Masuk
Angel Mendoza’s Point Of View
“Ahhh... Lukas... oh god, baby... yes, right there...”
Nangiginig ang buong katawan ko. Napapalunok at saglit na napakagat-labi. Tutok na tutok lamang ang mga mata ko sa katawan ng asawa kong si Lukas na ngayon ay mabilis na na gumagalaw at umiindayog.
This is our second wedding anniversary.
Saktong dalawang taon na ang nakalilipas mula nang talikuran ko ang modeling career ko.
Me as, Angel Yamson na nagpapatakbo sa mga runway ng Paris at Milan. The favorite face of the luxury brands.
And hindi ko mararating iyon kung hindi dahil sa suporta ng long-time boyfriend kong si Lukas. Kaya nung nag-propose siya ay hindi na ako nagdalawang-isip pa. Even if he told me to stop my career dahil ayaw niya na akong tignan ng ibang lalaki. I did.
Tinalikuran ko ang lahat ng iyon para sa kan’ya. Wishing it will be the best for both of us.
Gusto niya ng isang asawang laging nasa bahay. Isang babaeng sasalubong sa kaniya nang may mainit na yakap at masarap na luto pag-uwi niya mula sa pagpapatakbo ng Mendoza Holdings.
At ginawa ko iyon. Mula sa pagiging supermodel, naging isang simpleng maybahay ako.
Lahat iyon para sa kan’ya. Dahil mahal ko siya.
Sandali akong napabalik sa realidad nang maramdaman ko ang init ng butil ng luha na dumaan sa pisngi ko.
“God! Allyza, ang sarap mo talaga…” halos nababaliw na saad ni Lukas habang mas dinidiin ang katawan niya sa babaeng hindi ko kilala.
Mas lalo akong nanlamig, halos mabitawan ko na ang dala kong regalo para sa kan’ya, balak ko siyang surpresahin sa opisina niya ngayong anniversary namin.
But looks like, ako ang mas nasurprise sa naabutan ko.
Sa ibabaw ng kaniyang malawak na executive desk, naroon si Lukas. Nakatalikod siya sa direksyon ko. At sa kaniyang harap, nakasampa ang isang babaeng hubo’t hubad, ang mga binti ay nakapulupot sa bewang ni Lukas habang nakatingala ito at maharas na bumabayo.
Rinig na rinig ko ang malalaswang tunog ng paghahalikan nila at ang malakas na paglagapak ng balat sa balat sa bawat marahas na pag-unday ng asawa ko.
Kitang-kita ko kung paano ibaon ni Lukas ang mukha niya sa dibdib ng babae, walang-habas na nilalamas ang mga ito, hinalik halikan at sinusuyod ang bawat bahagi ng katawan ng babae. Para siyang hayop na uhaw na uhaw at hayok na hayok sa laman.
Sa gitna ng maharas at mainit nilang pag-iisang katawan, dahan-dahang iminulat ng babae ang kaniyang mga mata. Dumapo ang tingin niya sa awang ng pinto kung saan ako nakatayo, nakatingin sa kanila. Nagkatitigan kami.
Hindi ito nabigla, imbes na matakot o itulak si Lukas palayo, isang mapang-asar na ngiti ang sumilay sa mga labi nito.
Nanadya ito.
Mas lalo nitong ibinuka ang kaniyang mga hita, ipinulupot ang mga binti sa likod ni Lukas para mas lalong mabaon ang asawa ko sa loob niya.
“Ahhh! F*ck, Lukas... harder! God, yes!” tili ng babae, ang mga mata ay nananatiling nakapako sa akin at nakangiti ng malademonyo.
Nakikipagtitigan siya habang ipinapakita kung paano niya napapasunod at napapaliyad sa sarap ang lalaking nangakong sa akin lang sa harap ng altar.
Bawat hagod ng dila nito sa leeg ng asawa ko, bawat kalmot nito sa likod ni Lukas, ay isinisampal sa akin kung gaano siya kagaling.
Ilang segundo pa akong hindi makagalaw sa sobrang pagka-shock. Nang akmang susugod na sana ako nang biglang magsalita ang asawa ko.
“Fuck, you’re so tight, Allyza... mababaliw ako sa 'yo,” paos na ungol ni Lukas.
“God! Lukas… lower your voice… ahhh! Baka may makarinig o makakita sa atin…” malanding tanong naman ng babae habang nakatingin pa rin sa akin.
Mas lalong nag-apoy ang dibdib ko! Gusto ko ng magwala.
“Let them watch baby, let them know how good you are… shit! Ang sarap mo!”
“Mas masarap ba ako... ahh... kaysa sa asawa mo, hmm?” mapang-uyam na tanong ng babae habang nakangisi sa akin.
Parang huminto ang pagtibok ng puso ko sa paghihintay sa isasagot niya.
Tumawa nang mapakla si Lukas habang patuloy pa rin sa walang-awang pagbayo.
