เข้าสู่ระบบNagkaroon ng liwanag ang walang-buhay na mga mata ni Edmund nang makita niya ang mukha ko. Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya.Pagsisisi ba iyon, panghihinayang, o ginhawang kahit wala na ang kaluluwa no Ria Canlas, naroon pa rin ang katawan niya?Marahan niyang tinapik ang kamay ko ngunit wala siyang sinabi. Pagdating namin sa restaurant, si Edmund mismo ang unang nagsalita.“Maayos na ang lagay ng nanay mo matapos ang diborsyo namin. Sinamahan ko siya sa prenatal checkup niya, at malusog ang sanggol sa tiyan niya.”Tumango ako.Sa totoo lang, simula nang bumaba ng eroplano si Mama ay palagi na niya akong kinokontak; hindi niya ako pinabayaan bilang anak.Alam ko nang mabuti ang kasalukuyan niyang kalagayan. Hindi kailanman sinasabi ni Edmund sa akin ang mga ganitong bagay noon, pero ngayon ay nagbago na siya.Marahil gusto niyang subukang maging mabuting ama, kaya hindi ko na siya sinaktan pa habang lugmok siya.“Mabuti naman iyon. Narinig ko kay Mama na ipinilit mong ibigay sa
Isang beses ay maaaring nagkataon lamang, pero ang wax figure sa basement ay eksaktong-eksaktong kamukha ko—pati ekspresyon ng mukha ko ay ginaya nang perpekto.Ibig sabihin, matagal na akong pinag-aralan ni Jander. Pagkatapos ng kamatayan ko, tila naubusan siya ng inspirasyon hanggang sa lumitaw ang mukha ni Ria Canlas na kahawig ko, kaya muli niya akong pinlanong targetin.Kaya hindi pala niya ako gusto bilang tao; ang totoo, alipin lang siya ng sukdulang paghahangad niya sa sining. Pagbabalat ng balat, paghihiwalay ng mga buto, pag-ukit…Sa tuwing naiisip kong paulit-ulit niyang pinagmasdan ang hubad kong katawan matapos akong mamatay bago niya nilikha ang napakarealistiko kong wax figure, kinikilabutan ako.“Vicento, ano’ng gagawin natin? Pinahihirapan pa rin si Melissa ng demonyong James na iyon. Matutulungan mo ba siya?”“Ria, naiintindihan ko ang nararamdaman mo ngayon. Pero ang kailangan mong gawin ay kumalma muna. Totoong nasa kamay ng demonyo ang kapatid mo, pero kahit paano
Ngumiti ako at tumangging pumasok. “Mukhang hindi pa handa ang exhibition mo. Hindi kailangang madaliin. Kapag opisyal na itong nagbukas, siguradong pupunta ako para suportahan ka.”“Sige. Umaasa pa naman akong mabibigyan ako ni Ria ng ilang payo.”“Wala akong alam sa sculpture, class monitor. Masyado mo naman akong pinupuri.”Sinabi ni Jander, “Napanood ko ang live competition mo. Napakaganda ng mga painting mo. Magkakaugnay naman ang lahat ng sining, kaya naniniwala akong makakapagbigay ka sa akin ng mas magandang inspirasyon.”Talagang wala siyang itinatago. Kung hindi talaga siya inosente, ibig sabihin ay sobra siyang mayabang.“Okay, magkuwentuhan tayo minsan. Pero kailangan ko nang umuwi ngayon. Class monitor, kailan ba magbubukas ang exhibition na ito?”“May isa pa akong pangunahing obra na hindi pa tapos, pero…” Tumingin siya sa akin at maliwanag na ngumiti. “May inspirasyon na ako ngayon. Malapit ko na itong matapos.”Maliwanag at maganda sana ang ngiti niya, pero para sa aki
Umiling si Jason.“Kaunti lang ang naiwan na impormasyon mula sa panahong iyon, at hindi pa rin namin natutukoy ang eksaktong dahilan. Ang nalaman lang namin sa ngayon ay orihinal na tagarito ang pamilya Calderon. Ang mga ninuno nila ay nasa negosyo ng mga halamang gamot. Kalaunan, nang magsimula ang reporma at pagbubukas ng ekonomiya, lumipat sila mula sa herbal medicine patungo sa medical equipment, vaccine development, pharmaceutical research, at iba pa.”Iniabot niya sa akin ang isang makapal na stack ng dokumento.“Ilan sa mga kilalang medical device, vaccine, at pharmaceutical companies ngayon ay pagmamay-ari ng pamilya Calderon.”Sinulyapan ko ang mga iyon. Napakalalaki ng mga kumpanyang ito at madalas marinig sa buong bansa.“Paano naman ang pamilya Aurelio?”Dahil kung nawawalang anak nga si Melissa ng pamilya Calderon, paano siya napunta sa pamilya Aurelio?“Ang pamilya Aurelio ay tagarito din noon, pero lumipat din sila sa abroad saka bumalik.”“Magkaibigan ba ang dalawang
