Novels by Alshin07

Bahagyang natigilan si Raphael bago tumango. “May magdadala rin sa kanya.” “Ahhh...” Malinaw namang hindi para kay Aleisha ang sabaw na ito. Si Sophia ang nabasa sa ulan, at si Aleisha ay nakikinabang lamang sa kabutihang ginawa niya para rito. Mapait na ngumiti si Aleisha at hindi tinanggap ang m

Matapos magsuka at bahagyang magkamalay, nakaramdam na naman ng matinding antok si Sophia. Sa kanyang kalagayan, malamang ay hindi niya kayang maligo nang mag-isa. Nailang si Raphael at napatingin kay Aleisha. Nanlaki ang mga mata ni Aleisha. “Ano’ng tinitingin mo? Huwag mong sabihin na gusto mong

“Raphael?” Natigilan si Sophia at nasaktan sa ginawa ni Raphael. “Itinulak mo ba ako palayo?” Dahan-dahang umiling si Raphael at ipinaliwanag sa kanya. “Sophia, ito ang kuwartong gagamitin namin bilang wedding room.” Agad na nanlumo si Sophia. Napansin din niya si Aleisha na ilang hakbang lamang a

Ang islang iyon ay isang sikat na destinasyon ng mga turista, kaya maraming hotel at homestay sa lugar. Kinuha ni Raphael ang susi ng sasakyan mula sa kanyang bulsa at iniabot iyon sa security guard. “Pakitulungan akong ilabas ang sasakyan.” “Opo, Mr. Arizcon.” Magalang na tinanggap ng security g

Agad na natigilan si Aleisha. 'Nandito si Sophia?' Nagpatuloy sa pagsasalita si Arnold. “Siguradong pumunta si Sophia para hanapin si Raphael. Kasama mo ba siya? Bantayan mo siyang mabuti at huwag mo siyang pabayaan sa paningin mo.” Pinisil ni Aleisha ang kanyang mga labi at hindi sumagot. Hindi n

“Sinabi ni lolo na hindi tayo puwedeng magsama sa pagtulog bago ang kasal! Iyon ang tuntunin!” Ayon sa mga nakagawiang panuntunan ng matatanda, mas mabuting hindi muna magkita o magsama ang magkasintahan bago ang kanilang kasal. Nakokonsensya na nga si Don Raul para sa kanyang apo. Napabuntong-hi

"Mama Diana, Papa Edmund, Mariel," sabi ko. "Kay rami ko ng pinagdaanan. Ang gusto ko na lang mangyari ay mamuhay nang payapa at walang galit sa dibdib." Napangiti na lang sila habang maluha-luha si Mama Sandy. Habang nakatingin ako sa hapag na puno ng mga taong mahal ko, naroon ang aking mga magulang noong nakaraan kong buhay at ang pamilya ko sa buhay na ito. Matapos ang napakaraming paghihiwalay at muling pagkikita, pakiramdam ko'y nananaginip lang ako. Parang hindi pa rin totoo ang lahat ng ito. Nagbuhos si Vicento ng kalahating baso ng wine para sa akin. "Ria, ang tagay na ito ay para sa bago mong buhay." Hindi ito para sa muling pagkabuhay. Kundi para sa isang bagong buhay. Dahil sa sandaling ito, tunay na nagsimula ang aking buhay. Itinaas ni Mama Diana ang kanyang baso at nakangiting nagsabi, "Anak, sana matapos na ang lahat ng sakit at lungkot ng nakaraan. At sa bawat darating na taon, nawa'y patuloy na mamukadkad ang mga bulaklak sa iyong buhay." Sumunod namang nagsal

Pagkatapos ng napakaraming pinagdaanan at ilang ulit na pagharap sa bingit ng kamatayan…Halos nalipol na rin ang organisasyong iyon. Nang huli kong makita ang mag-asawang pumunta kay Shaun, kitang-kita kong wala na silang matakbuhan at desperado na sila.Sa totoo lang, unti-unti nang nawala ang galit na matagal kong kinimkim.Kahit na kasuklam-suklam ang pamilya De Leon, natanggap na nila ang nararapat na kaparusahan. Higit sa lahat, taos-puso ang kanilang pagsisisi.May prosthetic leg na si Papa. Nakaupo siya sa loob ng sasakyan, at natatakpan ng pantalon ang kanyang binti kaya hindi halatang may kapansanan siya.May dala namang mga gamit si Marco at maingat na nagsalita, "Mrs. Victorillo, kaunting regalo lang po ito mula kina Mama, Papa, at sa amin. Mga itlog ito mula sa mga manok na kami mismo ang nag-aalaga sa probinsya, pati mga gulay na si Mama mismo ang nagtanim. Kakapanganak n'yo lang at kagagaling n'yo lang din sa pagkakasakit. Kailangan n'yo pong magpalakas. Alam naming wal