“Don't even compare yourself to Angel. Walang kwenta sa kama ang asawa ko. She's too innocent and can't satisfy me. Masyadong boring. Hindi niya kayang ibigay 'yung sarap na ginagawa mo sa akin ngayon.”
Parang gumuho ang buong pagkatao ko. Ang mga salitang lumabas mismo sa bibig niya ay tila libu-libong karayom na itinusok sa lalamunan ko.
Walang kwenta. Innocent. Boring.
Dahan-dahan akong napaatras. Nanghihina. Diring-diri.
Ang mga luha ko ay nag-uunahan sa pagbagsak habang tahimik akong tumalikod at naglakad palayo sa silid na iyon. Gulong-gulo ang isip ko. Ang sakit! Sobrang sakit marinig mula sa kan’ya ang mga salitang iyon.
Mabilis akong lumabas sa lugar na iyon. Tumakbo ako kasabay ng mga luhang walang tigil na nagsilalaglagan hanggang sa makapasok ako sa sasakyan ko.
Pinaharurot ko iyon nang walang patutunguhan, hanggang sa dinala ako ng mga paa ko sa isang sikat at madilim na Club.
Doon ko ibinuhos ang lahat ng sakit. Uminom ako nang uminom hanggang sa umikot ang paligid at ang tanging nanatiling malinaw sa utak ko ay ang mukha ni Lukas habang nilalait ang pagkatao ko.
“You want wild, Lukas?” bulong ko sa hangin bago muling uminom ng alak.
Sandali akong napatingin sa kabilang sulok ng maingay na bar, isang kumpol ng mga babaeng nakasuot ng mga sexy na damit. Halos luwa na ang mga kaluluwa nila. Sa gitna nila ay isang babaeng may katandaan na, nakasuot ng pulang sutana at tila nagmamanage sa kanila.
Hindi ko alam kung dahil ba sa kalasingan, tumayo ako. Dire-diretso akong lumapit sa matandang babae.
Nagulat ang mga babae sa paligid niya nang makita ako, isang disenteng babae na mukhang naliligaw sa lungga ng mga makasalanan.
“Gusto ko ng lalaki,” wala sa sarili kong saad. “I want professional. I want someone can teach how to be good of the fucking sex!”
Napakunot ang noo ng matandang babae, nagkatinginan din ang mga babae, natatawa sa sinabi ko. “Hija, mukhang naliligaw ka yata—”
Hindi ko na siya pinatapos. Binuksan ko ang bag ko at inilabas ang lahat ng perang nandoon, pati na rin ang box ng limited edition na Patek Philippe na regalo ko sana kay Lukas.
Inilapag ko iyon sa mesa, at muling tuminging sa kan’ya.
“I’ll pay. I want someone can make me wild!”
Iniiwas ko ang tingin ko sa kaniya at mabilis kong binuksan ang aking styling kit. Kinuha ko ang itim na tuxedo jacket na isusuot niya para sa kaniyang gala event.“Isuot niyo na po ito, Sir, para masukat ko ang balikat,” pormal kong sabi, hindi man lang tumitingin sa kaniyang mukha.Narinig ko ang mabibigat niyang hakbang palapit sa akin. Huminto siya sa mismong harapan ko. Ang kaniyang matangkad at malaking kaanyuan ay tuluyang nagpadilim sa liwanag sa kinaroroonan ko. Ang amoy ng kaniyang matapang at mamahaling pabango ay muling pumasok sa ilong ko, na nagdulot ng panginginig sa aking kalamnan.“Look at me, Rye,” utos niya.Hindi ako tumingin. Inangat ko ang jacket para isuot sa kaniya. “Sir, pakipasok na po ang kamay niyo—”Sa isang iglap, hinawakan niya ang dalawa kong balikat at mabilis na iniharap ako sa kaniya. Sa lakas ng galaw niya, napatingala ako nang walang oras.“I said look at me!” madiin at paos na utos niya.Ang kaniyang mga mata ay madilim at nag-aapoy. Galit siya. Ga
Nakatulala pa rin ako sa cellphone ko kahit matagal nang naputol ang tawag.“Miss Rye? Sakay na po kayo,” nakangiting pakiusap ng driver habang nakahawak pa rin sa nakabukas na p***o ng magara at makintab na sasakyan.Wala na akong nagawa. Para akong naglalakad sa ulap nang sumakay ako sa likod. Ang amoy ng mamahaling leather at interior ng sasakyan ay halos kapareho ng Bugatti ni Hunter.Habang umaandar ang sasakyan sa gitna ng liwanag ng gabi sa Maynila, hindi mathimik ang isip ko.Company order? Private car dahil on-call stylist ako?Alam kong napakalaking kasinungalingan niyon. Wala sa rules ng agency na may hiwalay na car service ang isang stylist, kahit pa VVIP Head Stylist ka pa. Si Hunter ang may gawa nito. Alam ko. Pero bakit? Bakit kailangan niyang mag-abala nang ganito para sa akin?Pilit kong ipinikit ang mga mata ko. Ang imahe ni Tristan sa casino—tumatawa, naghahagis ng daan-daang libong chips habang nakahawak sa hita ng ibang babae—ay muling sumaksak sa utak ko. Kasabay
Isang linggo ang lumipas matapos ang grand opening ng VIP Casino.Nasa loob ako ng private fitting room ng agency. Nakatayo sa harapan ko si Hunter, nakasuot ng bagong tailored na charcoal gray suit na isusuot niya para sa isang exclusive underground auction.Hawak ko ang isang maliit na box ng pins, dahan-dahang inaayos ang tupi sa balikat ng coat niya.Tahimik. Walang imikan.Dati, sa ganitong mga pagkakataon, siguradong inasar na niya ako. Siguradong nakipagtalo na ako. Siguradong may nabagsak na akong pin o natapid sa sarili kong paa.Ngunit ngayon, parang naging isang robot ang katawan ko.Malamig, walang emosyon, at eksakto ang bawat galaw. Ang mga mata ko ay may malalalim na dark circles. Ang balat ko ay maputla. Ang bigat ng dinadala ko sa sinapupunan ko ay sumasabay sa bigat ng katotohanang pinapasan ng isip ko.“You're unusually quiet, clumsy,” biglang basag ni Hunter sa katahimikan.Hindi ako tumingala. Ipinagpatuloy ko lang ang paglalagay ng pin sa laylayan ng manggas niya.
