Novels by Alshin07

Pareho ang punto ng matandang babae sa accent ng mga taga-Santa Catalina; hindi ko inasahang makakatagpo ako ng kababayan sa banyagang lugar.Ang itsura ng batong ito ay parang jade lamang sa panlabas; kahit sino ang makakita rito ay iisiping simpleng anting-anting lang ito para sa proteksyon. Pero biglang nagbago ang ekspresyon ng matanda—halatang kilalang-kilala niya ito.“Ano po’ng problema, Lola? Ang batong ito ay ano po?”“Iha, may mga bagay na hindi dapat basta-basta isinusuot. Kapag sinuot nang padalos-dalos, maaaring ikamatay mo pa.” Halatang balisa siya.Hindi ko naman maaaring sabihin sa isang estranghero ang tungkol sa muling pagkabuhay ko, kaya magalang akong nagpasalamat. “Opo, alam ko. Salamat po sa paalala, Lola.”“Alam mo kung ano iyan?”“Opo.”Matagal niya akong tinitigan bago siya napabuntong-hininga nang walang magawa at umalis dala ang mga lotus pod na pinitas niya kanina.Bago siya tuluyang lumayo, narinig ko siyang bumulong: “Mahirap pagsabihan ang taong ayaw mag

Kinabukasan.Madilim pa rin sa glass room dahil sa mga kurtina, maliban sa isang sinag ng araw na pumapasok mula sa kisameng salamin.Nagising ako dahil sa nakakasilaw na liwanag at pagdilat ko, bumungad agad sa akin ang malambing at mapagmahal na tingin ni Vicento.Kahit pagkatapos naming ikasal, bihira ko pa rin siyang makita.Palagi siyang abala, natutulog nang gabi na, at minsan umaalis pa bago sumikat ang araw.Pero nitong mga nakaraang araw, isinantabi niya ang trabaho para samahan ako, at pinahalagahan ko nang sobra ang mga bihirang sandaling payapa kaming magkasama.Pagtagpo pa lang ng mga mata namin, hinalikan na niya ang ulo ko. “Good morning, Ria.”Niyakap ko ang leeg niya. “Good morning, asawa ko.”Bagong kasal kami, kaya kahit ang hangin ay tila puno ng tamis. Pagkatapos naming maghilamos at mag-ayos, maaga pa rin.Matingkad ang sikat ng araw, at may mga hamog pang nakakapit sa mga halaman sa bakuran.Ang pusang Ragdoll ay tamad na nakahilig sa balkonahe habang dinidilaan

Naupo kami sa kabundukan, ninanamnam ang katahimikan ng sandaling iyon.“Vicento, kapag nahanap na natin ang may kagagawan, humanap tayo ng lugar sa kabundukan at magbakasyon tuwing weekend, okay?”“Okay.”“Tapos makakapag-focus na ako sa pagbubuntis. Ilang anak ba ang gusto mo? Lalaki o babae?”Sandaling natahimik si Vicento. “Ayos lang kahit ano.”Akala ko iniisip lang niya kung anong kasarian ng bata ang gusto niya, kaya habang nilalaro ko ang mga daliri niya, seryoso kong sinabi, “Sa totoo lang, lalaki man o babae, ang pinakamahalaga para sa akin ay mapalaki natin sila nang maayos at hindi maligaw ng landas.”“Tama ka.”“Mas maganda sana kung lalaki at kamukha mo. Sa ganyang kagandang genes, siguradong napakaguwapo niya. At kung babae naman at kamukha ko, ikukuha ko siya ng lahat at ituturing na parang maliit na prinsesa.”Pag-iisip pa lang sa eksenang iyon, napakasaya ko na.“Vicento, napakabuti mo sa akin. Siguradong sobrang i-spoil mo rin ang mga anak natin, hindi ba?” Pakiramd

