Share

Capítulo 7

Author: Emíliana Vaz
last update Petsa ng paglalathala: 2021-09-04 09:11:54

                               Gran Final

                          Tapaal menosulo 

   Raúl estaba consternado por la respuesta de Bia a su solicitud.

   __Tú estás bromeando, ¿verdad?

   __Não. -ella lo miró muy seriamente más hermoso de lo que él podía recordar, arrojado a su cama, con una de sus camisas.

   _-Voy a repetir, Bia: Me trasladaron a una agencia en Río de Janeiro. Te quiero conmigo. Te pido que te vayas conmigo. No hay nada que te sostenga aquí. Ni siquiera trabajas y...

   Saltó de la cama y ya no estaba seria, sino furiosa.

   __Vocês hombres son todos egoístas! Cambia la carcasa, ¡pero el contenido es el mismo! No trabajar no significa que tenga que vivir a la sombra de alguien. Tengo mi dinero, tengo mi vida, tengo mis hijos, tengo mi casa, vivo aquí, y no pretendo irme de aquí ni hacer excepciones para nadie. ¡Mucho menos para ti!

   ¿Quién está siendo egoísta ahora? No te estoy pidiendo que vivas a mi sombra. Loque quiero es compartir mi vida contigo...

   Bia lamentaba la expresión de indigencia del niño.

   __Desculpe, Raúl... ella se acercó a él y lo abrazó con fuerza.

   __Eu no te quiero mucho, Bia. ¡Y mucho!

   __Eu sé, he tenido la prueba ahora. - sonrió desanimada.   __ Yo también te quiero, pero no hasta el punto de compartir mi vida contigo. Arrepentido... No funciona. Heestado casado durante dieciséis años, tú también. Sabemos lo agotadora que es una relación. Todo vuelve igual, nuestros defectos se aglutan con el tiempo, los momentos juntos pierden gracia...

   __Não, no es así, podemos intentar trabajar. Por cierto, estoy seguro de que va a funcionar. Tenemos química, nos llevamos súper bien en la cama, uno sabe escuchar al otro y entender al otro.

__Así es el problema. Trabajamos muy bien,pero de esta manera... Estoy seguro de que desde el momento en que siempre estemos juntos, las cosas van a cambiar. Te vas a convertir en un hombre tranquilo porque voy a estar ahí a   tu lado. Yte convertirás en una mujer posesiva e insegura porque soy mucho mayor que tú. Dios, incluso puedo ver una imagen de nosotros de espaldas al otro. -suspiró y caminó hacia la ventana.

   Raúl sintió un agarre en el estómago. Sabía que estaba perdiendo a esa mujer para siempre. Y no había nada que pudiera hacer para cambiar su decisión. No quería renunciar a la gran oportunidad laboral que acaba de ganar con su esfuerzo y su talento.

   __Tudo es bueno, es poco difícil... -dijo en tono irónico

__A puede hacer que las cosasduren.  Tú eres el que no quiere intentarlo por miedo, cobardía.

_-Llámalo como quieras. - ella lo miró resueltamente. __Por me gustas, como me gustas hoy, nada me va a hacercambiar minegocio, ya no quiero vivir con nadie. ¡Hepasado de tiempo a creer en príncipes encantados, cuento de la carochinha, amor eterno, "felices para siempre"! Hoy en día sé cómo funcionan mi corazón y mi cabeza, y cómo comienzan y terminan las relaciones. Es por eso que quiero vivir todo lo que tengo derecho a vivir, excepto compartir mi vida con alguien. No funciona, y nadie me ha demostrado lo contrario. Al menos las personas en mi vida. Y yo tú,tenemos todo para no "trabajar" bien. Diferencia de edad, diferencias profesionales. Estás comenzando una carrera que seguramente tendrá éxito, ¡ni siquiera tengo una! He vivido como dondoca hasta ahora, y no tengo la intención de cambiar eso. Pasé años de mi vida dedicándome a mi familia, hice lo que había que hacer, porque mi elección en ese momento era ser ama de casa, madre y esposa, y se acabó. ¡Está hecho! Ahora quiero dedicarme. ¡Sólo yo! No quiero perder el tiempo pensando en qué hacer para mantener una relación, un hombre a mi lado, para satisfacerte. Quiero que te vayas un rato, ¿sabes? No, no entiendes, ahora mismo estás pensando que soy una perra de vaca egoísta y cobarde, pero a partir de ahora me vas a estar agradeciendo por eso. Créeme, chaval.

