Chapter 7

PAGKATAPOS siyang gamitin ng lalaki ay tinanggal nito ang pagkakatali sa mga kamay niya. Dahil sa higpit ng pagkakatali dito ay nagmarka ang tali sa maputi niyang balat. Halos mawalan ng lakas ang kanyang katawan pagkatapos. Agad niyang ibinalot ang sarili sa kumot dahil sa takot.

Ang malalamig nitong mga mata ay tumingin sa kaniya pagkatapos magbihis. “Huwag na huwag kang gagawa ng ikakagalit ko dahil kung hindi ay baka kung ano ang mangyari sayo.” banta nito sa kaniya.

“Tyaka isa pa, hindi ka magiging donya dito. Magbihis ka at lumabas para tulungan ang mga kasambahay.” dagdag pa nitong sabi sa kaniya.

Naglakad ito patungo sa pinto at binuksan ito pagkatapos ay malakas na isinara na halos ikagulat niya. Muling nagtubig ang kanyang mga mata at pagkatapos ay napakagat-labi. Ito na ba ang magiging bagong buhay niya?

Kahit masakit pa ang pagitan ng kanyang mga hita ay bumangon pa rin siya. Sa takot na baka kung ano ang gawin nito sa kaniya kapag hindi niya sinunod ang gusto nito. Pinulot niya ang kanyang mga damit at isa-isa niyang isinuot. Pagkatapos ay lumabas siya ng silid.

Paglabas niya ay agad  niyang nakita ang isang babae na nakatayo malapit sa pinto, na para bang hinihintay siya. “Sumunod ka sa akin.” sabi nito sa kaniya at pagkatapos ay tumalikod na. Ni hindi niya man lang nagawang sumagot dahil dali-dali na siyang sumunod dito.

Dinala siya nito sa isang bahay. Malaki ito at halos kumpleto ng gamit. Dumiretso ito sa kusina at pagkatapos ay ipinaghila siya nito ng upuan. “Umupo ka muna.” utos nito sa kaniya. May malamig itong mukha at parang walang anumang ekspresyon ang mga mata..

Wala siyang imik na umupo hanggang sa bigla na lang siya nitong hinainan ng pagkain. “Kumain ka.” sabi nito pagkalapag ng pagkain. Napatingin siya rito dahil hindi niya maiwasang magtaka.

Tumaas ang kilay nito. “Hindi ka ba kakain?” muling tanong nito sa kaniya.

Hindi niya alam kung paano niya ito pakikitunguhan. Parang napaka-sungit nito. Dali-dali siyang yumuko at kinuha ang kutsara para magsimulang kumain. Sa totoo lang ay nagugutom na siya. Nagsunod-sunod ang ginawa niyang pagsubo. Ilang sandali pa ay naramdaman niya ang titig nito kaya nag-angat siya ng tingin at nakasalubong niya ang mga mata nito.

Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan nito at pagkatapos ay umupo sa harap niya. May hawak itong tasa ng kape at mukhang may laman. “Anong ginagawa mo sa ganitong klaseng lugar?” bigla na lang nitong tanong sa kaniya kaya bigla siyang natigilan.

Nabitin sa ere ang kamay niya para sumubo sana. Napahigpit ang hawak niya sa kutsara at yumuko. Hindi niya alam kung sino ito. Baka mamaya ay kasabwat lang ito ng lalaking iyon. Isa pa, hindi niya rin alam kung tama na pagkatiwalaan niya ito. 

Narinig niya ang muling paghugot ng isang buntong hininga. “Isang taon, isang taon na ako rito.” muli niyang sabi. Nang mag-angat ako ng ulo ay hindi siya nakatingin sa akin kundi nakatingin lang siya sa hawak niyang tasa. “Isang taon na puno ng paghihirap at wala akong ideya kung hanggang kailan ako magtitiis. Kung kailan ako makakalaya.” dagdag niya. Bagamat puno ng lamig ang kanyang mga mata ay bigla akong may nakitang ibang emosyon sa kanyang mukha.

Nagsalubong ang kanyang mga kilay. “Anong ibig mong sabihin?” tanong niya rito.

Ngumiti ito sa kaniya nang hindi pa rin nag-aangat ng ulo. “I was deceived, and when I woke up I was already here.” nagkibit balikat ito. “They made me a hostage at first. Pero noong tumagal, ginawa na nila akong parausan.” sabi nito sa kaniya.

Kitang-kita niya ang galit sa mukha nito. Ang matinding poot. Doon ay nag-angat na ito ng ulo at tumingin sa kaniya. “Mukhang wala tayong magiging pinagkaiba.” sambit niya.

Bigla siyang nagyuko ng ulo at napakuyom ang mga kamay. Ang kanyang mga mata ay nagsimulang magtubig. “Nagkaroon ng utang ang aking ama sa lalaking iyon. Dinukot nila siya at mukhang wala silang ibang gustong gawin sa kaniya kundi ang patayin. Bilang isang anak ay hindi ko maaatim na mamatay ang aking ama kaya pinilit kong kausapin siya.” bumagsak ang luha sa kanyang mga mata.

“Isang taon, isang taon lang naman ang kailangan kong pagtiisan.” dagdag pa niya.

Ilang sandali pa ay narinig niya ang pagtawa nito kaya napatingin siya rito. “Sa tingin mo ba ay marunong silang sumunod sa usapan?” may halong hinanakit sa boses nito. “Tingnan mo nga ako, I’ve been here for a year at kung pera lang ang usapan ay may pera naman ang pamilya namin para sa ransom kung iyon ang gusto nila pero anong ginawa nila? Ayaw nila akong pakawalan.” punong ng poot na sabi nito sa kaniya.

Kitang-kita niya ang paghihirap sa mga mata nito habang nakatingin siya rito pero anong magagawa niya? Pareho lang sila ng sitwasyon. At kung sakaling hindi man sumunod sa usapan nila ang lalaking iyon, e anong mangyayari sa kaniya kung sakali?

Parang gusto niyang kilabutan dahil dito ng wala sa oras. Ang isipin pa lang na hindi siya makakaalis doon ay parang mababaliw na siya kahit na wala pa siyang isang araw doon.

…