Mag-log inDahan-dahang bumaba si James sa hagdan. Naguluhan ang pamilya De Leon at nagtanong, “Mr. Aurelio, bakit nandito kayo?”Madaling isipin iyon. Mabuting kaibigan ni Carlos si James, at ngayon ay nasa lugar nila sila. “Kayo pala ang pumatay sa anak ko at nagdala sa amin dito.”Pagkatapos magsalita, tumingin muli si Papa sa akin. “Ria, napakabuti ng pagtrato namin sa iyo mula pagkabata. Kahit napabayaan ka namin nitong mga nakaraang taon, may dahilan naman iyon. Galit ka ba talaga sa amin nang ganoon kaya nakipagsabwatan ka sa mga tagalabas para saktan ang sarili mong kapatid?”Akala ko magagalit sila dahil sa pagkamatay ko. Pero ngayon, tila isa lamang biro ang kamatayan ko. Kahit nabuhay akong muli, hindi sila natuwa. Sa halip, sa akin nila ibinuhos ang lahat ng sisi.Ako raw ang nagtago ng depresyon ko. Ako rin daw ang may pakana sa pagbagsak ng pamilya De Leon. Mahigpit kong ikinuyom ang mga kamao ko. Sa sobrang galit ko, nanginginig ang damdamin ko.Paano nagkaroon ng ganitong mga tao
Noong panahon na isa akong kaluluwa, nasanay na ako at tinanggap ko na hindi ako mahal ng mga magulang ko. Kahit hindi ako makaiyak noon, matagal nang umiiyak ang puso ko. Kaya kahit gaano kasama ang sabihin nila tungkol sa akin, wala na itong epekto.Sa kanilang mga nagulat na mata, nagpatuloy ako, “Sa totoo lang, hindi naman ganoon katagal. Nagkita pa nga tayo sa Santa Catalina, hindi pa matagal ang nakalipas, hindi ba?”“Ikaw talaga si Ria? Imposible. Walang ganitong kalokohang bagay sa mundo.”Dahan-dahan akong lumapit sa kanila habang may hawak na kutsilyo. Nang mapalapit ako kay Papa, napatingin siya sa akin nang may kaba, tila saka pa lamang siya natauhan. “Ano ang gagawin mo?”Agad siyang naging mapagbantay sa akin. Ngunit yumuko lamang ako at pinutol ang tali sa kanyang mga pulso. Pagkatapos ay lumayo ako at malamig na nagsalita. “Nauunawaan ko kung bakit takot na takot kayo sa akin. Tutal, sa puso ninyo, mas mabuti kung namatay na ako. Sa ganoong paraan, maaalala ng mundo an
Ang mukha na lumitaw mula sa ilalim ng itim na telang nakatakip ay ang mukha ni Mama Sandy. May nakasuksok sa kanyang bibig kaya hindi siya makapagsalita. Magulo ang kanyang buhok, namumula ang mga mata, puno ng takot ang kanyang tingin, at nanginginig ang buong katawan.Natigilan siya nang makita si Melissa. Pagkatapos ay tumingin siya sa paligid ng silid. Nang makita niya ako, desperado siyang nagpumiglas, na para bang gusto niyang humingi ng tulong sa akin.Isa-isang tinanggal ni Melissa ang mga takip sa ulo ng dalawa pang tao. Puno rin ng takot ang kanilang mga mukha.Mula Santa Catalina hanggang dito, malamang na dumaan sila sa mga liblib na daan. Hindi ko alam kung gaano karaming paghihirap ang pinagdaanan nila sa biyahe. Mukha silang lupaypay at lubog ang mga pisngi.Hinugot ni Melissa ang mababahong medyas na nakasaksak sa kanilang mga bibig. Pagkatapos magsuka ni Mama Sandy, tumingin siya kay Melissa nang may takot. “Sino ka? Ano ang balak mong gawin sa amin? Mrs. Victorillo,
Tumingin ako kay Melissa at hindi ko magawang magpasya para sa kanya. “Ano sa tingin mo?”Pinisil ni Melissa ang kanyang mga labi at mahinang sumagot, “Sige, pumapayag ako.”Hinila ko siya sa isang tabi. “Kung ayaw mo, makakahanap ako ng paraan. Hindi maliit na bagay ang kasal.”Napangiti siya nang mapait. “Ate, hindi na ako makakapagpakasal sa ibang tao sa buong buhay ko. Gusto kong tapusin niya na ito.”Wala namang pakialam si Vivian sa dalawa niyang anak. Wala siyang pakialam sa sugat ng bunso niyang anak, at wala rin siyang pakialam sa kasal ng panganay niyang anak.Ilang beses pa nga niya akong inirapan, pero napakalambing niya kay Vicento. Maaga siyang pumunta sa kusina upang maghanda ng pagkain.Tiningnan ko ang lalaking parang multong laging sumusunod kay Vivian at hindi ko napigilang tanungin si James, “Sino ba ang taong iyon?”“Bodyguard siya ni mama. Ang tanging alam ko ay Hawk ang codename niya. Lumayo ka sa kanya. Napakadelikado niya. Wala siyang sinusunod na utos maliban
