4. Namimiss ko ang anak ko

Napailing si Roselynn habang nakatitig sa kisame ng kanyang kwarto. Bakit nga ba parang biglang may eksenang pang-Korean drama sa utak niya? "Ako lang yata ang bida na hindi alam kung sino ang leading lady sa sariling backstory..."

Hindi niya man lang nasilayan ang mukha ng babaeng nagsilang sa kanya. Ni pangalan, wala. Parang delivery lang sa Shopee na walang return address.

Biglang nag-vibrate ang cellphone niya. Tumatawag si Rebecca Yulo, a.k.a. Becky—ang certified chismosa, moral support, at self-proclaimed life coach niya.

Sinagot niya ito agad.

Walang “hello-hello.” Diretso agad ang boses ni Becky, parang may dalang megaphone.

“HOY! IMPAKTA KA! Pinagtataguan mo ba ko? Bakit hindi ka nagpaparamdam? Totoo ba talagang mag-aaral ka abroad, ha? E paano kung ma-bully ka don? Paano na ang flying kick kong pang-Karate Kid?!"

Nagpapatuloy si Becky habang halatang nasa isang kainan. Kita sa screen na nasa maliit siyang restaurant, mukhang hinihintay ang food delivery niya na mukhang overdue na sa buhay.

"At alam mo ba? Nabalitaan ko—ang mga lalaki sa UK, mabilis mag-mature! Meaning, mabilis silang magka-abs at... magka-‘intensyon.’ At ang mga dorms?! Diyos ko, parang hideout ng mga nagpapabembang! Ingat ka don, ha! Kapag hindi mo na matiis ang pangangati ng kiffy—gumamit ka ng kontra-bata! Pills o condom lang yan, ‘wag mong gawing tadhana!”

Napatingin si Roselynn sa screen habang si Becky ay busy pa rin sa kanyang 'sex education pep talk'. Pero ang mata niya, napako sa TV sa likod nito.

Breaking news.

Isang 45-anyos na tycoon—rich, mysterious, and emotionally unavailable, as usual—ay biglang napabalitang may anak na babae?! Pero walang may alam kung sino ang nanay.

Parang na-freeze si Roselynn.

“Rose? Hoy, Roselynn!”

Napansin ni Becky ang biglang katahimikan. “Beh? Huwag kang ganyan, parang may na-possess sayo. Naubusan ka ba ng load o ng pag-asa sa buhay?”

Nangilid ang luha ni Rose. Ang dami niyang gustong kalimutan. Ang panganganak. Ang kontratang pinirmahan. Ang... anak.

Pero paano mo nga naman kakalimutan ang isang taong literal mong niluwal?

Hindi siya sumagot. Dahan-dahan niyang pinindot ang “End Call,” naglakad papuntang banyo at naghilamos ng malamig na tubig. Akala niya, parang sa teleserye, mawawala lahat ng problema kapag naghilamos ka. Spoiler alert: Hindi.

Pero kahit papaano, nalamigan ang mukha niya—kahit ang puso niya ay parang sinabuyan lang ng yelo, pero hindi tinanggalan ng kirot.

"Hindi kaya… tama si Mona? 'Kung anong puno, siya rin ang bunga.' Aba, para naman kaming prutas sa palengke. Kung nanay ko’y manggang hilaw, ako ba’y manggang kalburo?!"

Lumaki si Rosalie na parang side character sa sariling buhay—wala ang nanay, laging busy ang tatay, at si Lolo? Well… si Lolo ay certified chismosa ng barangay. Kahit ang buhay nilang mag-ama, ginagawang pang-kwento habang may gin at chicharon.

At oo, palagi siyang binubully. Hindi niya alam kung bakit ang kawalan ng nanay ay parang may points sa mga tao para gawing material sa comedy bar.

"Hoy Rosalie, asan nanay mo? Nag-grocery lang? 20 years ago?"

Wow! napakagaling! May bagong banat na naman si Totoy sa kanto.

Minsan talaga, gusto niyang i-unfriend ang nanay niya sa utak. Kung may "report as irresponsible mother" sa isip, ginawa na niya.

