Chapter 4

NAGING malakas ang pagkabog ng kanyang dibdib ng wala sa oras. Nagsunod-sunod din ang kanyang paglunok. Parang may mga kabayong nagtakbuhan sa kanyang dibdib dahil sa labis na kaba. “Anak hindi mo kailangan magmakaawa sa kaniya. Umalis ka na rito. Mas mahalaga ang kaligtasan mo.” sabi sa kaniya ng kanyang ama ngunit tiningnan niya lang ito at pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti na para bang sinasabi na okay lang siya at huwag itong mag-alala.

Dahan-dahan siyang umikot, itinaas ang ulo at sinalubong ang nagbabagang titig ng isang lalaki sa gitna. Halos mapaatras siya nang tuluyang magsalubong ang kanilang mga mata. Nanunuot ang titig nito na para bang hinahalukay ang buong pagkatao niya. Napakalamig ng mga mata nito at ni wala man lang siyang mabasang eskpresyon.

Idagdag pa na kapansin pansin ang nakakatakot nitong awra. Halos mawalan ng lakas ang mga tuhod niya. Muli siyang napalunok. Hindi niya akalain na totoo nga pala ang sinabi ng lalaki kanina. Nakakatakot nga pala talaga ito pero sa halip na magpadaig sa takot na nararamdaman niya ay napakuyom ang kanyang kamay.

Nandito na siya at hindi na siya pwedeng umatras pa. Kahit na halos manginig na ang buong katawan niya sa takot ay lalabanan niya iyon. Sinalubong niya ang mga mata nito. “Palayain mo ang Daddy ko.” halos bulong na sabi niya at nanginginig pa ang boses niya.

Nakita niyang napatawa ito. Tawa na walang saya dahil ang mga mata nito ay nanatiling madilim habang nakatingin sa kaniya. “Sa tingin mo ba ay ikaw ang dapat masunod dito?” puno ng panunuya nitong tanong sa kaniya.

“Baka nakakalimutan mo na, teritoryo ko ito at nandito ka para makiusap katulad ng sabi mo kay Colt diba?” ulit nito.

Hindi siya nakapagsalita at nilingon lang ang lalaking nagdala sa kaniya doon. Malamig ding nakatingin ito sa kaniya na para bang sinasabi na, I-told-you-look. Napairap na lang siya at muling ibinalik ang tingin sa lalaki.

“Give me one year, babayaran ko ang utang ng Daddy ko basta palayain mo lang siya.” 

Tumaas ang sulok ng labi nito at pagkatapos ay muli lang napatawa dahilan para mapakunot ang noo niya. Anong tinatawa tawa nito? Nakikipag-negosasyon siya rito ng maayos tapos ay tumatawa-tawa lang ito.

Ilang sandali pa ay tuluyan nang nabura ang ngiti nito at naging mapanganib ang mukha. “Sa tingin mo ba ay ganun ako katanga?”

Bigla siyang napaatras. Tumayo ito at pagkatapos ay naglakad sa harap niya. “Zia, hindi mo na kailangan pang iligtas ako rito.” narinig niya mula sa likod niya ang tinig ng kanyang ama pero desidido talaga siya na iligtas ito doon.

Gagawin niya ang lahat.

Ilang sandali pa ay lumuhod siya sa harap nito at nilunok ang lahat ng hiya na meron siya. “Please, pakawalan mo ang DAddy ko… ha-handa kong gawin ang lahat ng gusto mo…” nakayukong sabi niya rito.

“Zia, anong?...” 

“Tumayo ka diyan Zia.”

“Zia, tumayo ka!” sunod-sunod na sigaw ng kanyang ama mula sa likod niya ngunit hindi niya ito pinakinggan.

Napakuyom ang kamay niya. Tinitiis ang sakit ng tuhod niya dahil sa pagluhod dahil kung tutuusin ay ito ang unang beses na lumuhod siya sa tanang buhay niya at sa lalaking ito pa talaga.

Sino ba ito? Hindi niya maiwasang hindi magtanong sa isip niya kung ano ang katauhan nito.

Ilang sandali pa ay naramdaman niya ang tila bakal na kamay na humawak sa baba niya. Halos mapaso siya at napapilantik sa gulat. Ang kanyang mga mata ay hindi alam kung saan titingin ngunit sa huli ay nagawa niyang tingnan ang mga mata nito.

“Lahat ng gusto ko?” malamig na tanong nito sa kaniya.

Napatango siya at napakagat-labi ng wala sa oras. Ilang sandali pa ay tinitigan siya nito na para bang pilit binabasa ang kanyang iniisip hanggang sa napangisi. “Paano kung sabihin ko na gusto kitang maging alipin ng isang taon? Papayag ka ba?” tanong nito sa kaniya at dahil dito ay bigla siyang natigilan ng wala sa oras.

Alipin? Ng isang taon? Anong klaseng alipin?

Buong buhay niya ay ni hindi siya nagpagod dahil palaging may kasambahay sila. Lahat ng kilos niya ay nakaasa sa ibang tao kaya paano niya magagawa ang gusto nito? Ni magluto nga ay hindi siya marunong kaya paano siya papayag sa hiling nito?

“Mag-iisip ka pa ba? Just one year and I will forget that two billion.” dagdag pa nito at nang marinig niya ang sinabi nito ay hindi na siya nagdalawang isip pa.

“Okay, pumapayag ako.” matapang na sagot niya.

“Zia no!” mabilis na pigil ng kanyang ama mula sa likod niya. 

Dahan-dahan niyang nilingon ito at pagkatapos ay biglang nangilid ang kanyang luha. All these years ay walang ginawa ang kanyang ama kundi ang ibigay ang lahat ng gusto niya kaya ngayon ay dapat lang na siya naman ang gumawa ng paraan para makalaya ito hindi ba?

Napakagat-labi siya kasabay ng pagtulo ng luha niya. “Tell mommy that I love her.” sabi niya rito habang tumutulo ang luha niya at pagkatapos ay mabilis na hinawakan ang kamay nito. “Huwag niyo akong alalahanin DAddy, babalik ako. Babalik ako sa inyo.” dagdag pa niya at sa puntong iyon ay napaiyak na rin ang kanyang ama.

“Zia…”

Ilang sandali pa ay hinawakan na ng lalaki ang kamay niya. “So, simulan mo na ang iyong trabaho.” mapanganib na bulong nito bago siya hinila paalis sa lugar na iyon. Sa likod niya ay wala siyang ibang narinig kundi ang tawag ng kanyang ama sa kaniya at wala siyang magawa kundi ang mapapikit na lang basta.

…