   _-Lamento mucho que te hayas convertido en una persona tan incrédulo-enamorada, Bia.

   __No me arrepiento, Raúl.

   Bia dio un largo y triste suspiro. Estábamos sentados en mi sala de estar, leyendo el café que durante mucho tiempo había enfriado su concentración en la narración, y yo había escuchado.

   __Não crees que vale la pena al menos intentarlo, Bia? Parece que te gusta mucho.

   _- ¿Miro? ¡Estoy loco por él! Lo pasé muy bien con él y nunca lo olvidaré. Pero ya no quiero vivir con ningún hombre. Para mí lo de Raúl termina aquí.

   _-Solo una cosa más, ¿cuándo se va?

   _-Esta noche. Después de eso, nunca volveremos a vernos, o quién sabe, al otro lado de la vida en el cielo o el infierno.

   Renuncié a cualquier argumento. La conozco como nadie. Y ella era irreductible.

   __Meu negocio es seguir poniendo el pie en JACA!

   Encasa, Bia estaba inquieta. Cada minuto miraba mi reloj de pulsera. El silencio de la casa, el sonido de sus pasos y su aliento la molestaban. Todo le molestaba. Miró una vez más el reloj y corrió a la habitación para recoger su bolso y las llaves del auto. Hasta que llegó al aeropuerto Salgado Filho, puso el pie en el acelerador, se pasó una luz roja y recibió bocinazos y esporas como: "¡Vaca, solo podía ser una mujer"!

La respuesta de Bia llegó de inmediato:

"¡Lavaca es tu madre, hijo de puta!"

Cuando lo vio en la línea de embarque, gritó su nombre. Raúl se volvió y abrió una sonrisa espectacular, llamando la atención de algunas mujeres que se volvieron para ver la escena. Estaban celosos de la belleza de Bia, y codiciados por ese hombre espectacular.

   Se dirigió a ella a pasos agigantados y se detuvo frente a ella. Ella sonrió jadeando aliento, ojos brillantes. ¿Cómo dejar a esa mujer? Estaba siendo muy difícil para él.

__No podría dejarte irte sin despedirte adecuadamente.

   __Pensei ide habíacambiado.

Habría tenido trescientas  bolsas.  Seguramente un avión sería poco para mis zapatos, bolsos, ropa, perfumes, etc...

   __Eu ser!

Ambos se rieron. Su armario, inmenso, fue objeto de muchas risas entre ellos. Ella no pudo resistirse y lo besó ansiosamente.

__Ven conmigo Bia

__Non da... como, tal vez algún día venga a visitarte. Quiero que sepan que nunca olvidaré ese tiempo que pasamos juntos. Eres todo lo que una mujer puede desear.

   __Mesmo nome quieres!

   __Continuo estás buscando. Pero no como quieres. No lo olvides.

   Quién sabe que aún no has cambiado de opinión. Contaré con suerte.

   Ella asintió con asombro. Intercambiaron otro largo beso. Raúl fue a la puerta, y antes de desaparecer para siempre, se volvió una vez más para verla. Ella ya no estaba allí. Había huido apresuradamente con lágrimas corriendo por su rostro pálido.

   En ese momento se hizo añicos. Pero sabía, y estaba absolutamente seguro, que a la mañana siguiente estaría completo y listo para otro.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • Poniendo tu pie em la yaca   Capitulo 23

    Lana miró a una de sus amigas que estaba perpleja._-Sé que es raro, nunca me gustó la misma fruta... paraconocer aEl Rumano. Y si me preguntas, ¡puedes censurar no me importa! Nunca me han tocado, me ha encantado la forma en que ella me ama. Estoy cansada de la estupidez, la traición, la falta de contacto de los hombres en general. ¡La insensibilidad de estos machos hijos de puta! Y entonces no es mi culpa si me enamlozo... ella se calló avergonzada. Bia tomó sus manos y besó la parte superior cariñosamente. __Não censura, Lana. Por el contrario, estamos muy contentos por ti. Si este es el verdadero camino hacia "tu" felicidad, solo tenemos que animarte y regocijarnos por ti. Los ojos de Lana se represan y ella sonrió aliviada. __E Bia? --preguntó Beth después de un ra