Tumayo si Edmund para bumili ng orange jam. Nagbe-bake ako ng tinapay, pero paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang ulat ng kamatayan.Pakiramdam ko’y napakatagal naming nag-imbestiga pero bumalik lang din kami sa pinagsimulan, at lalo lang akong nakaramdam ng matinding kawalan ng pag-asa.Noong una, balak kong imbestigahan nang mabuti ang pamilya Calderon. Ngayon nalaman kong walang koneksyon si Nica sa pamilyang iyon.Ang tanging sigurado lang ay ginagamit nga ni Melissa ang pekeng identidad ng nawawalang anak ng mga Calderon. Pero sino ba talaga si Nica?“Nagbe-bake ka ng tinapay?” sabi ni Vicento habang yumakap siya mula sa likuran ko.Isinantabi ko muna ang iniisip ko at pilit na itinulak palayo ang mga nakakainis na bagay. Honeymoon namin ito, gusto kong maging masaya.“Mm, anong tinapay ang gusto mo? Ibe-bake ko,” mahina kong sagot.Nakapalibot ang mga braso niya sa baywang ko habang nakasandal ang baba niya sa balikat ko. “May gusto ako,” bulong niya, mainit ang hininga sa tai

Komplikado ang nararamdaman ni Mariel para sa kanyang ama. Mula pagkabata, ang pinakagusto niya ay ang mapansin siya nito.Akala niya noon ay kay Mama Diana lang nakatuon ang lahat ng atensyon ni Edmund pero napansin pala siya nito.“Ako…”Magiliw na sinabi ng kanyang ina habang inaakbayan siya sa balikat, “Kaibigan siya ni Ria, si Mariel. Dumaan lang siya para bumisita.”Matagal siyang tinitigan ni Edmund bago umiwas ng tingin, marahil iniisip na imposibleng mangyari iyon.“Kakaluto ko lang nito, humigop ka habang mainit pa.”Sabi ni Tito Michael, “Chicken soup ang hinigop mo kahapon. Nakakaumay kung araw-araw pareho, kaya pinagluto kita ngayon ng sabaw ng baka.”“Hindi naman para sa’yo, bakit ka masyadong apektado?”Halos mag-away na naman ang dalawang lalaki. Bago ang diborsyo, alam ni Tito Michael ang kanyang lugar at tahimik lang na pinoprotektahan si Mama nang hindi nangingialam.Pero ngayong hiwalay na sina mama at Edmund, naging mas direkta na siya at hindi na pinagbibigyan si

Talagang napakaganda ng tanawin. Nakasuot si Mama ng maluwag na puting bestida at beige na sombrerong may lace sa gilid.Humaplos ang hangin sa damuhan, dahilan para malayang lumipad ang laylayan ng kanyang damit.Hindi kalayuan, nakikipaglaro si Tito Michael sa isang munting kambing. Hindi niya ginagambala si Mama, pero bantay-sarado pa rin siya rito. Kapag may nangyari, agad siyang makakalapit.Tumingin ako sa paligid ngunit hindi ko nakita si Edmund. Napuno ng luha ang mga mata ni Mariel, pero mabilis niya itong pinunasan.Hindi namin ginambala ang pagpipinta ni Mama at hinintay naming kumalma si Mariel.“Ria, salamat. Ang saya-saya ko nang makita si Mama na ganito.”“Ginawa ko lang ang dapat kong gawin.”Pagkatapos matapos ang isang painting, marahang gumalaw si Mama at mabilis siyang inalalayan ni Tito Michael. Mahigit limang buwan na siyang buntis sa kambal, kaya mas malaki ang tiyan niya kumpara sa normal na pagbubuntis.“Michael, ayos lang ako.”Ngumiti siya at paglingon niya,

Akala ko malamig lang ang Moscow. Hindi pala. Dahil kasing lupit ito ng buhay ko. Ang lamig niya ay parang nanunuksong pumasok sa buto ko. Parang binubura pati ang mga alaala mong gusto mong itago.Ang sabi ni Ego, ito raw ang second stop ng honeymoon— planado lahat ni Roxy Rios bago siya nawala. Pero habang tinitingnan ko ang itinerary na hawak ni Abigaile, parang hindi honeymoon ang pupuntahan ko.Parang hunting ground.“Welcome to Moscow,” sabi ni Marcus habang binubuksan ang pinto ng black Benz.Humugot ako ng malalim na hinga. Puting usok ang lumabas sa bibig ko. Kung nasa ibang pagkakataon lang ay matutuwa ako nito. Pero parang bawal na rin yata akong ngumiti.“Hindi ko akalaing makikita ko ito sa personal,” sabi ko na parang mismo sa sarili ko sinasabi. “The Red Square, parang painting lang.”Tumingin si Ego sa akin. Suot ang itim niyang coat, scarf na nakapalibot sa leeg niya, at ang karaniwang expression niyang parang ayaw niyang umamin na tao siya. “It’s not a painting,” sab