Halos walang imikan sa buong byahe pabalik sa apartment. Hindi narin ako nakatanggi nang nag-insist si Hunter na ihatid ako.Nakasandal lang ang ulo ko sa malamig na bintana ng Bugatti ni Hunter, nakatingin sa mga dumadaang ilaw ng siyudad ngunit blangko ang isip.“Are you going to be sick in my car?” basag ni Hunter sa katahimikan. Ang boses niya ay walang emosyon, nakatutok lang ang paningin sa kalsada.“H-Hindi po,” mahinang sagot ko. “M-Medyo okay na po ako.”“Good. Because if you ruin this leather, you're working for me for the rest of your miserable life without pay.”Kahit gusto kong mainis sa kayabangan niya, wala akong maramdamang lakas. Wala akong ganang makipagtalo. Parang naubos ang lahat ng enerhiya ko sa VIP Lounge na iyon.Nang makarating kami sa tapat ng apartment building ko, mabilis akong bumaba. Hindi ko na siya tiningnan. “S-Salamat po, Sir Hunter.”Hindi na siya sumagot. Narinig ko na lang ang malakas na pag-arangkada ng makina niya palayo.Umakyat ako sa apartment
Walang iba kundi ang boyfriend kong si Tristan.Bumagsak ang Restricted Collection Folder sa sahig na may malakas na kalabog. Ang mga pahinang naglalaman ng bilyun-bilyong halaga ng utang ay nagkalat sa mismong paanan ko.Ngunit wala akong pakialam.Ang buong mundo ko ay tumigil sa pag-ikot. Ang ingay ng mga nagtatawanang high-rollers, ang pagkalansing ng mga casino chips, ang nakakabinging background music—lahat ng iyon ay naging isang mahinang ugong na lamang sa pandinig ko.Tinitigan ko si Tristan. Ang lalaking akala ko ay nagpapakahirap sa trabaho, ang lalaking walang ibang ginawang masama sa isip ko!Ang lalaking pinakaiingat-ingatan ko at pinoprotektahan ko laban sa sarili kong konsensya... ay nandito.Nakasuot ng pamilyar na itim na jacket. Nakangisi nang malawak. Nakasandal sa isang babaeng halos lumabas na ang kaluluwa sa nipis ng suot, habang ang isang kamay niya ay nakahawak sa hita nito.‘Babe, pagod ako sa site ngayon... baka madaling-araw na ako makauwi...’Paulit-ulit na
“Y-Yes, Mr. Saviano! Understood po!” halos maiyak na sagot ng pit boss, nakayuko nang halos umabot sa sahig.Napalunok ako nang mariin sa likuran niya. Nanginginig ang mga daliri kong nakakapit sa black folder.Bakit pakiramdam ko… sobrang bigat ng aura ng lalaking kasama ko ngayon.Diyos ko... ito ang ama ng batang nasa sinapupunan ko, umiiyak na bulong ko sa sarili ko. Kapag nalaman niya ito, ano ang gagawin niya sa akin? Papatayin niya ba ako? Kukunin niya ba ang bata at itatapon ako sa Manila Bay?!Mas lalong sumama ang pakiramdam ko. Ang amoy ng usok ng cigar, ang matatapang na alak, at ang walang-tigil na pag-ikot ng mga roleta ay nagpapasikip ng dibdib ko. Parang gusto ko na lang mahimatay.“Stop trailing behind like a lost puppy. Walk beside me,” utos ni Hunter nang hindi man lang lumilingon, halatang nararamdaman ang pagbagal ng mga hakbang ko.Pilit kong binilisan ang lakad ko hanggang sa makapantay ko siya. Nagpatuloy kami sa pag-iinspeksyon. Mula sa mga slot machines, patun







