INICIAR SESIÓNAngel Mendoza’s Point Of View
Mabilis na kinuha ng matandang babae ang pera at ang mamahaling relo. Kuminang ang mga mata nito sa sobrang sakim bago ako binigyan ng isang nakakalokong ngiti.
“Sandali lang, ganda. Hintayin mo ako dito,” malanding saad nito bago tumalikod.
Ilang saglit pa ay bumalik na rin ito, mas lalong malapad ang ngiti nito ngayon. Para bang nanalo ito sa lotto, “Come this way, ganda.”
Wala sa sarili akong sumunod.
Habang umaakyat kami papunta sa VIP floor ng club, tila unti-unting nanlalamig ang katawan ko. Ang tapang na naramdaman ko kanina ay parang bula na mabilis naglaho.
Nahihimasmasan na yata ako. Unti-unting rumehistro sa utak ko ang kabaliwang pinapasok ko.
Ano ba itong ginagawa ko? Magbabayad ako ng lalaki para turuan akong makipagsex?
Pagbukas ng elevator, itinuro sa akin ng matanda ang isang pinto sa dulo ng madilim at tahimik na hallway. “Pasok ka na riyan, ganda. Huwag kang mag-alala, sulit ang ibinayad mo.” Pagkasabi niyon ay mabilis na itong tumalikod at bumalik sa elevator.
Nanginginig ang mga kamay ko nang abutin ko ang doorknob ng VIP suite. Pagkabukas ko, sumalubong sa akin ang isang malawak at madilim na kwarto. Tanging ang mga ilaw mula sa siyudad sa labas ng malaking salamin na bintana ang nagbibigay ng liwanag.
Humakbang ako papasok. Ngunit bago pa ako makapag-isip nang maayos, narinig ko ang malakas na pagsara ng pinto sa likuran ko.
CLICK.
Nanlaki ang mga mata ko. Pinihit ko nang mabilis ang doorknob pero ayaw nitong bumukas. Naka-lock ito mula sa labas!
Kaba. Takot at pagsisisi mula sa kaninang sakit na nararamdaman ko ay naging halo halo.
Gusto ko na sanang umatras at magmakaawang palabasin ako, pero bago pa man ako makasigaw, isang malamig ngunit malalim na boses ang bumasag sa loob ng tahimik na silid.
“You want to learn how to be burning wild?”
Napasinghap ako. Dahan-dahan akong lumingon at doon, sa gitna ng silid, nakita ko siya.
Kahit madilim, kitang-kita ko ang pigura niya. Matangkad, malapad ang balikat, at may awra na tila kayang lamunin ang buong pagkatao ko.
Pero ang mas ipinagtaka ko—bakit napakapormal ng suot niya? Nakasuot siya ng isang mamahaling executive suit. Hindi siya mukhang gigolo o bayarang lalaki o baka ganito ang trip nila ngayon?
Bukas ang suit jacket niya, at ang kaniyang necktie ay maluwag na nakasabit sa kaniyang leeg. Ang mga pang-itaas na butones ng kaniyang inner dress shirt ay bukas, kaya naman sa bawat paghakbang niya papalapit sa akin, kitang-kita ko ang perpekto, matipuno, at nakakaakit na hubog ng kaniyang dibdib.
Iiling sana ako. Gusto kong sabihing nagkamali ako, na kahit kanila nalang ang binayad ko. Tatalikod na sana ako muli patungo sa pinto, pero bago ko pa man magawa iyon, mabilis siyang nakalapit at hinawakan ang pulso ko.
Nang magdampi ang mga balat namin, isang kakaiba at matinding init ang biglang gumapang sa buong sistema ko. Parang kuryente na dumaloy diretso sa puson ko. Sa isang iglap, parang bumalik lahat ng kalasingan ko. Nanghina ang mga tuhod ko, at napatingala ako sa kaniya.
