Chapter 3

Hindi ako aasa,Pero maghihintay ako;

Habang nagpapaalam ako kay manong damian- lumabas ng silid ang dalaga na tanging malaking t-shirt lamang ang suot.Agad naman naglakbay ang paningin ko sa kabuoan niya.Alam Kong wala siyang suot na panloob dahil bumabakat ang dalawang u***g nito sa suot kaya biglang nabuhay muli ang pagnanasa para sa dalaga.

"hindi mo na nga tinigilan kagabi,pinagnanasahan mo naman siya phyton."kastigo ng isipan ko.

Agad Kong winaglit sa isipan ko ang nakikita ko.Kaya sa magandang mukha ng dalaga ako tumitig-na agad ko namang nakita ang sobrang kalungkotan sa kanyang mga mata.At alam ko na kong bakit.

Kahit gustohin ko man manatili pa rito ng matagal-hindi maaari dahil may naghihintay sa akin sa manila.Ang trabaho ko at ang pamilya ko.Alam kong nag-aalala na ang mga ito dahil hindi ako nakauwi kagabi at hindi rin nila ako matawagan dahil sa hirap ng signal sa lugar na ito.

Sadyain ko na lang siyang puntahan rito kapag dadalaw ako sa binili kong lupain.

"mag-iingat ka sa pag-uwi sir phyton.At maraming salamat po ulit sa binigay mong pera sa amin ng apo ko."pasasalamat ng matanda sa'kin.

''ako nga po dapat ang magpasalamat sa inyo manong damian dahil pinatuloy niyo ako rito sa bahay ninyo kahit hindi niyo ako kilala.'sabi ko upang mapatawa ang matandang kaharap ko.

'walang ano man sir."nakangiting sagot niya.

"lolo!ako na po ang maghahatid Kay sir Phyton sa sasakyan niya."sabat ni Ariana habang sa lolo nito nakatingin.

"sige apo at ako'y magpapalit na rin ng damit upang makaalis na rin."sagot naman ng matanda sa apo niya.

Naunang lumabas si Ariana kaya sumunod ako sa kanya.Pansin kong pilit niyang maglakad ng tuwid upang hindi mapansin ng lolo nito,ngunit sa akin ay hindi nakaligtas dahil ako naman ang may kagagawan.Alam kong masakit ang buo niyang katawan at maging ang pagkababae ni Ariana dahil hindi ko siya tinigilan kagabi.Pagkatapos naming mag-usap ay muli ko siyang inangkin ng walang kapaguran.Hindi ka talaga makakaramdam ng pagod kapag puno ang katawan mo ng kalibogan sa babaeng pinagnanasahan mo.Kaya lang ang dalaga ang sumuko dahil tinulogan niya ako habang binabayo ko siya.Kaya nakaramdam ako ng awa para rito.

Nang marating namin ang kinapa-paradahan ng aking sasakyan ay lumingon siya sa akin.At duon ko muling nakita ang malungkot nitong mga mata.

"mag-iingat ka po sa daan sir.At yong nangyari nga po pala sa atin kagabi- sana kalimutan muna.Pakiramdam ko kasi ito ang una at huli mong magawi rito sa amin.At kahit hindi mo sabihin sa'kin alam kong may naghihintay na sayong pag-uwi ....alam kong meron na dahil sa suot mong singsing."malungkot niyang sabi sa akin pagkatapos ay ibinaling niya sa ibang direksyon ang kanyang tingin.

Napatawa ako ng mahina dahil sa suot kong singsing kaya naisip ng dalaga na may pamilya na ako.

"wala pa akong pamilya,baby ariana.Kinakasama lang ang meron pero hindi pa kami kasal."sagot ko sa kanya.

"naiintindihan ko sir.Sige na po,humayo kana."pagtataboy niya sa akin.

Hinawakan ko ang dalawang palad niya at marahan kong pinisil-pisil.

"hindi man ako nangangako,pero sisikapin kong makabalik para sayo Ariana."aniko sa kanya.

Ngunit ngumiti sa akin at hinila ang dalawa niyang palad na hawak ko.

"hindi po ako aasa sir,pero maghihintay ako.Sige na po baka maligaw kana naman ng daan."nakangiti niyang sabi at hinila ang kamay ko palapit sa pinto ng aking sasakyan.

Pagkasakay ko ng aking sasakyan -parang bigat ng dibdib ko.Hindi ko maintindihan Kong bakit-iisa lang ang alam ko....dahil Kay Ariana.

Bumuntong hininga muna ako bago ko binuhay ang makina ng aking sasakyan.Muli kong sinulyapan ang likuran ng dalagang kasalukuyang papasok sa kanilang bahay.

...........

"thanks God! you're here Phyton.Sobra mo akong pinag-alala anak.Akala namin kong ano na ang nangyari sayo sa daan."salubong sa akin ni mom at agad niya akong niyakap- na akala mo ay matagal na panahon akong hindi nawala.

Kaya mahina akong napatawa dahilan upang hampasin ako sa braso.

"mom,I'm okay.May dinaanan lang akong kakilala kaya hindi po ako nakauwi kagabi."I explained to my mom.

"Pero bakit hindi man lang tumawag upang malaman namin kong safe ka o anong nangyari sayo."nagtatampong Saad sakin.

"no internet mom,I'm sorry.But the important is- I'm here and safe.Nasaan nga po pala ang girlfriend ko mom?"I asked.

"nagmamadaling umalis kagabi pagkatapos ng dinner namin.Phyton,kausapin mo nga ang nobya mo.May hindi magandang napapansin ako sa kanya.Pero sana kutob ko lang."Turan Sakin ni mom.

"ako na ang bahala sa kanya,mom."Sabi ko may mom at nagpaalam na sa kanya dahil may mahalaga pa akong pupuntahan.

Dumiretso ako ng silid namin ni monica at mabilisang ligo aking ginawa.Ngayong araw pipirma si mr.Castro kaya dapat naroon ako.

.....................................................

"heto na ang lahat papeles ng lupain mo mr.Alvarez.Sinisiguro kong hindi mo pagsisihan ang pagbili mo nang luapin ko -nakita mo naman kong gaano kaganda ang mga tanim at ganda ng tanawin."masayang saad sakin ni mr.Castro.

"yeah!mr.Casrto.Sobra ko talagang nagustohan ang lugar mo.Kaya hindi talaga pagsisihan na binili ko ang lupa mo."sagot ko dahil may naglalaro sa aking isipan.

Kung walang mr.Castro hindi ko makikilala ang dalagang si ariana.