Novels by Alshin07

“Ano’ng problema, Ria? Natatakot ka ba sa akin?” nakangiti niyang tanong habang papalapit sa akin.Maliwanag at maaliwalas naman ang ngiti niya, pero dahil sa masama kong impresyon sa mga Aurelio, para siyang nakakatakot na kalansay na nakabalot sa balat ng tao.Ang ngiti niya ay parang bulaklak na tumutubo mula sa putikan ng kamatayan.Pinilit kong itago ang pagkailang ko at ngumiti rin ako sa kanya.“Medyo nagulat lang ako. Hindi ko inasahang makikita ko rito si class monitor.”Iniabot niya sa akin ang maliit na plato ng cake.“Sumama ako rito sa kuya ko para pag-usapan ang isang collaboration. Sabi niya, hindi na raw ako bata kaya dapat masali na rin ako sa ilang business projects. Mahilig ba si Ria sa cake?”Hindi ko talaga lakas-loob kainin ang ibinigay niya. Natatakot akong magising na lang na kalahati na ang katawan ko. Tinanong pa niya kung masarap daw ba ang cake.“Hindi naman sa gusto ko talaga, medyo nagugutom lang ako. Kumain na rin naman ako kanina. Thank you, class monit

Hindi pinansin ni Mariel ang tingin niya at diretso siyang naglakad papunta sa sasakyan namin.Si Vicento, na nakaupo sa wheelchair, ay paalalang nagsalita habang nasa pintuan, “Hindi angkop ang suot na iyan para sa okasyong ito.”Doon lang bahagyang kumalma si Ivan. “Huwag mong kalimutan ang kontrata natin.”Iniabot niya ang kamay niya para hawakan si Mariel, pero naka-high heels ito at tumangging tanggapin ang kamay niya, saka umiwas.Bago tuluyang magsara ang pinto, narinig ko ang mahina ngunit mababangis na salita ni Ivan. “Sino ang nagsabing magsuot ka ng ganyan?”Maginoo at napakalambing namang inalalayan ako ni Vicento papasok sa sasakyan.Medyo nag-aalala ako. “Okay lang kaya si Mariel?”“Huwag kang mag-alala. Ganyan lang magsalita si Ivan, pero hindi niya sasaktan si Mariel. Isa pa, nagsisimula na rin siyang magbago.”Doon ko lang napansin na hindi dark suit ang suot ni Vicento ngayon. Pareho ito ng kulay ng evening gown ko, pati bow tie niya ay malambot na off-white.“Ang gu

Ang paglalakbay na ito sa maliit na bayan ay nagpuno sa puwang na iniwan ng mga pagsisisi ni Mariel at nagbigay rin sa akin ng ilang napakagandang araw.Pagkababa namin ng eroplano, kinailangan muling magpanggap ni Vicento na may kapansanan.Paglabas pa lang namin ng arrival gate, abala pa rin si Mariel sa masayang pagrereply kina Edmund at kay mama tungkol sa ligtas niyang pagdating.Pero nang mag-angat siya ng tingin, bumungad agad ang malamig na mukha ni Ivan, at biglang nawala ang ngiti niya. “Kampon talaga ng malas.”Lumapit si Ivan na seryoso ang mukha, halos nagngingitngit ang mga ngipin. “Nagsaya ka ba?”“Kahit saan basta walang ikaw at iyong munting bitch, paraiso na iyon.”Akala ko magsisimula na naman ang away, pero pinigilan ni Ivan ang sarili.“Pinapauwi tayo ni lola sa lumang mansyon mamayang gabi para sa dinner.”Narinig ko na kay Mariel na matapos siyang malunod, naging mahina ang katawan ng original owner at madalas magkasakit.Nang malaman iyon ng lola ni Ivan, agad

