Chapter 5

Matapos maipaliwanag ang mga gawain ay sandaling natahimik si Leticia at tiningnan si Selene mula ulo hanggang paa, parang sinusukat kung kakayanin ba niya ang responsibilidad na nakaatang sa kanya.

“May tanong ka ba?” tanong nito, diretso ang tingin sa kanya habang siya ay parang nakalutang sa ulap. Kung ito man ang pakiramdam ng naka-drugs, ganoon na nga.

Bahagyang napakurap si Selene bago umiling, “Wala na po, Ma'am.”

“Sigurado ka?” muling tanong ni Leticia, this time mas mababa ang boses nito pero mas istrikta ang dating.

“Opo,” sagot ni Selene, pilit na pinatatatag ang sarili.

Tumango si Leticia, “Good. I like that. Less questions, less problems.”

Pagkasabi no'n ay tumalikod ito. “Sumunod ka sa akin.”

Tahimik na sumunod si Selene habang naglalakad sila sa mahabang hallway ng palasyo. Napatingin siya sa paligid na may malalaking chandelier, makikinang na sahig, at mga paintings na halatang mamahalin.

“Ang ganda…” bulong niya.

“Get used to it,” ani Leticia nang hindi man lang lumilingon.

Huminto si Leticia sa isang pintuan at binuksan iyon, nasa pinakailalim iyon ng malaking hagdan.

“Ito ang magiging quarter mo.”

Pumasok si Selene at napatingin sa paligid. Simple lang ang kwarto, pero malinis at maayos, malayong-malayo sa inuupahan nilang maliit na silid sa labas ng siyudad.

“Dito po ako titira?” tanong niya, halatang hindi makapaniwala.

“Yes. Inside the palace. The President prefers that his staff are always available,” paliwanag ni Leticia, “Lalo na sa gabi. Minsan kasi, he calls for coffee, documents, or anything he needs.”

Napakagat si Selene sa labi. “Anytime po?”

“Anytime,” matigas na sagot ni Leticia, “So you need to be alert. Walang late, walang excuses. Hindi ako rito nakatira pero maaga akong dumarating. Simple lsng naman anf gagawin mo sa mga utos niya. Ginagawa niya lang iyon kapag may mga hindi siya nahahanap.”

Tumango si Selene, “Okay po. I’ll do my best po, Ma'am”

Leticia studied her for a second, then nodded slightly, “Good. Magpahinga ka sandali kung kailangan mo, pero you start today. Walang adjustment period dito ha, Selene. Kung may problema ka magsabi ka sa akin.”

“Opo.”

Pagkaalis ni Leticia, napabuntong-hininga si Selene. Dahan-dahan siyang naupo sa kama at napatingin sa kisame.

“Sama mabait si President del Fierro,” bulong niya.

Hindi niya pwedeng sayangin ang pagkakataon na ito. Para ito sa mga anak niya, para sa kinabukasan ng mga iyon.

Sa kama niya ay isang uniform ang naghihintay, nakaplastik pa. Anim na piraso iyon, para sa anim na araw.

Kumuha siya ng isa at isinuot iyon. Nagpatong siya ng apron at pati na ang headdress ay isinuot na rin niya. Ipinuyod niya ang mahabang buhok sa malinis na pagkakapuyod saka binalutan ng pang-ipit na may net.

Inayos niya ang kanyang uniform saka inilagay niya ang ibinigay na schedule ni Leticia sa kanyang bulsa. Schedule iyon ng presidente sa pagkakape, pag-inom ng tsaa, meryenda, at lahat na. Pati na ang timpla ng gusto nitong kape ay naroon din.

“Kailangan kong maging maayos… walang pagkakamali,” sabi niya sa sarili bago lumabas ng kwarto.

Tahimik pero ang bigat ng pakiramdam sa loob ng opisina ni Hudson. Kakaupo pa lang niya. Nakaupo siya sa kanyang swivel chair, nakatingin sa mga dokumentong nasa harap niya, pero halatang wala roon ang buong atensyon niya. This is so tiring for him but this was his calling.

Bumukas ang pinto at pumasok si Leticia.

“Sir,” bati nito.

Hindi agad tumingin si Hudson sa assistant, “Is the new maid already here?”

“Yes, sir. She just arrived. Na-settle na rin siya sa quarter niya.”

He nodded, still scanning the papers in front of him, “And the old one?”

“Umalis na po kanina.”

Finally, he looked up, “Good. I don’t like delays in replacement.”

