LOGINSa loob ng kwarto, dumudugo nang malala ang sugat sa binti ni Sierra dahil sa pakikipaglaban kanina.Pagpasok ni Bing, kinuha niya ang first aid kit at muling ginamot ang babae. "Pasensya na po talaga, nagkamali po kami. Hindi po namin alam na kayo pala ang asawa ni President Montezides. Naloko lang po kami ni Sofie. Huwag niyo po sana kaming isama sa galit ninyo."Naguguluhan man si Sierra sa biglaang pagbabago ng ugali nito, nanatili pa rin siyang alerto at naghihinala.Pagkatapos matali at balutan ang sugat, may pumasok na tauhan. "Bing, tinatawag na kayo ni Boss M. Ilabas na daw siya."Tumango si Bing at tumingin kay Sierra. "Tara na."Hindi kumibo si Sierra at nanatiling nakaupo. "Saan niyo na naman ako dadalhin ngayon?""May susundo sa inyo." Nakita ni Bing na nahihirapan ito kaya sumenyas siya. "Kumuha kayo ng wheelchair at buhatin niyo siya.""Sino ang susundo?""Ang asawa niyo po."Parang tumigil ang tibok ng puso ni Sierra.Akala niya nabibingi lang siya. Hindi siya makapani
Hindi talaga kayang pumatay ni Sierra. Wala siyang nagawa habang kinaladkad ang lalaki palayo, at siya naman ay hinawakan sa balikat at marahas na idinikit sa kama.Nang makitang wala nang laban si Sierra, naningkit ang mata ni Sofie sa tuwa. Kumapit siya kay Boss M at bumulong, "Ang kapal ng mukha nito. Ibigay na lang natin sa mga tauhan mo dito. Panoorin na lang natin habang ginagawa nila, tapos aakyat na tayo."Kinurot ni Boss M ang pisngi nito. "Ang damot mo talaga. Sige, bahala na kayo.""Yehey! Alam ko mabait ka." Tumalikod si Sofie at sumigaw sa mga lalaki. "Sige na! Huwag na kayong mahiya! Enjoy kayo!"Agad na sumugod ang mga lalaking kanina pa naglalaway kay Sierra.Nakatali at hindi makakilos si Sierra. Sobrang sakit na ng binti niya pero parang wala iyon kumpara sa takot at kawalan ng pag-asa na nararamdaman niya ngayon.Sa sandaling iyon, biglang sumulpot ang mukha ni Marco sa isip niya.Ilang beses na rin siyang nalagay sa panganib at lagi itong nandoon para iligtas siya.
Natigilan sandali ang lalaki at sumagot nang tapat, "Maganda.""Ibibigay ko siya sa inyo."Nanlaki ang mga mata at nagniningning ang saya ng mga ito.Tiningnan ni Sofie ang lahat ng naroon. "Kung sino man ang may gusto, sa inyo na 'yan. Salitan na lang kayo. Basta huwag niyong patayin para hindi magkaproblema kay Boss M.""Salamat, Miss Sofie!" sabay-sabay na sigaw ng mga ito.Tumayo si Sofie at ngumiti nang matamis. "Walang anuman. Mag-enjoy kayo." Pagkasabi noon, tumalikod na ito at umakyat sa hagdan.Kahit nananakit ang buong katawan, seryoso at malamig na sinabi ni Sierra, "Sofie, ako ang asawa ni Marco at manugang ng pamilya Montezides. Naisip mo ba kung ano ang mangyayari kapag ginawa mo 'to?"Huminto si Sofie at lumingon nang may pang-aasar. "Tinatakot mo ba ako? Dito sa Santa Ignacia, si Boss M ang batas! At saka, isa ka lang dinala sa pamilya Montezides para sa swerte. Sa tingin mo ba ipapanganib ni President Montezides ang negosyo at relasyon nila para lang sa'yo?"Tumawa it
Agad na sumugod ang mga lalaki.Kahit marunong ng martial arts si Sierra, mahirap ipagtanggol ang sarili laban sa napakaraming kalaban, lalo na at kailangan pa niyang bantayan si Elliott na wala namang alam sa pakikipaglaban.Hindi nagtagal, pareho silang napiit at marahas na kinaladkad papasok sa isang itim na van na nakaparada sa gilid ng kalsada.Pagpasok sa loob, itinali nila ang mga kamay nina Sierra at Elliott sa likod.Dahil wala na silang magawa, kumalma na lang si Sierra at tinanong ang pinuno. "Hindi naman tayo magkakilala, bakit niyo kami dinampot?""Hindi nga rin namin kayo kilala, pero may kakilala kayo."Sino?Ilang beses pa siyang nagtanong pero hindi na sumagot ang mga ito. Inis na inis sa kadaldalan niya, pinalagyan na lang sila ng tape ang bibig para tumahimik.Bumyahe ang sasakyan mula sa sentro ng lungsod papunta sa liblib na lugar. Makalipas ang isang oras, huminto rin ito.Itinulak siya palabas ng sasakyan at nakita niya ang isang malaking villa.Pagpasok sa loob