Ibinaling ni Vicento ang tingin niya. “Hindi pa natin nahahanap ang mastermind. Delikado pa rin tayo anumang oras. Hintayin muna nating maging ligtas bago natin pag-usapan ang tungkol sa pagbubuntis.”“Sige na nga.”Alam kong tama siya, pero hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang lungkot.Mabilis na lumipas ang tatlong araw sa maliit na bayang iyon. Kahit gusto kong samahan si Mama habang buntis siya, hindi kami maaaring manatili nang matagal ni Vicento dahil sa aming mga pagkakakilanlan.Noong gabi bago kami umalis, tinawag ako ni Mama sa tabi.“Ria… bumalik na ang batang iyon, hindi ba?”Tumango ako at sinabi ko sa kanya ang totoo.Sa totoo lang, nag-aalala ako na baka hindi stable ang kaluluwa ni Ria Canlas matapos siyang mabuhay muli sa katawan ng ibang tao, pero mukhang hindi naman nangyari iyon.Siguro iba ang punto ng kanyang muling pagkabuhay. Ilang buwan na siyang umalis sa katawan niya, at matapos niyang umalis, wala siyang sariling kamalayan tulad ng nangyari sa akin.I

Pareho ang punto ng matandang babae sa accent ng mga taga-Santa Catalina; hindi ko inasahang makakatagpo ako ng kababayan sa banyagang lugar.Ang itsura ng batong ito ay parang jade lamang sa panlabas; kahit sino ang makakita rito ay iisiping simpleng anting-anting lang ito para sa proteksyon. Pero biglang nagbago ang ekspresyon ng matanda—halatang kilalang-kilala niya ito.“Ano po’ng problema, Lola? Ang batong ito ay ano po?”“Iha, may mga bagay na hindi dapat basta-basta isinusuot. Kapag sinuot nang padalos-dalos, maaaring ikamatay mo pa.” Halatang balisa siya.Hindi ko naman maaaring sabihin sa isang estranghero ang tungkol sa muling pagkabuhay ko, kaya magalang akong nagpasalamat. “Opo, alam ko. Salamat po sa paalala, Lola.”“Alam mo kung ano iyan?”“Opo.”Matagal niya akong tinitigan bago siya napabuntong-hininga nang walang magawa at umalis dala ang mga lotus pod na pinitas niya kanina.Bago siya tuluyang lumayo, narinig ko siyang bumulong: “Mahirap pagsabihan ang taong ayaw mag

Kinabukasan.Madilim pa rin sa glass room dahil sa mga kurtina, maliban sa isang sinag ng araw na pumapasok mula sa kisameng salamin.Nagising ako dahil sa nakakasilaw na liwanag at pagdilat ko, bumungad agad sa akin ang malambing at mapagmahal na tingin ni Vicento.Kahit pagkatapos naming ikasal, bihira ko pa rin siyang makita.Palagi siyang abala, natutulog nang gabi na, at minsan umaalis pa bago sumikat ang araw.Pero nitong mga nakaraang araw, isinantabi niya ang trabaho para samahan ako, at pinahalagahan ko nang sobra ang mga bihirang sandaling payapa kaming magkasama.Pagtagpo pa lang ng mga mata namin, hinalikan na niya ang ulo ko. “Good morning, Ria.”Niyakap ko ang leeg niya. “Good morning, asawa ko.”Bagong kasal kami, kaya kahit ang hangin ay tila puno ng tamis. Pagkatapos naming maghilamos at mag-ayos, maaga pa rin.Matingkad ang sikat ng araw, at may mga hamog pang nakakapit sa mga halaman sa bakuran.Ang pusang Ragdoll ay tamad na nakahilig sa balkonahe habang dinidilaan

Akala ko malamig lang ang Moscow. Hindi pala. Dahil kasing lupit ito ng buhay ko. Ang lamig niya ay parang nanunuksong pumasok sa buto ko. Parang binubura pati ang mga alaala mong gusto mong itago.Ang sabi ni Ego, ito raw ang second stop ng honeymoon— planado lahat ni Roxy Rios bago siya nawala. Pero habang tinitingnan ko ang itinerary na hawak ni Abigaile, parang hindi honeymoon ang pupuntahan ko.Parang hunting ground.“Welcome to Moscow,” sabi ni Marcus habang binubuksan ang pinto ng black Benz.Humugot ako ng malalim na hinga. Puting usok ang lumabas sa bibig ko. Kung nasa ibang pagkakataon lang ay matutuwa ako nito. Pero parang bawal na rin yata akong ngumiti.“Hindi ko akalaing makikita ko ito sa personal,” sabi ko na parang mismo sa sarili ko sinasabi. “The Red Square, parang painting lang.”Tumingin si Ego sa akin. Suot ang itim niyang coat, scarf na nakapalibot sa leeg niya, at ang karaniwang expression niyang parang ayaw niyang umamin na tao siya. “It’s not a painting,” sab