Tinitigan niya ako gamit ang mga matang na para bang sinusuyod ang buong pagkatao ko.
“If you want to learn, I can teach you,” mababa at paos niyang bulong, ang hininga niya ay humahaplos sa mukha ko. “But take note, it means I will be f*cking you.”
Bago pa man ma-proseso ng utak ko ang sinabi niya, mabilis niyang hinugot ang necktie na nakasabit sa leeg niya. Wala siyang pasabi. Sa ilang mabilis na galaw, hinuli niya ang dalawang kamay ko at mahigpit itong tinali sa aking harapan gamit ang necktie niya.
“W-What are you doing?!” nanginginig kong tanong. Pilit kong binabawi ang mga kamay ko pero masyadong mahigpit ang pagkakatali niya at masyado siyang malakas.
Hindi niya ako sinagot. Binitawan niya ang dulo ng tali at dahan-dahang umatras. Tumayo siya nang tuwid at sinimulan akong paikutan.
Ang tunog ng mga sapatos niya sa sahig ay nagpapabilis sa tibok ng puso ko. Hindi ko na alam ang gagawin ko.
Tumigil siya sa mismong harapan ko, inilapit ang mukha niya sa akin, at nagtanong, “Tell me... bakit mo gustong matuto?”
Napalunok ako. Unti-unting bumalik sa isip ko ang sinabi ng asawa ko. I was boring. Innocent!
“P-Para sa asawa ko,” nangangatog ang boses na sagot ko. Napayuko.
Isang madilim at mapang-uyam na tawa ang pinakawalan niya. Umiling siya, tila hindi makapaniwala sa narinig.
“For your husband, huh?” sarkastiko niyang tanong. Hinawakan niya ang baba ko at bahagyang iniangat para pilitin akong salubungin ang mga mata niya. “Why not leave him than desperately doing this crazy thing.”
Pinilit kong iniyuko ang mukha ko, gusto kong iwasan ang mga titig niya.
“D-Dahil kasalanan ko!” humihikbing at nanginginig na saad ko, ang buong katawan ay nanginginig sa matinding emosyon.
“Kasalanan ko kung bakit siya n-naghahanap! Ako ang may pagkukulang. I heard him... h-hindi ako magaling. Boring ako. Inosente ako. Wala akong kwenta sa kama kaya siya naghanap ng iba!”
Napapikit ako nang mariin, kinakagat ang ibabang labi ko para pigilan ang malalakas na hikbi pero patuloy pa rin ang pag-iyak ko.
“L-Limang taon... halos limang taon na ang relasyon namin... ayokong itapon na lang iyon ng ganun-ganun lang. Mahal ko siya...”
Pagmulat ng mga mata ko, nakita kong nagbago ang ekspresyon ng lalaki sa harap ko. Nawala ang mapang-asar na ngisi niya. Ang kaniyang mga mata ay dumilim at nag-aapoy.
Hinawakan niya ang baywang ko at marahas akong hinapit papalapit sa matigas niyang katawan.
“Then consider your lessons started,” bulong niya, bago tuluyang inangkin ang mga labi ko.
Ang mga kamay ko na nakatali sa harap ay nakadantay sa kaniyang matigas na dibdib. Ramdam ko ang mabilis na tibok ng kaniyang puso—o baka puso ko na iyon na nagwawala na sa kaba.
“First…” mahina ngunit malalim nitong saad nang sandaling lumayo sa labi ko, “Ang paghalik ay hindi lang basta pagdampi ng mga labi. It’s an invitation. It’s a demand.”
Bago pa ako makasagot, naramdaman ko ang kaniyang hinlalaki na humahaplos sa ibabang labi ko, pinupwersa itong bumukas nang bahagya.
Napatingin lang ako sa kan’ya. Hindi ko maipaliwanag pero kakaiba ang nararamdaman ko. Nagwawala ang mga paru-paro sa tiyan ko.
