Chapter 4

Flashback...

Napapikit si Selene nang marinig ang matinis pero matatag na boses ng babaeng nakaturo sa kanya.

“Ikaw, sumunod ka sa akin.” Walang emosyon ang mukha nito, parang sanay na sa ganitong eksena araw-araw.

Hindi na siya nagtanong pa. Tahimik siyang sumunod, ang mga paa niya ay parang may sariling isip habang papasok sila sa isang pribadong opisina.

The room was cold and minimalistic, white walls, a glass table, and a single folder placed neatly at the center. It felt clinical, almost intimidating. Umupo siya sa silyang itinuro ng babae. Her hands rested on her lap, trembling slightly.

“Name?” tanong ng babae habang binubuksan ang folder.

“Selene po, Selene Quintana,” mahinang sagot niya.

“You’ve been evaluated this morning. Physically fit, healthy reproductive system, and currently ovulating.” Tiningnan siya ng diretso ng babae, “You have been selected by the client.”

Parang may kumalabog sa dibdib ni Selene.

The woman leaned back slightly, crossing her arms. “You will become a surrogate mother but not the usual case. The sperm will be donated, but the egg cell will come from you.”

Napasinghap si Selene. Hindi niya lubos maintindihan ang bigat ng sinabi nito dahil sabi ni Carlota ay hindi naman sariling egg cell ang gagamitin. Nakarating siya rito dahil sa kanyang katrabaho na naglagi rito sa Maynila nang matagal. Naging crew iyon sa Jollibee habang nasa part time naman siya bago ang pasukan. May kontak iyon sa mga tao na nagha-hire ng surrogate mom para sa mga hindi magkaanak na mag-asawa. Malapit na ang Quezon sa Maynila kaya hindi na siya nag-alinlangan pa na pumunta.

“Ibig pong sabihin ay anak ko talaga ang bata?” tanong niya, nanginginig ang boses.

“Biologically, yes but legally, no,” sagot ng babae, “The child will belong to the intended parents. You will sign away your rights.”

Napatango si Selene, kahit hindi pa buo ang loob niya. Pumikit siya sandali, iniisip ang ama niyang nakakulong, ang maliit na selda kung saan iyon naroon, ang pawis, ang pagod na mukha nito tuwing dinadalaw niya at ang pagkain na sa halip na tumaba ang ama niya ay lalong pumapayat pa.

Anim na buwan na halos hindi niya makita ang ama niya sa labas ng rehas at hindi niya makalimutan ang araw na iyon na una niyang nalaman na makukulong ito.

“Anak, hindi ko sinasadya…” umiiyak nitong sabi sa kanya.

Isang mamahaling aso lang na biglang tumakbo sa gitna ng kalsada ang naging dahilan ng paghimas ng rehas ng kanyang ama. Hindi nakita ng tatay niya ang aso at sa isang iglap ay natapos na ang lahat. Ang kanyang ama ay sugatan at dinala sa ospital pero siya pa ang nakulong.

It belonged to a famous vlogger couple and was influential, perhaps powerful. At sa isang iglap, ang simpleng aksidente ay naging “animal abuse” sa mata ng lahat.

“Kung hindi tayo makapagbayad ng danyos ay madadagdagan pa ang mga araw na nandito ang tatay mo. Higit pa sa anim na buwan na sinabi ng korte ,” sabi ng abogado sa kanya.

Dahil doon ay kumahog siyang makahanap ng pera.

“Magkano po ang bayad sa akin dito?” tanong niya.

The woman didn’t hesitate, “170,000 pesos once the IVF procedure is successful. Another 100,000 after a successful delivery.”

Parang umikot ang mundo niya. One hundred seventy thousand. Sapat iyon para sa danyos sa mag-asawang kupal. Sapat iyon para makalaya ang ama niya.

May choice pa ba siya? Wala.

The woman slid the contract toward her, “You need to sign if you agree. Everything is written there, terms, risks and obligations.”

Binasa ni Selene ang unang pahina. Legal terms. English words na mahirap intindihin pero malinaw ang isang bagay, kailangan niya ito, hindi para sa sarili niya kung hindi para sa ama niya.

