My Son Died Because of a White Dress

“น้องสาจ๊ะ พี่ฝากงานนิดนึงได้ไหม พอดีที่โรงเรียนเพิ่งโทรมาบอกว่าลูกสาวพี่ไม่สบาย ไข้ขึ้นสูงมากเลยจ้ะ พี่ต้องรีบไปรับลูกไปหาหมอด่วนเลย”  เสียงร้อนรนของหัวหน้าแผนกดังขึ้นข้างโต๊ะทำงาน มาริสาละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยตารางตัวเลขบัญชีเงินเดือนนับพันบรรทัด เธอหันไปมองใบหน้าเคร่งเครียดของรุ่นพี่ในแผนกแล้วยิ้มรับอย่างเข้าใจสถานการณ์คนเป็นแม่

“ได้ค่ะพี่ รีบไปเถอะค่ะ งานที่เหลือเดี๋ยวสาจัดการเคลียร์ให้เอง พี่ไม่ต้องห่วงทางนี้เลยนะคะ”

“ขอบใจมากนะจ๊ะสา พี่ฝากด้วยนะ”

หัวหน้าแผนกเอ่ยขอบคุณอย่างซาบซึ้ง รวบเอกสารบนโต๊ะอย่างลวกๆ ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าสะพายแล้วพุ่งตัวออกจากแผนกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้บรรยากาศในออฟฟิศกว้างใหญ่เริ่มเงียบเหงาลงไปอีกระดับ

มาริสา หรือที่เพื่อนร่วมงานเรียกสั้นๆ ว่า ‘สา’ เป็นพนักงานบัญชีและการเงินของบริษัทโลจิสติกส์ขนาดใหญ่ระดับประเทศ บริษัทแห่งนี้มีชื่อเสียงและมีความมั่นคงสูง โดยมีประธานบริหารเป็นนักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งรูปหล่อไฟแรง ทว่าสำหรับพนักงานระดับปฏิบัติการตัวเล็กๆ อย่างเธอ โอกาสที่จะได้เห็นหน้าบอสใหญ่ตัวเป็นๆ นั้น

แทบจะเป็นศูนย์ ตำแหน่งหน้าที่การงานของเธออยู่ห่างไกลจากชั้นผู้บริหารระดับสูงชนิดที่เรียกว่าอยู่กันคนละโลก สิ่งเดียวที่มาริสาคุ้นเคยเกี่ยวกับเจ้านายก็คือลายเซ็นบนเอกสารอนุมัติและรูปถ่ายบนบอร์ดวิสัยทัศน์ขององค์กรเท่านั้น

วันนี้เป็นวันที่ยี่สิบเอ็ดของเดือน ซึ่งหมายความว่าเป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายและสูบพลังชีวิตที่สุดสำหรับแผนกบัญชี เพราะทุกคนต้องรีบสรุปรายการเงินเดือนของพนักงานทั้งหมดให้เสร็จสิ้นทันรอบตัดจ่าย แม้ว่าระบบการเงินของบริษัทจะทันสมัยและเป็นระบบอัตโนมัติเสียส่วนใหญ่ แต่ในความเป็นจริงก็ยังต้องอาศัยคนมานั่งตรวจสอบการขาด ลา มาสาย และยอดชั่วโมงการทำโอทีของพนักงานแต่ละคนอย่างละเอียดอยู่ดี

ความผิดพลาดแม้แต่สลึงเดียวก็อาจกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ ขั้นตอนชวนปวดหัวเหล่านี้ต้องทำใหม่แบบเดือนชนเดือน เวลาล่วงเลยผ่านไป แสงสว่างจากภายนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่เปลี่ยนจากสีส้มของยามเย็น กลายเป็นสีดำสนิทของยามค่ำคืน ไฟในออฟฟิศบางโซนถูกปิดลงเพื่อประหยัดพลังงาน เหลือเพียงแสงสว่างตรงโต๊ะทำงานของมาริสาและไฟทางเดิน นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ตัวเลขอย่างคล่องแคล่ว สายตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอสลับกับกองเอกสาร จนกระทั่งตัวเลขในช่องสุดท้ายถูกกรอกและระบบขึ้นสถานะเสร็จสมบูรณ์ หญิงสาวจึงพรูลมหายใจยาวออกมา