Pero habang nakahiga siya sa kama, bigla niyang naalala ang balita kagabi — tungkol sa isang hot tycoon na may anak pero walang nanay sa eksena.

"Hmm. Tycoon. Wala ring nanay ang anak. Gosh. Soulmate ko 'yung bata!"

Napabangon si Rosalie at parang contestant sa game show na may time limit, agad kinuha ang phone at nagsearch.

Search: “Fit tycoon na may anak, walang jowa.”

Result: Sorry, no exact matches found. Try “thirsty woman seeks answers.”

Wala. Wala siyang makita kahit isang video. Ni boses ng tycoon, deadma si G****e.

Pero hindi siya sumuko. Pinilit pa rin niyang mag-scroll at stalk kahit 2% na lang battery niya.

Hanggang sa—tok! namatay ang phone.

At siya? Para ring nadiskarga. Parang cellphone na walang charger, o buhay na walang WiFi.

Sumubsob siya sa unan.

"Anak ng… hindi ko na alam kung ako’y may mystery baby o may mystery daddy. Ano ba ‘to, teleserye? O game show?"

Tapos napatawa na lang siya, habang pinagmamasdan ang kisame.

"Thanks, Ma. Ang galing mo. Ipinamana mo pa sakin kung ano ang ginawa mo!"

SA ISANG EXCLUSIVE SUBDIVISION SA MAKATI... (bawal ang mahihirap)

Sa mansyon ng mga Andrade, sinabayan ng liwanag ng kristal na chandelier ang pagkinang ng pilak at porselana sa hapag-kainan. Umaapaw ang pagkain—roast beef, salmon, mga pagkaing banyaga—na para bang pista, kahit walang okasyon.

Tahimik ang lahat, maliban sa mga kutsarang tumatama sa plato.

Dalawang nars ang pumasok, maingat na itinutulak ang stroller ng kambal. Tumigil sila sa tabi ng pinakamatandang Andrade—si Antonio, nakaupo sa wheelchair, mahina ang katawan pero matalim pa rin ang mga mata.

Dahan-dahan niyang inilapit ang mukha sa mga bata, saka bahagyang ngumiti. "Ang mga batang ito... kamukha ni Asher. Siguradong paglaki nila, magiging napakagwapo at napakaganda."

Halos hindi makagalaw ang mga nasa hapag. Pilit ang mga ngiti, tila ba may laman ang bawat sulyap.

Antonio, hawak pa rin ang manibela ng pamilya, ay ngumiti. Ito na yata ang huling kahilingan ng matanda, ang makita ang apo ni Asher bago siya tuluyang tangayin ng panahon.

"Sa loob ng dalawang taon," aniya habang tumitig sa mga anak at apo, "kung hindi dahil kay Asher, baka pinulot na tayong lahat sa kangkungan! Dahil sa kanyang sipag, muling bumangon ang ating kumpanya. Hindi ba kayo sumasang-ayon?"

Tahimik. Walang nagsalita. Tanging tunog ng aircon ang umuugong.

Napatingin si Antonio sa bawat isa. Kita niya. Ramdam niya. Ang inggit. Ang pagdududa.

"Matanda na ako," pagpapatuloy niya, mas mababa ang tinig. "Panahon na para ipasa ang pamamahala sa mas bata. Simon, gusto kong matuto ka sa kuya mo. Lagi kang dapat nakabuntot sa kanya."

"Opo, Lolo..." mahinang tugon ni Simon, nakayuko, pilit kinakain ang hiya.

Pero hindi natahimik ang lahat.

Si Susana, ina ni Simon, biglang napapadyak. “Dad, anong ibig mong sabihin?” may galit sa tinig niya. “Apo n’yo si Asher, pero apo n’yo rin si Simon! Bakit parang... parang utusan lang ang anak ko?”

Sumingkit ang mga mata ng matanda. Pero nanatiling kalmado. Hindi siya tumugon.

Wala roon si Asher. Walang makakatutol sa kanya.

Isang matagal na katahimikan ang bumalot. Tanging isang alalay ang lumapit kay Antonio.

"Tawagan mo si Asher," utos niya. "May kailangang pag-usapan."

Maya-maya, lumabas ang mukha ng binata sa video call.