Hindi na naalis sa isip ko ang ngiting iyon. Ang ngiti ng babaeng nakasuot ng belo. Iyong ngiti na para bang akin.Bakit ganoon?Bakit sa dinami-rami ng tao sa Taj Mahal kanina ay may babaeng mag-aaksaya ng oras para titigan ako at sabay ngumiti ng ganoon? Na parang kilala niya kung sino talaga ako?Pagbalik namin sa sasakyan ay tahimik lang si Ego.Pero ang kamay niya, halos puputok na ang ugat sa higpit ng kapit niya sa manibela.Walang nagsasalita.Walang tinginan.Walang paliwanag.Ni hindi siya lumingon sa akin kahit isang beses.“Ego...”Wala siyang sagot.“Ego, sino ang mga iyon? Sila ba talaga ang mga Skeleton?”“Hindi mo na kailangang malaman.” Diretso pa rin ang tingin niya sa kalsada. Parang baka kapag nagsalita pa siya ay sasabog ang buong mundo.“Hindi mo na kailangang malaman,” ginaya ko siya sa tonong nang-aasar. “Puro na lang iyan ang sinasabi mo. Kailan mo ba ako kakausapin nang matino?”Bigla siyang tumingin. Ang mga mata niya ay matalim na parang kutsilyong tumama s

Pangalawang beses ko na iyong muntik mamatay.Una ay sa kasal namin. Ngayon ay dito naman sa India.Sa loob lang ng ilang araw nakilala ko si Diego Buencarlos, nasanay na akong tumakbo, magtago, at magpanggap na kalmado kahit gusto ko nang sumigaw.Pero ngayong nakaligtas kami sa pagsabog sa Buencarlos Grand Hotel, ramdam ko pa rin ang lagkit ng usok sa balat ko.Ramdam ko pa rin iyong amoy ng gunpowder at iyong boses niya sa tenga ko, 'Behind me, Roxy.'Ilang oras kaming nagbyahe palabas ng Agra gamit ang black SUV na minamaneho ni Marcus.Tahimik si Ego sa buong biyahe. Habang ako naman ay nakasandal sa bintana at nakatingin sa dilim ng kalsada.“Walang makakaalam ng nangyari,” sabi niya sa wakas. “I ordered Jander to clean everything up. No press, no witnesses, no trace.”“Ganoon lang?” tanong ko. “Walang magtatanong kung bakit may sumabog sa hotel?”Tumitig siya sa akin, malamig pero matatag. “Hindi pwede magkaroon ng ingay. The Skeletons feed on attention.”“Paano kung bumalik si

Mainit ang gabi sa India. Mabango ang hangin, puno ng insenso at mga bulaklak galing sa mga altar sa labas. Pero sa loob ng Buencarlos Grand Hotel suite— puro lamig at katahimikan.Tahimik siya.Tahimik rin ako.At sa pagitan naming dalawa ay may mga salitang hindi pwedeng sabihin, dahil baka mas masakit pa kaysa sa bala.Napakakumplikado rin niyang tao. Bukod sa ang hirap niyang basahin ay para bang may nakapalibot sa kanyang itim na awra. Nakakatakot pala talaga ang mga mafia.At ako?Ako si Roxy Bustamante. Ang kapalit. Ang anino.Ang babaeng tinuruan ng buhay kung paano magbenta ng katawan para lang mabuhay.“Tumigil ka sa kakatingin,” malamig niyang sabi habang iniinom ang alak sa hawak niyang wine glass sa balcony.“Tinitingnan mo ako para magbasa ng reaksyon? Hindi mo ‘yan makukuha, Bustamante.”Napataas ang kilay ko. Bustamante talaga?Ahh, hindi niya ako matawag-tawag na Roxy na dahil pangalan din pala iyon ng kambal ko. Tsk.Napayuko ako. “Hindi ko naman sinusubukang magbasa

