LOGINStay tuned for more updates!
Kabanata 62Vanessa's POVI could feel his heartbeat. Fast. He was nervous too. The great Sebastian Montefalco, nervous about his anniversary dinner.His arms wrapped around me. He held me tight. One hand on my back. One hand on the back of my head. He did not say anything. He just held me."I thought you forgot," I said against his shirt. "I thought you were too busy with work. I thought the contract was all we were.""The contract?" Bahagyang umatras si Sebastian. Tumingin siya pababa sa akin. Kumunot ang noo niya. "Vanessa, hindi na natin napag-uusapan ang kontratang 'yun nang ilang buwan na. Akala ko alam nating dalawa na wala na itong halaga.”"I didn't know. I was scared to assume. I didn't want to be wrong.""Wrong about what?""About us. About what we are to each other."Sebastian stared at me. His eyes were searching my face. Looking for something. I did not know what.“Hey, bakit ka umiiyak?” Pinilit niya akong mapatingin sa kaniya. Pero hindi ko siya tiningnan. “Hindi mo ba
Kabanata 61Vanessa's POVMadilim ang buong bahay nang dumating ako sa bahay namin ni Sebastian.Walang laman ang driveway maliban sa kotse ko. Ibig sabihin, nasa bahay na si Sebastian. Nasa garage ang kotse niya. Kita ko sa bintana sa gilid. 'Yung black sedan. Naka-park nang perpekto sa pwesto nito.Ilang minuto akong nakaupo sa kotse. Hindi agad bumaba. Kailangan ko munang mag-ayos ng sarili. Napagod ako sa usapan namin ni Tita Maria. Ang pagmamaneho pauwi ay nagbigay sa akin ng sobrang oras para mag-isip. Tungkol sa tatay ko. Tungkol sa nanay ko. Tungkol sa lahat ng taong ginugol ko sa pakiramdam na iniwan at di ginusto.Pero ayaw ko nang isipin pa 'yun. Ngayong gabi dapat ay espesyal. First wedding anniversary namin. Kahit nakalimot si Sebastian. Kahit wala siyang pinaplano. Gagawin ko pa ring espesyal.Tumingin ako sa regalo sa passenger seat. Maliit na kahon na nakabalot sa silver na papel. Sa loob ay leather na wallet. Itim. Simple. Mahal. Dalawang buwan akong nag-ipon para mab
Kabanata 60Vanessa's POVMay kumurot sa dibdib ko. Pero hindi ko pinahalata sa mukha ko. Pinananatili kong neutral ang ekspresyon ko. Malamig."Bali-balita lang 'yon para makaramdam ako?""Grabe ka naman, Vanessa. Ang tagal na noon. Hindi ka pa rin ba makalimot sa nangyari noon?" Sumubo siya. Halos ubusin niya agad ang pagkain.Parang nagugutom siya kumain. Para bang ilang buwan na siyang hindi nakakakain nang maayos. Siguro nga hindi pa. Hindi ko alam. Wala akong pakialam.Pero may maliit na bahagi sa akin na nagtataka. Maliit na bahagi na sinubukan kong balewalain."May sakit ang tatay mo, Vanessa," sabi ni Tita Maria habang ngumunguya. "Malubha na. Sabi ng doktor, sira na ang atay niya. Kailangan niya ng gamot. Mamahaling gamot. Gamot na hindi namin kayang bilhin. Kailangan namin ng tulong. Hindi na ako nakapagtrabaho kababantay sa kaniya.""At kasalanan ko 'yun dahil...?""Dahil anak ka niya. Dahil tatay mo siya. Dahil ang pamilya ay dapat nag-aalaga sa pamilya."Tumawa ako. Mapa
Kabanata 59Vanessa's POVParang kahapon ko lang naaalala ang araw na iyon. Umuwi ako galing sa paaralan at nakita kong umiiyak ang nanay ko sa kusina. Namumula ang mga mata niya. Namamaga ang mukha niya. May hawak siyang papel."Anong problema, Mama?" tanong ko.Tumingin siya sa akin. Sinubukan niyang ngumiti. Pero hindi umabot sa mga mata niya ang ngiti. "Wala, anak. Wala kang dapat ipag-alala."Pero alam kong may mali. Alam ko dahil hindi nakaparada ang kotse ni Papa sa driveway. Alam ko dahil wala na ang mga damit niya sa aparador. Alam ko dahil hawak ng nanay ko ang papeles ng annu.Iniwan kami ng tatay ko para kay Tita Maria. Sariling kapatid ng asawa niya. Lumipat siya mula sa bahay namin papunta sa kanya. Tumigil siya sa pagtawag. Tumigil siya sa pagbabayad ng mga bagay-bagay. Tumigil siya sa pagiging tatay ko.At ang nanay ko? Nalanta siya. Tumigil sa pagkain. Tumigil sa pagtulog. Tumigil sa pamumuhay. Makalipas ang dalawang taon, wala na siya. Sabi ng doktor atake sa puso. P