Tapos na ang summer at nag-uumpisa na naman ang maulan o malamig na panahon.Paglabas ni Sierra ng venue, umihip ang malamig na hangin kaya napahawak siya sa braso niya. Sa isang iglap, may itim na manipis na damit na ibinalot sa balikat niya.Yung binigay ni Elliott kanina, sinuot niya para proteksyon sa araw. Malinis at bago pa."Salamat."Tumawa nang mahinhin si Elliott at lumabas ang dimples. "Gutom ka na ba? May kilala akong masarap na mami at rice noodles malapit lang dito."Nakakagaan ng loob si Elliott. Wala ang yabang ng mayaman. Marunong makisama, makipagkwentuhan, at kumain sa mga simpleng kainan.Hindi mo aakalaing isa pala itong prinsipe at anak ng mayaman.Kumpara kay Marco na laging seryoso at nakakatakot, mas komportable siya kasama si Elliott.Wait... bakit biglang sumulpot si Marco sa isip niya?"Sierra?""Ah, oo. Tara na."** Naglakad sila at pumasok sa isang eskinita hanggang sa makarating sa isang kainan. Malaki ang lugar at puno ng tao, siguradong masarap ang lu
Natigilan si Julian sa sarili niyang hinala, pero agad din itong pinabulaanan.Sobrang dami ng dugong nawala kay Audrey noong nanganak ito, at sobrang hina pa nito noon. Kung itatapon pa iyon sa maalon na dagat, imposibleng makaligtas.Pero kung hindi si Audrey, sino pa?Kinuha niya ang cellphone at dinayal ang isang numero. "Alamin niyo kung saan nagpunta si Adriana.""Opo.""At saka, imbestigahan niyo kung may sumusunod o nagmamanman sa akin nitong mga nakaraang araw. Lalo na yung mga taong malapit sa akin. Isa-isahin niyo, walang palalampasin."Ang mga taong alam na gusto na niyang makipaghiwalay at gustong makipag-alyansa sa mayayaman, ay mga taong lubos na nakakakilala sa kanya.Sisiguraduhin niyang malalaman niya kung sino ang nasa likod nito.Mahilig talaga si Sierra sa mga damit na may kinalaman sa sinaunang panahon, at minsan na rin siyang nakagawa ng disenyo tungkol dito.Pero sabi ng guro niya, uso ang modern fashion ngayon at maliit lang ang market para sa mga ganung klase
Palagi na lang siyang nagnanakaw ng mga plano noong una pa lamang siya nitong malapitan, at ngayon ay hinihingi pa siyang gawin iyon dahil sa peke na pagmamahal...Ang kanilang mga nakaraang pagtatalik ay nanumbalik sa kanyang isipan. Bigla iyong nagsimulang tumakbo sa isipan niya. Marahil dahil
Ininda ni Sierra ang sakit at saka inilibot ang paningin sa paligid. Kung tatayo siya at itutulak si Beatriz, sarado naman ang pintuan at hindi siya makakalabas agad. At kung sakaling nagtagumpay man siyang mabuksan ang pintuan kahit na nakatali siya, siguradong hindi niya naman kakayaning talunin
Lumingon si Sierra sa lalaking may peklat sa noo. "Teka, huwag muna, ipakita ninyo muna sa akin ang anak ko. Ibibigay ko sa inyo ang hinihingi ninyo, kahit na anong halaga pa." "Sa mundo ng mga gangster, ang katapatan ang pinakamahalaga. Sa tingin mo ba ay tatanggapin namin ang pera mo?" Ngumisi a
Tumayo si Sierra at nagsimula ng maglakad palabas, ngunit may napansin siya. Kaya naman pumihit siya pabalik. "I guess, Mr. Narvaez is not alone tonight, huh..." Aniya. Walang emosyong tiningnan ni Sylvio si Sierra sa mga mata, hindi man lang nito itinatanggi.Malinaw na ang katotohanan—wala ng