Isang mahinang tapik ang gumising sa akin. Nakanganga pa ako at pakiramdam ko ay natuyuan ako ng laway kaya kaagad kong pinunasan ang gilid ng aking labi."Hindi ganyan ang kilos ng isang Roxanne Rios," walang kabuhay-buhay na saad ni Ego saka tumayo.Napaayos tuloy ako ng upo at kunwari ay nakatingin sa labas ng bintana. Bigla tuloy ako nahiya at lihim na namura ang sarili. Ilang oras ba akong nakatulog tapos nakanganga pa talaga.Saka ko lang napansin na naka-landing na pala ang eroplano. Ganoon na siguro ako katagal nakatulog. Pero sa pagkakaalam ko ay mahigit isang oras lang naman ang papuntang India. Lalo pa at naka-private airplane naman kami at wala ng lay over sa kung saang bansa."She's a woman of modesty," dagdag pa ni Ego.Ano raw? Modesty? Baka modes? Iyong with wings?Nauna na siyang bumaba ng eroplano habang bitbit ang isang maliit na bag— iyong bang nasa game show na Deal or No Deal. Ano ngang tawag doon?"Kami na po ang magdadala ng gamit ninyo, Miss Roxanne," sabi pa

Hawak ko na ang bagong kontrata na ginawa ni Jander habang kanina pa ako nakatingin nang masama sa kanya. "Bakit ganyan ka makatingin?" taas-kilay na tanong niya. "Pirmahan mo na kung wala ka ng tanong. Malapit na kayong umalis." Nandito kami sa isang private property ng pamilya Buencarlos. Nagkalat ang mga helicopter at ilang mga private airplane sa paligid. Prente akong nakaupo sa loob ng isang eroplano. Papunta kami ngayon sa India. Oo. Sa India. Para mag-mekus-mekus. Ang ibig kong sabihin ay para sa honeymoon namin. Ayon sa gusto ni Roxanne Rios ay may walong lugar siyang gustong puntahan. Iyon ang honeymoon na gusto niya— ang mag-travel sa iba't ibang lugar. At bilang parte ng pagpapanggap ay kailangan naming sundin ang honeymoon na gusto ni Roxanne Rios. Paanong hindi? Bago pa man siya nawala ay pinanglandakan niya na kung ano-anong lugar ang pupuntahan nila ni Ego sa honeymoon nila. Pinost niya pa iyon sa kanyang social media accounts. Dahil parehas sila ni Ego na mga p

Nataranta si Raphael. “Hindi—” “Hayaan mo muna akong magsalita.” Mahinahon at marahang sabi ni Aleisha, “Naiintindihan ko kung bakit hindi mo ako pinagkakatiwalaan, dahil sa mga personal kong dahilan.” “Kung gano’n, huwag ka nang magalit, hindi ko na—” Talagang nataranta na si Raphael. “Naiintind

“Mas mabuti ngang tuparin mo ang sinabi mo!” Ngumisi si Michelle nang may pang-aasar. “Sabihin mo kay Daniel na abala si Aleisha sa paghahanda para sa exam. Kung talagang mahal niya si Aleisha, huwag na niyang istorbohin pa sa mga walang kwentang problema ng pamilya nila!” “Oo na,” sagot ni Pia na

Hindi maintindihan ni Aleisha. "May hindi pa ba tayong napag-uusapan?" "Meron," maingat at seryosong tumango si Daniel. "Tatlong taon na ang nakalipas mula nang nagkasala ako sa’yo. Pero ngayon, iba na ang lahat." "Ano’ng iba?" "Alam ko," may halong pagkakasala sa boses ni Daniel, "no’ng huli, m

"Sige." "Deal yan, ha? Nasa dorm ka, ‘di ba? Pupuntahan kita mamaya. Sabay na tayong umalis." "Okay." Pagkatapos makipag-usap kay Michelle, kaswal na tinawagan ni Aleisha si Raphael. Abala si Raphael nang tumunog ang kanyang telepono. Nang makita kung sino ang tumatawag, agad niya itong sinagot,

“Walang anuman,” sagot ng doktor. Bumukas ang pinto, at lumabas ang isang nars kasama si Aleisha. “Aleisha,” agad na lumapit si Raphael at iniabot ang kamay para hawakan siya. Pero umiwas si Aleisha at bahagyang lumihis. Nabigla si Raphael. “Bakit?” Nawalan na ng pasensya si Raphael. Hinawakan

Hindi pa ba sila nagkakilala noon at magkakilala na rin naman? Bahagyang ngumiti si Raphael, ngunit ang mga mata niya ay nakatuon lamang kay Aleisha. Kailangan pa rin ng pormal na pagpapakilala— pagkatapos ng lahat, iba na ang katayuan nila ngayon. “Ano, kasi...” pilit na tumawa si Aleisha. “Ito s