Hindi na naalis sa isip ko ang ngiting iyon. Ang ngiti ng babaeng nakasuot ng belo. Iyong ngiti na para bang akin.Bakit ganoon?Bakit sa dinami-rami ng tao sa Taj Mahal kanina ay may babaeng mag-aaksaya ng oras para titigan ako at sabay ngumiti ng ganoon? Na parang kilala niya kung sino talaga ako?Pagbalik namin sa sasakyan ay tahimik lang si Ego.Pero ang kamay niya, halos puputok na ang ugat sa higpit ng kapit niya sa manibela.Walang nagsasalita.Walang tinginan.Walang paliwanag.Ni hindi siya lumingon sa akin kahit isang beses.“Ego...”Wala siyang sagot.“Ego, sino ang mga iyon? Sila ba talaga ang mga Skeleton?”“Hindi mo na kailangang malaman.” Diretso pa rin ang tingin niya sa kalsada. Parang baka kapag nagsalita pa siya ay sasabog ang buong mundo.“Hindi mo na kailangang malaman,” ginaya ko siya sa tonong nang-aasar. “Puro na lang iyan ang sinasabi mo. Kailan mo ba ako kakausapin nang matino?”Bigla siyang tumingin. Ang mga mata niya ay matalim na parang kutsilyong tumama s

Pangalawang beses ko na iyong muntik mamatay.Una ay sa kasal namin. Ngayon ay dito naman sa India.Sa loob lang ng ilang araw nakilala ko si Diego Buencarlos, nasanay na akong tumakbo, magtago, at magpanggap na kalmado kahit gusto ko nang sumigaw.Pero ngayong nakaligtas kami sa pagsabog sa Buencarlos Grand Hotel, ramdam ko pa rin ang lagkit ng usok sa balat ko.Ramdam ko pa rin iyong amoy ng gunpowder at iyong boses niya sa tenga ko, 'Behind me, Roxy.'Ilang oras kaming nagbyahe palabas ng Agra gamit ang black SUV na minamaneho ni Marcus.Tahimik si Ego sa buong biyahe. Habang ako naman ay nakasandal sa bintana at nakatingin sa dilim ng kalsada.“Walang makakaalam ng nangyari,” sabi niya sa wakas. “I ordered Jander to clean everything up. No press, no witnesses, no trace.”“Ganoon lang?” tanong ko. “Walang magtatanong kung bakit may sumabog sa hotel?”Tumitig siya sa akin, malamig pero matatag. “Hindi pwede magkaroon ng ingay. The Skeletons feed on attention.”“Paano kung bumalik si

Mainit ang gabi sa India. Mabango ang hangin, puno ng insenso at mga bulaklak galing sa mga altar sa labas. Pero sa loob ng Buencarlos Grand Hotel suite— puro lamig at katahimikan.Tahimik siya.Tahimik rin ako.At sa pagitan naming dalawa ay may mga salitang hindi pwedeng sabihin, dahil baka mas masakit pa kaysa sa bala.Napakakumplikado rin niyang tao. Bukod sa ang hirap niyang basahin ay para bang may nakapalibot sa kanyang itim na awra. Nakakatakot pala talaga ang mga mafia.At ako?Ako si Roxy Bustamante. Ang kapalit. Ang anino.Ang babaeng tinuruan ng buhay kung paano magbenta ng katawan para lang mabuhay.“Tumigil ka sa kakatingin,” malamig niyang sabi habang iniinom ang alak sa hawak niyang wine glass sa balcony.“Tinitingnan mo ako para magbasa ng reaksyon? Hindi mo ‘yan makukuha, Bustamante.”Napataas ang kilay ko. Bustamante talaga?Ahh, hindi niya ako matawag-tawag na Roxy na dahil pangalan din pala iyon ng kambal ko. Tsk.Napayuko ako. “Hindi ko naman sinusubukang magbasa