She picked up the pen.

“Sigurado ka ba?” tanong ng babae, ngayon ay medyo mas mahinahon ang tono.

Selene looked up. Her eyes were firm now.

“Opo, Ma'am.”

Bahala na sa alibi na gagawin niya sa nanay niya basta makalaya na ang kanyang ama. At walang pag-aalinlangan, pumirma siya.

“Since you’re currently ovulating, we need to proceed immediately,” sabi ng nurse na sumundo sa kanya matapos siyang makapirma.

Everything felt too fast, too sudden. Hindi pa man siya nakakapag-isip nang maayos nandito na siya sa loob ng isang kwarto na pang-ospital.

She was led into this room. May kama sa gitna, may mga kagamitan sa gilid.

“Humiga ka lang, iha,” sabi ng nurse, ngumiti ng bahagya.

Selene nodded, slowly lying down. Her heart was racing.

“Relax ka lang. This will be quick,” dagdag nito, “Hindi rin pwedeng patagalin dahil kakukuha lang ng sperm sa ama ng magiging anak mo.”

Relax. Paano siya magre-relax? Her mind was screaming. What am I doing, pero kasabay ng tanong na ito, may isang boses sa loob niya na nagsasabing para iyon sa mahal niyang ama na hindi naman kriminal.

Pumikit siya habang inaayos ng nurse ang posisyon niya. Maya-maya ay may pumasok na isang lalaki na hindi niya alam kung sino. Nakasuot ito ng clinical gown at may mask.

“Okay, we’re going to start now,” sabi ng isa pang staff.

She felt the cold air against her skin. Then, a slight discomfort.

“Deep breaths, Selene,” sabi ng nurse.

Huminga siya nang malalim. Inhale. Exhale.

The procedure was clinical, precise. Walang halong emosyon. Para sa mga ito, isa lang itong trabaho pero para kay Selene, ito ang simula ng isang bagay na hindi niya pa lubos maintindihan.

“Almost done,” sabi ng doctor.

She felt a slight pressure. Pumikit na lang siya nang mariin.

“That’s it.”

She opened her eyes slowly.

“Successful insertion,” sabi ng doctor habang nagtatanggal ng gloves, “Now we wait.”

Wait. Isang simpleng salita, pero napakabigat.

“Paano kung hindi po mag-work?” tanong niya agad

“Then we ask the client if we will try again,” sagot ng babae mula sa opisina, na ngayon ay nakatayo sa may pintuan, “But based on your condition, mataas ang chance ng success.”

Selene nodded. Sana. Sanga nga para makabayad na siya at maghihintay na lang na makalabas ang kanyang ama.

“Pwede na po ba akong umalis dito?” tanong niya.

“Not yet. You need to rest for a while. Aalagaan ka at babantayan hanggang makumpira na buntis ka na,” ani ng babae.

Makalipas ang ilang minuto, tinulungan siyang makabangon ng staff.

“Be careful. No heavy activities,” paalala ng nurse.

“Opo,” sagot niya.

As she stepped out of the clinic, the sunlight hit her face.

Kinabukasan, maagang-maaga, handa na si Selene. Bitbit ang maliit na bag at ang bigat ng puso nang siya ay umalis sa bahay. Nakasilip ang kambal niya at umiiyak si Elara. Lumuha rin siya habang sakay ng binaboundaryhan na tricycle ng kanyang tiyuhin pero anim na araw lang ay uuwi na rin siya.

Nagpaalam siya nang maayos sa kanyang tiyo nang maihatid siya sa agency. Ang pera niya ay isang daan lang, bigay ni Carding galing sa pasada.

Pumasok siya sa loob ng agency at sinabi sa receptionist ang sadya niya. Tumango ito at pinaupo siya, dahil anito ay wala pa ang susundo sa kanya. Lumapit siya sa waiting area. Uupo pa lang siya nang biglang may pumasok na lalaking naka-uniform kaya nasundan niya ng tingin.

“Good morning, Ma'am, may pipick-upin po akong tao, si Miss Selene Quintana. Utos ni Ma'am Leticia.”