Lumapit si Leticia sa may mesa niya, “Her name is Selene, sir. She seems… efficient.”

“Seems?” bahagyang tumaas ang kilay ni Hudson.

“She follows instructions well,” dagdag ni Leticia, “And she doesn’t ask unnecessary questions.”

Napahilig si Hudson sa kanyang upuan, “That’s good to hear.”

Saglit siyang natahimik bago muling nagsalita, “I want to see her.”

“Now, sir?”

“Yes. I prefer to personally assess the people working close to me.”

Tumango si Leticia, “I’ll call—”

“Hindi na,” putol ni Hudson habang tumatayo, “I’ll go myself.”

Naglakad siya papunta sa pinto, his presence commanding as always. Bawat hakbang niya ay may kasamang awtoridad pero bago pa siya tuluyang makalabas ay biglang nagsalita ang assistant niya.

“Sir…”

Huminto si Hudson at bahagyang lumingon, “What is it?”

Nag-alinlangan ang assistant bago nagsalita, “About the new maid… Selene.”

“What about her?” medyo mapakunot-noo na tanong ni Hudson.

“She has children, sir.”

Hudson froze. Dahan-dahan siyang lumingon nang buo sa babae.

“What did you say?”

“She has kids, sir,” ulit ni Leticia.

“Kids?”

“Yes, sir.”

Sandaling natahimik si Hudson bago siya muling nagsalita.

“Is she married?”

“Hindi po, sir.”

“Then why does she have children?” diretsahang tanong niya, halatang hindi nagugustuhan ang naririnig.

Sumagot si Leticia, “Single mother siya, sir.”

Lalong kumunot ang noo ni Hudson, “Single… but with children.”

Napabuntong-hininga siya, halatang naiirita, “Isn’t that something that should be clearly stated in her resume?”

Sumingit ang assistant, “Sir, nakalagay po doon is single—”

“Exactly!” biglang tumaas ang boses ni Hudson, “Single. Not ‘single with children.’ That’s a different responsibility.”

Natahimik si Leticia.

“Do you have any idea how demanding this job is?” dagdag niya, this time mas kontrolado na ang tono pero ramdam pa rin ang pagiging istrikto niya, “What if her children become a distraction? What if she starts asking for special considerations?”

Walang sumagot.

Hudson ran a hand through his hair, clearly frustrated, “I don’t tolerate dishonesty, Leticia.”

“She wasn’t dishonest, sir,” mahinahong sagot ni Leticia, “She didn’t mention a husband because she doesn’t have one. And her children… hindi naman po tinanong directly during initial screening.”

Napatingin si Hudson kay Leticia, his sharp eyes studying her.

“She needs this job,” dagdag pa ni Leticia, “And based on her background, she works hard.”

“Everyone ‘needs’ something,” malamig na sagot ni Hudson. “That doesn’t make them qualified.”

Sandaling katahimikan ang bumalot sa kanilang dalawa. Parang sa isang iglap ay nawala na ang interes niya kay Selene. Parang alam na niya kung bakit walang ama ang mga anak no'n.

Pagkatapos, napabuntong-hininga si Hudson at bahagyang tumango.

“Fine,” sabi niya sa huli, “She stays. For now.”

Bahagyang gumaan ang ekspresyon ng mukha ni Leticia.

“But,” dagdag agad ni Hudson, “I will observe her personally. If I see even the slightest sign na naaapektuhan ang trabaho niya, she’s out.”

“Understood, sir,” sagot ng babae.

Tumalikod si Hudson at naglakad pabalik sa kanyang upuan. Umupo siya at muling hinawakan ang mga papeles sa mesa pero halatang may iniisip pa rin siya.

After a few seconds, he spoke again, this time quieter.

“I’ll see her later.”

Leticia nodded. “Yes, sir.”

Tahimik na lumabas si Leticia ng opisina, iniwan si Hudson na mag-isa.

Sumandal si Hudson sa kanyang upuan at tumitig sa kisame.

“Selene…” bulong niya sa sarili.

Hindi niya alam kung bakit, pero may kakaibang pakiramdam siya. Hindi lang ito simpleng inis o pagdududa. He is curious.

He doesn’t like complications. He doesn’t like unknown variables. And she is both. A woman with children, a hidden story, and now she is working inside his palace.

Napangisi siya nang bahagya.

Ibinalik niya muli ang atensyon sa kanyang trabaho pero sa likod ng isip niya ay naroon pa rin ang kakaibang instinct niya sa dalagang ina.