Nanginig ang buong katawan ko sa ngiti niya.Paanong may ganitong klaseng contrast? Ang nakababatang kapatid niya ay parang munting araw—masigla at maliwanag. Pero itong kuya niya, kahit wala siyang ginagawa at nakatayo lang habang nakangiti, pakiramdam ko ay parang makamandag na ahas na sumisitsit, dahilan para kilabutan ako.“Mr. Aurelio, pasensya na po kung nakakaabala ako.”“Paanong magiging abala iyon? Narinig ko kay Jander na gusto mo raw samahan si Melissa. Labis akong natutuwa.”Normal naman niyang sinabi iyon, pero nang marinig ko ang salitang “samahan,” hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang discomfort. Nakakulong si Melissa; ang pagsama sa kanya ay parang ibig sabihin ding ikulong ako.Nananatili pa rin sa mukha niya ang pekeng ngiti. “Please come in, Miss Ria.”Sumunod si Jason, at agad kong ipinaliwanag, “May nangyari po kasi kamakailan sa bahay, kaya nag-aalala ang asawa ko na mag-isa ako. Ayos lang po ba kung may kasama akong tao?”“Walang problema, tuloy lang kayo.
“Nawawala? Vicento, pwede mo bang ipadala sa akin ang impormasyon niya?”“Sige.”Mabilis na ipinadala ni Vicento sa email ang impormasyon tungkol kay Melissa Calderon. Dahil matagal na siyang nawawala, kakaunti lang ang makukuhang detalye tungkol sa kanya.Ang litrato sa file ay mula pa sa kanyang first-grade student ID. Luma na ang larawan, at mababa ang linaw at resolution nito; malabong outline lang ang makikita.Kaunti rin ang impormasyon sa kanyang background. Walang partikular na clue tungkol sa kanya—karaniwang kwento lang ng isang illegitimate child.Mahilig ang mayayamang tao na magtago ng kabit sa labas ng kasal, at ang mga anak sa labas ay bunga ng kawalan ng responsibilidad.Ipinagpatuloy ko ang pagbabasa tungkol sa pamilya niya, hanggang sa tumigil ang daliri ko sa impormasyon ng kanyang ama na si Arnold Calderon. Eksaktong kapareho ng hugis ng mukha at mga mata niya ang namatay na si Aurora.Nagkataon lang din ba na may pareho silang apelyido na Calderon? Oo, Calderon si
Naririnig ko ang ingay sa paligid pero parang wala akong naiintindihan ni isang salita. Tanging isang bagay lang ang bumabalot sa isip ko— buntis si Nica.Dahan-dahan akong napaupo sa sahig at napasandig ang katawan ko sa pader habang nakatingin kay Nica na nasa gitna ng kaguluhan. Nakatakip ang is
"Ano ba talaga ang sinasabi mong lason sa orchid?" matigas na tanong ni Papa, halatang iniiba lang ang usapan para tantanan na ni Denver si Nica. "Pinaparatangan mo ba akong kaya kong saktan ang sarili kong ina?""Hindi mo iyon magagawa, alam ko," sagot ni Denver, titig na titig kay Papa. "Pero hin
Nakikita ko ang matinding sakit na nararamdaman niya at alam kong naaawa rin si Officer Ramirez sa kanya.Hinila ni Officer Ramirez patayo si Denver habang sinasabing... "Mr. Victorillo, base sa mga ebidensyang hawak natin sa ngayon ay malaki ang posibilidad na pinatay si Miss Ria. Pero hanggang ng
Napansin kong masyadong emosyonal si Denver, kaya tinaas ni Officer Ramirez ang kanyang kamay at pinakalma siya."Sir, alam kong nag-aalala ka na ngayon, pero kailangan mong huminahon. Mas mabilis nating mahahanap si Miss De Leon kung makikipagtulungan ka."Nagpaubaya si Denver at ramdam na ang big