“Ah, ayan na po siya, Sir. Miss Selene,” baling ng babae sa kanya kaya hindi na niya itinuloy ang pag-upo. Agad siyang lumapit sa mga iyon dala ang kanyang bag.

Ngumiti ang lalaki sa kanya at noon lang niya napagtanto na hindi pa ito matanda. Parang trenta pa lang ito. Agad na kinuha nito ang kanyang bag.

“Ako na, Selene,” agad nitong sabi kaya ngumiti siya, “Ipinadala ako ni Ma'am Let. Ipinasusundo ka. Ako nga pala si Dante.

She nodded, “Sige po,” tumingin siya sa receptionist, “Salamat po, Ma'am.”

“Okay, Miss Selene. Good luck.”

Nakangiti siyang tumalikod at sumama sa lalaki. Lumabas sila at nakita niya ang maayos na pagkakapark ng sasakyan na nilapitan ng lalaki. Itim iyon, malinis, makintab at hindi pamilyar ang itsura. Parang bihira ang ganoong sasakyan dito sa Pilipinas.

“Sumakay ka na.”

Isinara niya ang pinto ng sasakyan. Puno ng pag-asa ang puso niya kahit na ang lungkot niyang hindi maaalagaan ang mga anak niya, at nag-aalala siya sa nanay niya. Balang araw ay babawi siya. Hindi na sila maghihiwa-hiwalay.

Malaki ang mga mata ni Selene nang makita kung saan siya dinala ng driver na sumundo sa kanya. Hindi siya makapaniwala dahil sa Malacañang Palace sila huminto. Para siyang nanaginip. Ang lugar na dati’y napapanood lamang niya sa telebisyon, ngayon ay nasa harapan na niya, napakalaki, napakagara, at tila napakalayo sa mundong kinagisnan niya.

Napalingon siya sa lalaking driver, halatang naguguluhan, “Dito po ba talaga?” mahina niyang tanong, bahagyang nanginginig ang boses.

Tumango si Dante, “Oo. Dito ka magtatrabaho sa presidente,” nakangiti nitong sabi.

Lalong bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi niya alam kung matatakot ba siya o matutuwa. Sa isip niya, bakit siya? Isa lamang siyang simpleng babae na handang gawin ang lahat para sa pamilya niya. Hindi niya inaasahan na dadalhin siya sa ganitong lugar, sa mismong tahanan ng pinakamakapangyarihang tao sa bansa.

Pagkababa niya ng sasakyan, sinalubong siya ng malamig na hangin at ang matatayog na haligi ng palasyo. Napakalawak nito at hindi na ito ang palasyo na tulad noon sa mga litrato sa eskwelahan. Napakaganda nito at napakalawak ng bakuran. Napayakap siya sa sarili, pilit pinapakalma ang puso niya. Hindi siya sanay sa ganitong klase ng mundo, mga taong may kapangyarihan, pera, at impluwensya pero wala siyang magagawa. Kahit na pakiramdam niya ay sinlaki na lang siya ng langgam ngayon ay trabaho naman ang sadya niya.

Habang naglalakad siya papalapit sa palasyo, napansin niya ang mga guwardiya at mga taong abala sa kanilang gawain. Mahigpit ang security at binulatlat ang kanyang bag hanggang sa kasuluk-sulukan na bahagi. May detector na ay may masusing pagsiyasat pa. Lahat ng giwardiya ay tila disiplinado at seryoso. Huminga siya nang malalim at pinatatag ang loob. Anuman ang naghihintay sa kanya sa loob ng palasyo, haharapin niya.

“Huwag kang kabahan. Normal na dito ‘yan,” ani Dante sa kanya.

She smiled, “Salamat.”

“Dito na lang ako sa labas. Kaya mo ‘yan.”

Tumango siya nang kindatan siya ng driver. Bago pa man siya makahakbang ay nakita na niya ang isang babae na may dalang bagahe na papalabas naman. Kasunod no'n si Leticia. Nginitian niya ang babae na may hilang bag pero inirapan siya.

Napayuko na lang ang dalaga at nahihiya na tumingin kay Leticia.

“Let's go, Selene.”

“Good morning po, Ma'am. Sige po.”