Napabuntong-hininga ako at tumalikod para bumalik. Wala sina Vicento at Jander sa silid. Nang marinig ko ang nakapangingilabot na sigaw mula sa kuwarto ni Jander, natakot akong baka mapatay siya ni Vicento sa sobrang bigat ng kamay niya, kaya agad ko siyang sinundan.Matindi ang amoy ng dugo sa silid. Nakatiklop ang manggas ni Vicento, nakahubad ang relo, at may hawak siyang punyal. Ang dulo nito ay may pahid na gamot.Sa maitim niyang mga mata ay tanging malamig na layunin ng pagpatay ang mababanaag.“Munting pinsan, ganoon mo ba talaga kagusto ang asawa ko?”Dahan-dahang dumaan ang dulo ng kutsilyo sa likod ni Jander. Malinaw kong nakita na bukod sa duguang sugat, ang natitirang balat niya ay tinubuan ng maliliit na butlig sa takot.Sino ba naman ang gumagamit ng kutsilyo para maglagay ng gamot?Sa isang iglap, hindi ko na masabi kung sino sa kanilang dalawa ang mas baliw.“Vicento.” Binuksan ko ang pinto at pumasok.Nang makita ako ni Vicento, bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.
Malinaw ang paliwanag niya, at nakahinga ako nang maluwag.Nakokonsensya talaga ako sa pagtatago nito sa kanya. Kahit hindi nasiyahan si Vicento sa naging resulta, wala siyang magagawa kundi tanggapin ito at tingnan kung ano ang susunod na mangyayari.Hindi ba ito ang tinatawag na kapalaran?Gusto niyang baguhin ang aming mga kapalaran, ngunit sa mga huling araw, saka ko lamang nalaman ang lahat at ako mismo ang sumira sa plano niya.Lahat ay bumalik sa dati. Hindi pala talaga kayang baguhin ang kapalaran.Marahil ito na talaga ang nakatakda para sa akin—na bawat buhay ko ay matatapos nang hindi dahil sa sakit.Napakarami kong pagsisisi. Pero mula nang muli ko siyang makita, parang nawalan ng halaga ang lahat. Dahil kahit paano, magkasama pa rin kami ngayon, hindi ba?Ang tanging panghihinayang ko ay hindi ko siya mabibigyan ng anak na may dugo naming dalawa. Ano kaya ang magiging itsura ng anak namin ni Vicento? Talagang gusto kong malaman.Kung nabigyan pa sana ako ng kaunting panah
Sinuri ni Edmund ang sahig na basang-basa ng dugo, sobrang dilim ng kanyang mukha. Bagama’t hindi rin niya gusto ang pamilya Vargaz, matapos ang lahat, matagal na rin silang nasa ilalim ng kanyang pangangalaga—pero tinrato nila ito na parang walang silbing bagay.Kahit may pagkamuhi, pamilya pa rin
Ibinigay ko si Mingming sa driver at inutusan siyang ihatid ito sa bahay ng pamilya Victorillo upang maalagaan.Pagbalik ko sa sala, kapansin-pansing mabait si Mama Sandy sa akin ngayon— paulit-ulit siyang nagpapakumbaba at sinusubukang ayusin ang loob ko habang kumakain kami.“Mrs. Victorillo, nag
Namula lalo ang mukha ko, pero wala na akong takas.Pagbagsak ng coat ko sa sahig, para akong bangkay na gumuho at ibinaon ang mukha ko sa malambot na silk na kutson.Hindi ko alam kung guni-guni ko lang, pero parang may narinig akong mahinang tawa ng isang lalaki—ngunit wala akong lakas ng loob p
Sa kalituhan ko, para bang naramdaman ko ang isang mainit na titig na nakatutok sa akin. Parang isang mabangis na hayop na handang manila, pinatindig nito ang mga balahibo ko sa likod.Sinubukan kong imulat ang aking mga mata, pero para akong na-paralyze— hindi ko magalaw kahit isang daliri.Naroon