  • Poniendo tu pie em la yaca   Capitulo 22

    Cuando se despertó, viéndose a sí misma en un hospital y entendiendo lo que había sucedido, Bia lloró decepcionada. No podía creer que estuviera viva, quetodavíaestuviera viva después de todo este esfuerzo por suicidarse. ¡Días sin comer, sin levantarse de ese sofá, por nada! ¡Todo en vano! __Nem probar cualquier otra cosa, ¡mujer despeina! Abrió los ojos ante esa voz imperiosa y enojada. Recordé esa cara. Ese tipo calvo por elección. El look verde. __No soy un ángel. ¡Soy el diablo mismo enojado contigo! Confundida, y tratando de ordenar los pensamientos, preguntó: __Quem lo llamó... ¿Raúl? En este punto, Lana entró en la habitación.__Eu, perra egoísta! - ella

  • Poniendo tu pie em la yaca   Capitulo 21

    Por la noche en los brazos de Brad, después de amarse como nunca, dijo en un tono suave._-Podría morir hoy... y morir feliz... __Mas no va a ser hoy, Pelirroja. No, seguro que no lo hará. Deseaba poder tener tiempo para vivir, mucho más, momentos como los que vivió ese día. Quería tener tiempo para hacer un deseo más. Un deseo hasta entonces oculto, casi secreto que durante días había estado habitando sus sueños. Y es por eso que oraste solo por ella. "__Concédeme más de este deseo, Dios mío... Y te juro que no te pediré nada más y puedes llevarme cuando quieras ..." Entre despedidas y llegadasCapítulo16

  • Poniendo tu pie em la yaca   Capitulo 20

    Lana sonrió diabólicamente cuando entró en la sala de escritorio de su esposo y no la vio allí. Le dio tiempo a su esposo y a su amante para prepararse cuando anunció su llegada por teléfono celular. Cada segundo de su venganza fue elaborado con extremo cuidado. No quería que nada salió mal. Pero no hubo tiempo para que la chica saliera de la habitación que se escondió en el baño semidesnuda y asustada. Armando sonrió torpemente, rojo, jadeando cuando la vio entrar por la puerta, casi siendo atrapado in fraganti. En sus ojos, sin embargo, había un destello de placer al ver a la mujer esa tarde. Lana se veía hermosa con un vestido amarillo ajustado, en contraste con su cabello oscuro y sus ojos verdes. Estaba extasiado y se olvidó por completo de su amante en el baño. __Que debemos el honor... dy su visita tan sin previo aviso

  • Poniendo tu pie em la yaca   Capitulo 19

    Soñar no cuesta nada. O puede costar demasiado. Arrodillada en el suelo, aferrada al inodoro, Sonia vomitó sin parar. La quimioterapia literalmente la estaba terminando. Brad no sabía qué hacer para disminuir esos horribles síntomas causados por el medicamento, que irónicamente servía para combatir las células malignas. Sin embargo, buscó mantener una actitud controlada y tranquila. Por dentro estaba devastado. Le ayudó a levantarse y detenerse frente al fregadero. Sonia se miró en el espejo y su figura la asustó. Las lágrimas saltaron a sus ojos rojos e hinchados

  • Poniendo tu pie em la yaca   Capitulo 18

    Beth sonrió entre las lágrimas de sus ojos. No sabía cuándo iba a terminar, y ni siquiera quería pensar en ello. Siempre fue sensata, sensata. Ahora lo que más quería era ser feliz, y si para eso necesitaba ser irresponsable, así sería ella. Y también desempleados. Sin embargo, no podía perdonarse a sí misma por estar tan involucrada en su pequeño mundo y no darse cuenta de que su amiga Sonia estaba tan enferma. No podía perdonarse a sí misma por ser tan feliz en un momento como el de Sonia viviendo una pesadilla. Lloraba todo en ese taxi. Frente a Redhead, sería fuerte y seguro apoyarla en ese momento difícil.Lana conducía sin prestar atención a los semáforos, los autos de al lado, nada a su alrededor. Había estado en el cielo hasta esa llamada telefónica

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status