hinawakan ni Adrian si Aika.

Ngunit agad din niya itong binitawan.

“Sir, magpapahinga na po ako.”

Agad namang tuluyang binitawan ni Adrian si Aika.

“Hmm, sige. Umalis ka na.”

“Sa susunod, matuto kang kumatok.”

“Opo, sir.”

Nagmamadaling lumabas si Aika.

Ngunit kahit nakalabas na siya ng kuwarto, mabilis pa rin ang tibok ng kanyang puso.