Se connecterAileen's POVDinala ako ni Archi sa isang luxury hotel. Pagdating pa lang namin, agad na kaming sinalubong ng mga staff.Lahat ay nakangiti at lahat ay excited na binati kami. May pa flowers din sila at cake na inabot sakin. Sinalubong rin kami ni kuya Aidan. Kasama niya ang isang lalaki na alam kong anak niya. "Hello young man, congratulations." Ang sabi niya kay Archi. Matagal na rin na huli ko siyang nakita, and so far ay halos walang pinagbago si kuya. He's still handsome. "Thank you, Kuya."Tumingin si kuya Aidan sakin. "You must be Aileen."Napangiti ako dahil hindi pa man ako pinapakilala ni Archi e kilala niya na ako."Yes po, kuya Aidan. Kapatid po ako ni ate Vida." "Yes, I remember. It's been so long since I last saw you. Congratulations nga pala sa wedding niyo ni Archi." "Salamat po kuya." "Papa, are they the guests?" tanong no'ng anak ni kuya sa kaniya. "Yes son. They are our VIP guests. This man is your tito Archi, he's the brother of your ninong Aris. And this be
Vida’s POVAs they both shared the ‘I do’, alam kong ito na ang wakas ng siyam na taon kung saan pareho silang nasaktan at parehong naghintay.When Archi said his final vow, tumingin ako sa asawa kong nakatingin pala sakin. I know how happy he is right now seeing his only brother na ikinasal kay Aileen.“Mommy, why daddy is crying?” tanong ng bunso ko na nakatingin din pala kay Escalante.Binuhat ko siya. “Because he’s happy.”“Why is he happy?”“Dahil nakita niya ang baby brother niya na happy.”Nagsalubong ang kilay niya. “Is it always like that? Why kuya Cheng and kuya Tobi did not cry no’ng ako yung happy?”Napatingin ako sa kabaling side at nakita ang dalawa ko pang mga anak na naroon, nakatayo at nagpapalakpak para sa tito at tita nila. “It’s a different kind of happiness, Triss. When you cry dahil sobra kang happy, that’s when you can say that you’re the happiest.”“So toto Chichi and dad are the happiest now?”Tumango ako.“I still don’t get it.”“Soon baby, paglaki mo ay mai
“I came here unprepared so wala akong script.” Ang sabi ko nang oras na para sabihin namin ni Archi ang vows namin para sa isa’t-isa.Narinig ko ang marahang pagtawa ni ate at mga kaibigan ko dahil sa sinabi ko.Hindi ko sila pinansin at nagfocus lang yung attention ko sa lalaking abot tenga ang ngiti habang nakatingin sakin.Actually, kanina… hindi na nawala ang ngiti sa labi niya matapos kong mag I DO sa priest. Halatang tuwang-tuwa talaga siya na pinahiya ko yung sarili ko.Pero ayos lang dahil gusto kong maging memorable ang araw na ito para sa aming dalawa. Gusto kong maging masaya siya kahit na wala ang mommy niya.“Pero kahit na hindi ako nakapaghanda ng script ngayon, nakaukit naman sa puso ko ang gusto kong ipangako sayo.” Kinuha ko ang isang kamay niya. “Love, gaya ng sabi ko, hindi na ako mawawala sa tabi mo.”Tumango siya pero yung pagkislap ng mata niya ay hindi niya maipagkakaila. Ngumuso ako at iyon palang ang nasabi ko pero nagiging emotional na siya.“Pinapangako ko
Halos mapunit ang labi ko kakangiti habang naglalakad kami ni mama papunta sa altar. Naroon na si Archi, katabi ng kuya niya at naghihintay sakin.Marami akong tanong. Bakit wala si tita Lavenia? Hindi ba pinaalam ni Archi sa kaniya na kasal namin ngayon? Pero dahil ayokong masira ang araw na ito, pinili ko nalang na huwag na muna yun pansinin at maging masaya na lang. Sinasabi ko nalang sa isipan ko na baka nadelay ito sa flight o may rason talaga kaya siya hindi nakauwi.Pagdating namin ni mama sa harapan, ginawa ulit ni Archi ang ginawa niya kanina. Dumapa matapos magmano sa mama ko.Napangiti ako sa ginawa niya. Sa respeto at pagmamahal na binibigay niya kay mama, mas lalo ko siyang hinahangaan at minamahal. Itinayo siya ni mama.“Archi, sana sa pagkakataong ito, huwag mo ng saktan at iwan ulit ang anak ko ah? Ayoko ng maulit yung dati na umiiyak si Aileen.”Sumulyap muna siya sakin bago dahan-dahan tumango. Puno ng sinseridad ang mga mata niya habang sinasagot si mama.“Hindi k