Kabanata 58Vanessa's POVNapabuntong-hininga ako habang tinitingnan ang convo namin ni Sebastian. First wedding anniversary namin ngayon, pero hindi niya man lang ako binati. Hindi rin siya nagparamdam sa akin ngayong araw. Sabi ng assistant niyang si Raven, may meeting daw siya.Nag-scroll ako sa mga text message namin. 'Yung huling galing sa kanya ay kagabi. Nag-goodnight siya sa akin may kasamang moon emoji. Nag-reply ako ng puso. That was it. Nothing this morning. No call. No text. No flowers delivered to my desk. Nothing.Ni-lock ko ang phone ko at iniharap pababa sa mesa ko. Ayoko na siyang tingnan. Tuwing kinukuha ko, may sumisilip na munting pag-asa. Baka nag-text na siya. Baka tumawag na siya. Baka may sinend na siya. Pero lagi, wala.Dismayado ako kasi feeling ko, hanggang libog lang talaga ang kaya niyang ibigay sa akin. Umabot kami ng isang taon na hindi masyadong nag-aaway at sex ang naging takbuhan namin palagi kung miss namin ang isa't isa.Inisip ko ang relasyon nami
Kabanata 57 Sebastian's POV Gusto ko sanang sumagot. Pero alam kong tama siya. Wala namang ginawang mali si Arturo—mabait lang siya kay Vanessa. Ako lang ‘tong takot na takot mawalan kaya lahat nakikita kong threat. “I’ll try,” sabi ko. “Try harder.” “Sabi ko nga, I’ll try.” Tumawa si Kimberly. “Sige. Pananagutin kita riyan.” Pagdating namin sa mall, pumarada ako at pinatay ang makina. Nakalabas na agad si Kimberly ng seatbelt niya. “One more thing,” sabi niya. “Ano?” “Kahit anong ibigay mo sa kanya, siguraduhin mong galing sa puso. Hindi sa wallet mo. Hindi mahilig si Vanessa sa mamahalin. Mas mahalaga sa kanya ‘yung may meaning.” Tumango ako. “I know.” “Sigurado ka? Kasi ‘yung last gift mo sa kanya, designer bag. Isang beses lang ginamit tapos tinabi na.” “That bag cost eight thousand dollars.” “At hindi niya hiningi ‘yon. Ikaw lang ang nag-assume na gusto niya. Pero hindi siya ‘yung tipong babae na ganoon.” Napaisip ako. Tama siya. Binilhan ko lang siya kasi wala akon
Kara’s POV“Bwisit!” sigaw ko sabay sipa sa kotse ni Jack bago ako pumasok sa passenger seat. Ramdam ko pa ang panginginig ng binti ko sa galit habang isinasara ko ang pinto. Nanginginig ang kamay ko. Gusto kong sumigaw ulit pero baka may makarinig.Ang haba ng biyahe namin papunta rito. Halos liman
Chase’s POVBuong araw akong tutok sa computer at sa trabaho. Sunod-sunod ang mga dokumentong kailangang pirmahan, mga kontratang kailangang repasuhin, at mga tawag na hindi ko sinasagot. Ayokong may kausap. Ayokong may istorbo.Kaya nang bumukas ang pinto ng opisina ko, agad akong nainis.Mas lalo
Kiara’s POVIsang linggo na mula nang huli kong makita si Uncle Chase. Isang linggo ring parang may kulang sa loob ng bahay. Tahimik. Masyadong tahimik. Walang yabag ng sapatos niya sa umaga, walang tunog ng pagbukas ng pinto sa gabi, walang presensiyang sanay na sanay na akong maramdaman kahit hin
Kiara’s POV Nasa restaurant ako ngayon kasama ang isa sa pinakaimportanteng kliyente ko. Family dispute ang kaso nila, at ako ang kinuhang litigation lawyer. Matagal na kaming nag-uusap tungkol sa strategy, sa posibleng galaw ng kabilang kampo, at kung paano namin ihahanda ang sarili namin sakaling