Isang mahinang tapik ang gumising sa akin. Nakanganga pa ako at pakiramdam ko ay natuyuan ako ng laway kaya kaagad kong pinunasan ang gilid ng aking labi."Hindi ganyan ang kilos ng isang Roxanne Rios," walang kabuhay-buhay na saad ni Ego saka tumayo.Napaayos tuloy ako ng upo at kunwari ay nakatingin sa labas ng bintana. Bigla tuloy ako nahiya at lihim na namura ang sarili. Ilang oras ba akong nakatulog tapos nakanganga pa talaga.Saka ko lang napansin na naka-landing na pala ang eroplano. Ganoon na siguro ako katagal nakatulog. Pero sa pagkakaalam ko ay mahigit isang oras lang naman ang papuntang India. Lalo pa at naka-private airplane naman kami at wala ng lay over sa kung saang bansa."She's a woman of modesty," dagdag pa ni Ego.Ano raw? Modesty? Baka modes? Iyong with wings?Nauna na siyang bumaba ng eroplano habang bitbit ang isang maliit na bag— iyong bang nasa game show na Deal or No Deal. Ano ngang tawag doon?"Kami na po ang magdadala ng gamit ninyo, Miss Roxanne," sabi pa

Hawak ko na ang bagong kontrata na ginawa ni Jander habang kanina pa ako nakatingin nang masama sa kanya. "Bakit ganyan ka makatingin?" taas-kilay na tanong niya. "Pirmahan mo na kung wala ka ng tanong. Malapit na kayong umalis." Nandito kami sa isang private property ng pamilya Buencarlos. Nagkalat ang mga helicopter at ilang mga private airplane sa paligid. Prente akong nakaupo sa loob ng isang eroplano. Papunta kami ngayon sa India. Oo. Sa India. Para mag-mekus-mekus. Ang ibig kong sabihin ay para sa honeymoon namin. Ayon sa gusto ni Roxanne Rios ay may walong lugar siyang gustong puntahan. Iyon ang honeymoon na gusto niya— ang mag-travel sa iba't ibang lugar. At bilang parte ng pagpapanggap ay kailangan naming sundin ang honeymoon na gusto ni Roxanne Rios. Paanong hindi? Bago pa man siya nawala ay pinanglandakan niya na kung ano-anong lugar ang pupuntahan nila ni Ego sa honeymoon nila. Pinost niya pa iyon sa kanyang social media accounts. Dahil parehas sila ni Ego na mga p

Nataranta si Raphael. “Hindi—” “Hayaan mo muna akong magsalita.” Mahinahon at marahang sabi ni Aleisha, “Naiintindihan ko kung bakit hindi mo ako pinagkakatiwalaan, dahil sa mga personal kong dahilan.” “Kung gano’n, huwag ka nang magalit, hindi ko na—” Talagang nataranta na si Raphael. “Naiintind

“Mas mabuti ngang tuparin mo ang sinabi mo!” Ngumisi si Michelle nang may pang-aasar. “Sabihin mo kay Daniel na abala si Aleisha sa paghahanda para sa exam. Kung talagang mahal niya si Aleisha, huwag na niyang istorbohin pa sa mga walang kwentang problema ng pamilya nila!” “Oo na,” sagot ni Pia na

Hindi maintindihan ni Aleisha. "May hindi pa ba tayong napag-uusapan?" "Meron," maingat at seryosong tumango si Daniel. "Tatlong taon na ang nakalipas mula nang nagkasala ako sa’yo. Pero ngayon, iba na ang lahat." "Ano’ng iba?" "Alam ko," may halong pagkakasala sa boses ni Daniel, "no’ng huli, m

"Sige." "Deal yan, ha? Nasa dorm ka, ‘di ba? Pupuntahan kita mamaya. Sabay na tayong umalis." "Okay." Pagkatapos makipag-usap kay Michelle, kaswal na tinawagan ni Aleisha si Raphael. Abala si Raphael nang tumunog ang kanyang telepono. Nang makita kung sino ang tumatawag, agad niya itong sinagot,

“Walang anuman,” sagot ng doktor. Bumukas ang pinto, at lumabas ang isang nars kasama si Aleisha. “Aleisha,” agad na lumapit si Raphael at iniabot ang kamay para hawakan siya. Pero umiwas si Aleisha at bahagyang lumihis. Nabigla si Raphael. “Bakit?” Nawalan na ng pasensya si Raphael. Hinawakan

Hindi pa ba sila nagkakilala noon at magkakilala na rin naman? Bahagyang ngumiti si Raphael, ngunit ang mga mata niya ay nakatuon lamang kay Aleisha. Kailangan pa rin ng pormal na pagpapakilala— pagkatapos ng lahat, iba na ang katayuan nila ngayon. “Ano, kasi...” pilit na tumawa si Aleisha. “Ito s