“If you kiss him, don’t wait for him to make the first move. Get his atensyon…” bulong niya. Dahan-dahan niyang iniyuko ang kaniyang ulo, naramdaman ko ang kaniyang dila na dumaan sa gilid ng aking labi.
“Ah…” napaungol ako sa hindi inaasahang sensasyon, akmang mapapapikit.
“Don’t close your eyes yet. Look at me,”
Iniiwas ko ang tingin ko sa kaniya at mabilis kong binuksan ang aking styling kit. Kinuha ko ang itim na tuxedo jacket na isusuot niya para sa kaniyang gala event.“Isuot niyo na po ito, Sir, para masukat ko ang balikat,” pormal kong sabi, hindi man lang tumitingin sa kaniyang mukha.Narinig ko ang mabibigat niyang hakbang palapit sa akin. Huminto siya sa mismong harapan ko. Ang kaniyang matangkad at malaking kaanyuan ay tuluyang nagpadilim sa liwanag sa kinaroroonan ko. Ang amoy ng kaniyang matapang at mamahaling pabango ay muling pumasok sa ilong ko, na nagdulot ng panginginig sa aking kalamnan.“Look at me, Rye,” utos niya.Hindi ako tumingin. Inangat ko ang jacket para isuot sa kaniya. “Sir, pakipasok na po ang kamay niyo—”Sa isang iglap, hinawakan niya ang dalawa kong balikat at mabilis na iniharap ako sa kaniya. Sa lakas ng galaw niya, napatingala ako nang walang oras.“I said look at me!” madiin at paos na utos niya.Ang kaniyang mga mata ay madilim at nag-aapoy. Galit siya. Ga
Nakatulala pa rin ako sa cellphone ko kahit matagal nang naputol ang tawag.“Miss Rye? Sakay na po kayo,” nakangiting pakiusap ng driver habang nakahawak pa rin sa nakabukas na p***o ng magara at makintab na sasakyan.Wala na akong nagawa. Para akong naglalakad sa ulap nang sumakay ako sa likod. Ang amoy ng mamahaling leather at interior ng sasakyan ay halos kapareho ng Bugatti ni Hunter.Habang umaandar ang sasakyan sa gitna ng liwanag ng gabi sa Maynila, hindi mathimik ang isip ko.Company order? Private car dahil on-call stylist ako?Alam kong napakalaking kasinungalingan niyon. Wala sa rules ng agency na may hiwalay na car service ang isang stylist, kahit pa VVIP Head Stylist ka pa. Si Hunter ang may gawa nito. Alam ko. Pero bakit? Bakit kailangan niyang mag-abala nang ganito para sa akin?Pilit kong ipinikit ang mga mata ko. Ang imahe ni Tristan sa casino—tumatawa, naghahagis ng daan-daang libong chips habang nakahawak sa hita ng ibang babae—ay muling sumaksak sa utak ko. Kasabay
Isang linggo ang lumipas matapos ang grand opening ng VIP Casino.Nasa loob ako ng private fitting room ng agency. Nakatayo sa harapan ko si Hunter, nakasuot ng bagong tailored na charcoal gray suit na isusuot niya para sa isang exclusive underground auction.Hawak ko ang isang maliit na box ng pins, dahan-dahang inaayos ang tupi sa balikat ng coat niya.Tahimik. Walang imikan.Dati, sa ganitong mga pagkakataon, siguradong inasar na niya ako. Siguradong nakipagtalo na ako. Siguradong may nabagsak na akong pin o natapid sa sarili kong paa.Ngunit ngayon, parang naging isang robot ang katawan ko.Malamig, walang emosyon, at eksakto ang bawat galaw. Ang mga mata ko ay may malalalim na dark circles. Ang balat ko ay maputla. Ang bigat ng dinadala ko sa sinapupunan ko ay sumasabay sa bigat ng katotohanang pinapasan ng isip ko.“You're unusually quiet, clumsy,” biglang basag ni Hunter sa katahimikan.Hindi ako tumingala. Ipinagpatuloy ko lang ang paglalagay ng pin sa laylayan ng manggas niya.