Umalis na kami ni Nate at nagpunta ng church. Si Archi ang agad na nakita ko na siyang naghihintay na sa paglabas ko.Hindi ko mapigilang hawakan ang bintana ng sasakyan.Lalo’t ito ang unang beses na nakita ko siya matapos ang ilang araw na hindi siya nagpakita dahil daw sa isang pamahiin na hindi naman tama.Kapag naaalala ko yun, natatawa pa rin ako na ewan.Alam kong heavy tinted ang sasakyan na gamit namin ni Nate pero feeling ko e nakikita pa rin ako ni Archi.Lalo na’t nakita ko ang pagsilay ng ngiti sa labi niya nang nagkataon na nakita kong nakatingin siya sa mga mata ko talaga.Hindi ko na tuloy mapigilang mapangiti at matawa. Sobra akong excited na makalabas ng sasakyan ito. Sobra akong excited na mahawakan siya.Para akong batang sabik na makita ang kalaro niya.“Nakikita mo ba ako, love?” mahinang sambit ko sa sarili…“You look so excited,” komento ni Nate kaya napabaling ako sa kaniya. It turned out na tinitignan niya pala ako.Umayos ako ng upo.“Pasensya na…”“It’s fin
Aileen’s POV“They are Escalante’s little warriors.” Natatawang sabi ni Nate habang nakatingin sa dalawang pamangkin ko na nagtatago sa unahan.I didn’t notice them at first not until naramdaman kong parang may mga mata sa paligid na kanina pa nagmamatyag samin ni Nate.Dahil nasa park lang naman kami, so madali ko lang na spottan yung dalawa. “They are. Mahal nila ang tito nila.” Natatawang sabi ko.Tumango siya at ngumiti rin.Napatitig ako sa kaniya. I am here because he asked me earlier kung papayag ba akong makipagkita sa kaniya sa huling pagkakataon and I said yes because I feel like huling kita na namin to.So I want to give him closure at gusto ko ring isuli ang engagement ring na bigay niya sakin.Nag-usap na kami at nabigay ko na rin ang singsing ko sa kaniya… Pero hindi pa ako umaalis kasi nararamdaman kong may gusto pa siyang sabihin sakin.“You know what, wala akong pagsisisi na nakilala kita, na minahal kita.” Biglang sabi niya matapos dumaan ang ilang minuto na tahimi
[Vida, huwag kang mawawala sa engagement party ko ah! Sa Sabado na yun.]Mensahe na natanggap ko kay Toneth. Huminga ako ng malalim nang mabasa ko yun. It’s been a week nang mahuli ko sila ni Marky na magkasama. Hindi ko inabalang itext silang dalawa na nakita ko sila. Pinabayaan ko lang at tahimik
Napaung0l ako at dahan-dahang minulat ang mata. Inaantok pa ako pero agad kong nakita na parang nasa ibang kwarto ako.Nasaan na naman ba ako?Tapos bakit ang sakit ng ulo ko?Imbes gagalaw ako, nagulantang ako nang maramdaman na may kung ano akong naramdaman sa likuran ko. Isang bagay na mahaba at
Ang lakas ng kabog ng dibdib ko lalo na nang makitang papalapit ang labi niya sa labi ko. Napapikit ako at naghintay na lumapat ang lips niya sakin pero dumaan ang ilang segundo, wala akong naramdamang labi.Nang buksan ko ang mata ko, nakatitig lang siya sakin at halos tumatama sa mukha ko ang binu
Nakarating ako ng apartment after 100 years, oo, 100 years talaga kasi inabot ng isang oras ang 20 minutes na byahe lang sana.Pagdating ko sa apartment, nagulat ako nang makita ko si Marky na galit na nakatingin sa akin.“Bakit mo ko iniwan kagabi?”“Sorry, may emergency.” Pagsisinungaling ko. Give