“เฮ้อ... เสร็จซะที”

เธอบิดขี้เกียจไปมาเพื่อไล่ความเมื่อยขบที่เกาะกินบริเวณบ่าและหลังมาตลอดทั้งวัน หลังจากชัตดาวน์คอมพิวเตอร์และจัดการเก็บแฟ้มเอกสารเข้าตู้เรียบร้อย มาริสาตรวจดูข้าวของบนโต๊ะให้แน่ใจว่าไม่ได้ลืมอะไรไว้ ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายใบเก่งขึ้นมาคล้องไหล่ เธอเดินออกจากแผนกไปเงียบๆ ยิ้มทักทายและบอกลาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่นั่งประจำการอยู่หน้าประตูทางเข้าออก

เมื่อกดลิฟต์ลงมาถึงชั้นล็อบบี้ ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศภายในตึกถูกแทนที่ด้วยลมร้อนชื้นของกรุงเทพมหานคร ออฟฟิศที่เธอทำงานตั้งอยู่บนตึกสูงระฟ้าใจกลางย่านพระรามเก้า หญิงสาวเดินเท้าไปตามทางเท้าอย่างไม่เร่งรีบนัก ปล่อยให้ความวุ่นวายของการจราจรบนท้องถนนเป็นเพื่อนร่วมทาง จุดหมายปลายทางของเธอในคืนนี้ไม่ใช่ที่ไหนไกล แต่เป็นร้านโจ๊กเจ้าประจำที่ตั้งอยู่ในซอยถัดไป

ร้านนี้เป็นร้านตึกแถวคูหาเดียวที่เปิดขายช่วงเย็นไปจนถึงดึก รสชาติกลมกล่อมและราคาไม่แพงทำให้มีลูกค้าประจำแวะเวียนมาไม่ขาดสาย ที่สำคัญ... ร้านนี้คือสถานที่แห่งความทรงจำระหว่างเธอกับ ‘นพ’ แฟนหนุ่มที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยปีสอง ย้อนกลับไปตอนนั้น พวกเธอพักอยู่หอพักแถวรามคำแหง

การเดินทางมานั่งกินโจ๊กร้านนี้ถือเป็นการออกเดทแบบประหยัดที่เต็มไปด้วยความสุขตามประสาวัยรุ่น แม้ตอนนี้ทั้งคู่จะเรียนจบและแยกย้ายกันไปทำงานแล้ว แต่มาริสาก็ยังคงแวะมากินโจ๊กร้านนี้อยู่เสมอหากวันไหนต้องเลิกงานดึก เมื่อเดินมาถึงหน้าร้าน กลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกหมูที่เคี่ยวจนได้ที่ก็ลอยมาเตะจมูก มาริสาสั่งโจ๊กหมูใส่ไข่ทุกอย่างกลับบ้านหนึ่งที่ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักทำให้เธอหมดอารมณ์จะนั่งกินที่ร้าน เธอแค่อยากรีบกลับไปอาบน้ำ ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆ ที่หอพัก และพักผ่อนให้เต็มอิ่ม

ระหว่างที่ยืนรอคิวอยู่นั้น สายตาของหญิงสาวก็กวาดมองเข้าไปภายในร้าน อย่างเคยชิน ทว่าจังหวะนั้นเอง สายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับแผ่นหลังของใครบางคนที่คุ้นเคย คุ้นเคยเสียจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวาบ ผู้ชายสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าพับแขนถึงศอก นั่งอยู่ที่โต๊ะมุมลึกสุดของร้าน ท่าทางและการขยับตัวแบบนั้น ต่อให้เห็นแค่ข้างหลังเธอก็จำได้แม่นยำว่าเป็นใคร

“นพ.!” ..