Halos walang imikan sa buong byahe pabalik sa apartment. Hindi narin ako nakatanggi nang nag-insist si Hunter na ihatid ako.Nakasandal lang ang ulo ko sa malamig na bintana ng Bugatti ni Hunter, nakatingin sa mga dumadaang ilaw ng siyudad ngunit blangko ang isip.“Are you going to be sick in my car?” basag ni Hunter sa katahimikan. Ang boses niya ay walang emosyon, nakatutok lang ang paningin sa kalsada.“H-Hindi po,” mahinang sagot ko. “M-Medyo okay na po ako.”“Good. Because if you ruin this leather, you're working for me for the rest of your miserable life without pay.”Kahit gusto kong mainis sa kayabangan niya, wala akong maramdamang lakas. Wala akong ganang makipagtalo. Parang naubos ang lahat ng enerhiya ko sa VIP Lounge na iyon.Nang makarating kami sa tapat ng apartment building ko, mabilis akong bumaba. Hindi ko na siya tiningnan. “S-Salamat po, Sir Hunter.”Hindi na siya sumagot. Narinig ko na lang ang malakas na pag-arangkada ng makina niya palayo.Umakyat ako sa apartment
Walang iba kundi ang boyfriend kong si Tristan.Bumagsak ang Restricted Collection Folder sa sahig na may malakas na kalabog. Ang mga pahinang naglalaman ng bilyun-bilyong halaga ng utang ay nagkalat sa mismong paanan ko.Ngunit wala akong pakialam.Ang buong mundo ko ay tumigil sa pag-ikot. Ang ingay ng mga nagtatawanang high-rollers, ang pagkalansing ng mga casino chips, ang nakakabinging background music—lahat ng iyon ay naging isang mahinang ugong na lamang sa pandinig ko.Tinitigan ko si Tristan. Ang lalaking akala ko ay nagpapakahirap sa trabaho, ang lalaking walang ibang ginawang masama sa isip ko!Ang lalaking pinakaiingat-ingatan ko at pinoprotektahan ko laban sa sarili kong konsensya... ay nandito.Nakasuot ng pamilyar na itim na jacket. Nakangisi nang malawak. Nakasandal sa isang babaeng halos lumabas na ang kaluluwa sa nipis ng suot, habang ang isang kamay niya ay nakahawak sa hita nito.‘Babe, pagod ako sa site ngayon... baka madaling-araw na ako makauwi...’Paulit-ulit na
“Y-Yes, Mr. Saviano! Understood po!” halos maiyak na sagot ng pit boss, nakayuko nang halos umabot sa sahig.Napalunok ako nang mariin sa likuran niya. Nanginginig ang mga daliri kong nakakapit sa black folder.Bakit pakiramdam ko… sobrang bigat ng aura ng lalaking kasama ko ngayon.Diyos ko... ito ang ama ng batang nasa sinapupunan ko, umiiyak na bulong ko sa sarili ko. Kapag nalaman niya ito, ano ang gagawin niya sa akin? Papatayin niya ba ako? Kukunin niya ba ang bata at itatapon ako sa Manila Bay?!Mas lalong sumama ang pakiramdam ko. Ang amoy ng usok ng cigar, ang matatapang na alak, at ang walang-tigil na pag-ikot ng mga roleta ay nagpapasikip ng dibdib ko. Parang gusto ko na lang mahimatay.“Stop trailing behind like a lost puppy. Walk beside me,” utos ni Hunter nang hindi man lang lumilingon, halatang nararamdaman ang pagbagal ng mga hakbang ko.Pilit kong binilisan ang lakad ko hanggang sa makapantay ko siya. Nagpatuloy kami sa pag-iinspeksyon. Mula sa mga slot machines, patun







