Malapot na Katas ng Secret Wet Session (SPG)

“Ahhh… fuck, Zion… d’yan lang… bilisan mo pa…”

Ramdam ko ang biglang paninikip ng dibdib ko, bumilis ang paghinga ko. Kung ano ano ang pumapasok sa isip ko.

Paanong? Paanong may ibang babae sa condo ni Zion?

Nanlalamig ang buong katawan ko habang nakatitig sa nakaawang na pinto ng kwarto niya. Dahan-dahan, parang hinihila ng isang hindi nakikitang pwersa, humakbang ako palapit.

Isang taon. Isang taon kong pinaniwala ang sarili ko na nabago ko na ang isang Zion Vladefiero. Ang kilalang playboy at fckboy* ng siyudad, ang lalaking walang sineryosong babae, ay lumuhod sa harap ko at nangakong ako lang.

Ibinigay ko ang lahat, ang oras ko, ang pag-asa ko, at higit sa lahat, ang inosente at dalisay kong pagkababae dahil naniwala akong mahal niya ako.

Pero habang papalapit ako sa pintong iyon, unti-unting nadudurog ang pantasyang binuo ko.

“God, Zion… you’re so good…wala ka pa rin talagang kupas kumanto*, fuck!” impit na tili muli ng babae, kasunod ang tunog ng balat na nagkakatampisaw sa pawis at pagnanasa.

Nanginginig ang kamay kong idinampi ang mga daliri ko sa malamig na doorknob ng pinto. Itinulak ko ito nang dahan-dahan. At doon, sa mismong kama kung saan madalas siyang yumakap sa akin at bumulong ng mga matatamis na pangako ng pag-ibig, nakita ko ang katotohanang papatay sa kaluluwa ko.

Magkadikit ang mga katawan nila, hubo’t-hubad at walang habas na umiindayog. Nakapatong si Zion sa isang babaeng pareho naming kilala, ang ex-girlfriend niyang model.

Nakatutok ang tingin ko sa likod ni Zion, ang pamilyar na mga balikat na lagi kong sinasandalan, ngayon ay gumagalaw na parang hayok na hayok.

Bumagsak mula sa kamay ko ang paper bag na naglalaman sana ng paborito niyang pagkain na ipinagluto ko pa bilang surprise dinner namin.

Kasabay ng tunog ng pagbagsak ang tuluyang pagbagsak ng mga luha sa mata ko. Hindi hindi ako makakurap, hindi makapaniwala sa maaabutan ko.

Lumingon si Zion. Sa halip na gulat na mabigla na makita ako, sa halip na mataranta… lapitan ako at magpaliwanag… isang blangko at malamig na mga mata ang bumungad sa akin. Wala man lang bakas ng pagsisisi.

Parang may pumutok na ugat sa utak ko. Ang sakit at pagtataksil na naramdaman ko ay mabilis na napalitan ng isang nakakapasong galit. Isang nakakabaliw na galit.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Napsigaw ako, mabilis na pinahid ang luha ko at agad na sumugod.

“Malandi ka! Hayop kayo!” tili ko habang sinunggaban ko ang buhok ng babaeng nagkukumahog na hilahin ang kumot para takpan ang sarili niya.

“Ouch! What the hell, let go of me, you crazy bitch!” sigaw ng babae habang pilit kinakalmot ang mga braso ko.

Pero wala akong maramdamang sakit. Hinila ko ang buhok niya pababa ng kama, pinagsasampal siya sa mukha at braso.

Umiiyak ako habang sumisigaw, ibinubuhos ang lahat ng poot, ang lahat ng pandidiri na nararamdaman ko. “Hayop ka! Alam mong boyfriend ko siya! Alam mo!”

Nagkagulo sa loob ng kwarto, patuloy kong pinagsasampal ang mukha nito. Galit nag alit at hindi ko mapigilan ang sarili ko!

Hinawakan ko ng mahigpit ang buhok nito, akmang kaladkarin palabas nang biglang may dalawang malalakas na braso ang pumulupot sa baywang ko at marahas akong hinila palayo.

“Stop it, Hyacinth! Enough!” dumadagundong na sigaw ni Zion.

Naitulak niya ako nang napakalakas dahilan para mawalan ako ng balanse at mapaupo sa malamig na sahig. Tiningala ko siya. Nakasuot na siya ngayon ng sweatpants niya, galit na nakatingin sa akin habang pinoprotektahan sa likuran niya ang babaeng sinabunutan ko.

What is he doing? Hindi ba talaga siya nakakaramdam ng kahit kunting guilt? Pagsisisi? Why is he looking at me like parang kasalanan ko pang hindi sila natapos?

Na inistorbo ko sila?

“Zion…” umiiyak, humihikbi, at nanginginig kong tawag sa pangalan niya. “Bakit? Bakit mo ginagawa sa akin 'to? We’ve been together for a year, Zion! Isang taon! Ginawa ko ang lahat, ibinigay ko ang lahat sa'yo!” kagat-labi kong hikbi sa kan’ya. Nanginginig ang bawat parte ng katawan ko, sa sakit at galit!

Kinuyom ko ang mga kamao ko, pilit na humahanap ng kahit na anong paliwanag sa mga mata niya. Inaasahan kong sasabihin niyang lasing lang siya, na isang pagkakamali ito, na naguguluhan lang siya. Handa akong maging tanga. Handa akong makinig.

Dahil mahal ko siya, ang kauna-unahang lalaking minahal ko. Halos sambasin ko. Binuhos ko lahat sa kan’ya. Naniwalang nagbago siya, dahil mahal niya rin ako.

Pero ano ‘to? He’s fucking his ex? Kelan pa ‘to?

Humakbang siya palapit sa akin, malamig, walang emosyon.

“A year?” Tumawa siya ng pagak, isang tawang puno ng pang-iinsulto. “Hyacinth, wake up. Tingin mo ba talaga sineseryoso kita? Tingin mo ba talaga isang inosenteng tulad mo ang makakapagpabago sa akin?”

Napatanga ako. Tila naubos ang hangin sa paligid. Mas lalong nanikip ang dibdib ko, hindi halos makahinga.

“Ano'ng sinasabi mo… mahal mo ako, 'di ba? Sinabi mo sa akin na mahal mo ako noong… noong may nangyari sa atin…”

Mas lalong nanlamig ang ekspresyon ni Zion. Tumingin siya sa akin na parang isa akong basurang nakakalat sa sahig niya.

“I never loved you, Hyacinth,” malutong at walang pag-aalinlangan niyang sabi. “Tinikman lang kita. Naging curious ako kung gaano ka kasarap kasi maganda ka naman, sexy at higit sa lahat virg*n. Kinuha ko lang ang virginity* mo, at ngayong nakuha ko na. Hindi na ako naeexcite… you’re no use to me anymore.”