แฟนหนุ่มที่คบหากันมาเกือบสี่ปี คนที่เธอกำลังคิดถึงเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วกำลังนั่งอยู่ที่นี่ แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของมาริสาสะดุดคือ เขาไม่ได้นั่งอยู่คนเดียว ฝั่งตรงข้ามของนพมีหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวขาวจัด แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีสันสดใสกำลังนั่งหัวร่อต่อกระซิกอยู่ ทั้งคู่ดูสนิทสนมกลมเกลียวเกินกว่าจะเป็นแค่เพื่อนร่วมงานหรือคนรู้จักทั่วไป ภาพที่หญิงสาวคนนั้นใช้ทิชชูซับมุมปากให้นพอย่างเบามือ และนพก็ส่งยิ้มหวานกลับไป เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ลึกซึ้งแค่ไหน

ตลอดเวลาที่คบกันมา มาริสามักจะได้ยินเสียงนกเสียงกาหรือคำเตือนจากเพื่อนฝูงเรื่องความเจ้าชู้ประตูดินของนพมาโดยตลอด เพื่อนหลายคนเคยเตือนว่าเห็นนพไปเดินควงผู้หญิงคนอื่น แต่เธอก็เลือกที่จะหลับตาข้างหนึ่ง เชื่อใจเขาและหาเหตุผลมาแก้ต่างให้เขาเสมอ เธอคิดมาตลอดว่าความรักและความซื่อสัตย์ที่เธอมอบให้ จะทำให้เขาหยุดอยู่ที่เธอแค่คนเดียว

แต่วันนี้... ตอนนี้... เธอได้มาเห็นความจริงอันแสนสกปรกด้วยตาของตัวเองแล้ว  ความรู้สึกชาวาบแล่นริ้วไปทั่วเรือนร่างตั้งแต่หัวจรดเท้า หยาดน้ำตาแห่งความผิดหวังเอ่อคลอขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่เพียงชั่วอึดใจ ความเสียใจเหล่านั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธจัดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนหน้าชา มือบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ มาริสาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เธอจะไม่ยอมเป็นคนโง่ให้เขาหลอกอีกต่อไป หญิงสาวตัดสินใจสาวเท้าเดินตรงเข้าไปหาคนทั้งคู่ที่โต๊ะมุมสุดทันที เธอต้องการเผชิญหน้าและเคลียร์ทุกอย่างให้จบสิ้นเสียที จะได้ไม่มีข้อแก้ตัวหรือคำโกหกใดๆ หลุดออกจากปากผู้ชายคนนี้อีก

“โจ๊กอร่อยไหมคะ... นพ”

น้ำเสียงเรียบเย็นแต่แฝงไปด้วยความเชือดเฉือนของมาริสาดังขึ้นด้านหลัง ทำให้ชาย หนุ่มที่กำลังตักโจ๊กป้อนหญิงสาวตรงหน้าถึงกับชะงักมือกลางอากาศ  ช้อนสเตนเลสในมือร่วงหล่นลงกระทบชามเซรามิกเสียงดังเคร้ง  นพหันขวับมามอง รอยยิ้มที่เคยมีบนใบหน้าจางหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด “สา!!” เขาครางชื่อเธอออกมาเสียงหลง หน้าถอดสีจนซีดเผือด

“ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นหรอกค่ะ” มาริสาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามบังคับร่างกายไม่ให้สั่น ทั้งที่ในใจกำลังแตกสลายไม่มีชิ้นดี “

"นี่คงจะเป็น ‘คนใหม่’ ของคุณสินะคะ... หน้าตาก็ดูดี ไม่น่าเชื่อว่าจะชอบกินของเหลือเดนจากคนอื่น ขอให้มีความสุขมากๆ ก็แล้วกันค่ะ”ประโยคตอกหน้าเจ็บๆ ของมาริสาทำเอาหญิงสาวแปลกหน้าที่นั่งอยู่ตรงข้ามนพหน้าตึงขึ้นมาทันที เธอตวัดสายตามองมาริสาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมิน ก่อนจะเหยียดยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างไม่รู้สึกผิดสักนิด

“อ้อ... เธอเองเหรอ แฟนเก่าพี่นพ” หญิงสาวคนนั้นลอยหน้าลอยตาพูด

“แน่นอนค่ะว่าฉันมีความสุขดี คนจืดชืดบ้าแต่งานอย่างเธอ ใครเขาจะไปอยากทนอยู่ด้วยล่ะ ฉันจะบอกอะไรให้เอาบุญนะ... เผื่อเธอจะได้เลิกยุ่งกับผัวชาวบ้านเสียที ตอนนี้ฉันกำลังท้องลูกของพี่นพอยู่”