"Yes, Lolo? May problema ba?" tanong ni Asher mula sa loob ng isang marangyang hotel, nakasuot ng coat, nasa isang business trip.

"Panahon na para bigyan natin ng pangalan ang apo ko. Maganda siguro... Timothy. Galing sa Biblia. Malalim ang kahulugan."

Tahimik ang lahat. Ngunit kita sa mukha ni Susana ang pagkainis. Sinapo niya ang noo, saka umirap. Nagtitimpi.

Nag-isip sandali si Asher, saka tumugon sa mahinahong tinig. “Lolo... maganda rin po ang Elijah. Ang ibig sabihin, ‘The Lord is my God.’”

Tumango si Antonio, ngumiti ng malalim. “Maganda nga. Siya na ngayon si Baby Eli.”

Tahimik ang mesa, ngunit ang damdamin ay naglalagablab.

Samantala, hindi na niya pinakialaman ang pangalan ng kanyang apong babae. Dahil pakiramdam ng tatay nito, na ang anak na babae ay dapat ginagawang prinsesa at binibigyan ng mas madaming pansin at pag aalaga. Hahayaan na lang nila ang bata, kung anong pangalan ang nais nito paglaki..

****************

Mabilis na lumipas ang mga buwan...

At heto na nga, may paandar si tadhana: si Roselynn, na dating tahimik at simpleng babae sa barangay, ay paalis na... pa-U.K., baby!

Pero hindi niya makakasama ang mortal niyang kinaiinisang stepsis na kontrabida—Mona—na mas naunang sumakay sa eroplano para raw “mag-adjust sa timezone.” (Aba, sosyal!)

“Kapag naroon na kayo, huwag niyong kalimutang ibalita sa akin ang latest kay Roselynn at Mona, ha?” bilin ni Rassel kay Drake Yulo habang naghihintay sila sa departure area.

Si Drake—na certified tall, dark, and may baong ukulele sa backpack—ay kuya ni Becky, a.k.a. Roselynn's bestie and number one taga-bash kay Mona.

Matagal nang pangarap ni Drake na mag-aral abroad, pero indecisive king siya. Hanggang sa isang araw…

“Kuya, si Roselynn pupunta ng U.K.”

At parang gatas na kumulo sa microwave, biglang nag-init ang motivation ni Drake.

“Tamang-tama, gusto ko ring... mag-aral ng accent,” aniya, sabay practice: “Bruh, whatchu sayin', innit?”

Ayun, sumama siya. Pero hindi lang para sa British education. Nope. Para ‘yun sa isang British-inspired second chance sa pag-ibig.

Para kay Drake, si Roselynn ang kanyang first love. Oo, ‘yung tipong noong Grade 6 pa lang siya, nahulog na siya sa ngiti ni Rose nang manghingi ito ng papel.

“Ingatan mo si Rose, ha?” bulong ni Becky habang niyayakap ang kanyang kuya. “At please lang, huwag mo nang pansinin si Mona. Baka mamaya, maamoy ka pa niya at isama ka sa toxic behavior niya!”

Napangiwi si Drake.

“'Di ba siya allergic sa success? Hindi ko siya kailangang iwasan. Iwas na siya by default.”

Cut to: immigration line. Habang naglalakad si Roselynn, pasimpleng sumusulyap siya sa ama niyang nananatiling nakatayo, hawak ang lumang camera, naka-zoom sa anak niyang paalis na.

Si Roselynn naman, parang artista sa teleserye.

Nagkatinginan sila ng tatay niya—may eye contact, may background music sa isip niya (most likely “Leaving on a Jet Plane”), tapos kumaway siya ng kaunti...

Pero hindi niya namalayang may hawak na maleta si Drake sa likod niya.

“Oops! Sorry! Hindi ko sinasadyang mabangga ‘yung pangarap mong makalayo,” biro ni Drake habang hinahawi ang kanyang hair na sinabayan ng fake British accent.

“Wow, nag-British ka na agad?” sabay irap ni Roselynn.

“Practice lang. Kailangan ready ako pag sinagot mo na ako sa London, joke!.”

Nagkatinginan sila. Saglit.

Sabay sabay silang tumawa. Pati ‘yung nasa likod nila sa pila, natawa na rin.