Tinawag niya ang sarili niyang pinsan, at doon ko napagtantong tuluyan na niyang binitawan ang nakaraan naming dalawa.Sa taong muli akong nabuhay, lubos ding nagbago ang buhay ni Denver. Noon, pakiramdam ko ay hindi patas ang Diyos. Ngayon, naiintindihan ko na—wala Siyang nakakalimutang kasalanan o utang na dapat bayaran.Bago mo pa mapansin, unti-unti nang nagsisimulang bumagsak ang kapalaran mo. Ang bawat utang ay may kabayaran. At si Denver ang buhay na patunay nito. Kahit buhay pa siya, para na lamang siyang isang taong walang kaluluwa.Hindi nagtagal matapos siyang umalis, may iba pang mga bisitang dumating sa bahay ng pamilya Victorillo.Hindi ko inakalang sila pala ang darating. Nang ipaalam iyon ng mayordomo, nakita ko ang mga pamilyar na taong kapapasok lang sa bakuran.Tinawag ako ni Mama Diana, at hindi ko na napigilan ang pagluha. "Mama..."Bumalik na sa dati ang balingkinitan niyang pangangatawan. Napakaganda niyang tingnan. Kahit apatnapung taong gulang na siya at bagon

Ito ang unang Bagong Taon ng aming maliit na pamilya na may apat na miyembro. Hanggang ngayon, parang panaginip pa rin ang lahat para sa akin.Habang nakatingin ako sa dalawang kulay-rosas na sanggol na mahimbing na nakahiga sa kama, nararamdaman ko ang init ng kanilang katawan at ang banayad na amoy ng gatas sa kanila.Kapag lumalapit ako, napapangiti sila at marahang humahagikgik. Pakiramdam ko, unti-unti nang bumabalik sa ayos ang lahat.Marahang ipinatong ni Vicento ang kamay niya sa balikat ko."Ano'ng iniisip mo?"Nagising ako sa aking pagninilay at tumingala sa lalaking nakatayo sa tabi ko—matangkad, guwapo, at napakabait.Yumakap ako sa baywang niya at isinandal ang ulo ko rito habang bahagyang napapangiti."Vicento... pakiramdam ko nananaginip lang ako. Hindi pa rin ako makapaniwalang nakabalik na talaga ako."Dahil ilang buwan akong namuhay bilang isang kaluluwa, parang hindi pa rin ako sanay sa pakiramdam ng pagkakaroon muli ng totoong katawan.Umupo si Vicento sa gilid ng

Sa gitna ng matinding gulat, bigla akong nahigop pabalik sa sarili kong katawan. Sa katunayan, ayaw pa nitong katawan na tuluyang lisanin ang mundong ito. Kaya sa nakalipas na ilang buwan, nanatili itong buhay sa huling hibla ng hininga. Isang taon nang naninirahan ang kaluluwa ko sa katawang ito. Unti-unti na kaming nagiging iisa. At nang sandaling mahulog si Rio, sabay na sumiklab ang pagmamahal ng tunay na katawan bilang isang ina at ang pagmamahal ng kaluluwa ko bilang isang ina. Sa pagkakataong iyon, tuluyan kaming naging iisa. Hinawakan ko ang sarili kong mukha. Sa wakas, nakabalik na ako. Matapos gumala nang ilang buwan bilang isang kaluluwa, nakauwi na rin ako sa sarili kong katawan. Agad kong tinanggal ang mga aparatong nakakabit sa akin at nagmamadaling hanapin si Vicento. Ang laman ng isip ko ay siya at ang dalawa naming maliliit at napaka-cute na mga anak. Sa sobrang pananabik, nang bumangon ako sa kama ay nanghina ang mga binti ko at bumagsak ako sa karpet. Doon ko

Hindi ko makontrol ang katawan ko.Mabilis akong hinila ng isang napakalakas na puwersa. Dumaan ako kay Vicento, at sa pagdaan ko, bahagyang humangin at lumipad ang buhok niya.--Habang abala ang lahat kay Rio, tila naramdaman ni Vicento ang direksiyon ng paglisan ni Ria."Ria..."Walang sumagot sa kanya.Si Rio, na tila natakot, agad na nagsimulang hanapin si Ria. Nang hindi niya makita si Ria sa silid, maging si Venice ay napaiyak na rin.Biglang nakaramdam si Vicento ng matinding pagkabalisa. Hindi na niya inalo ang dalawang bata.Marahil, dahil matagal na silang magkasama ni Ria, kahit hindi niya ito nakikita, nararamdaman niya kung nasa tabi niya ba si Ria.Pero ngayon ay wala na.Sa mismong sandaling iyon, malinaw niyang naramdaman ang malamig na hanging dumaan sa tabi niya kanina. Paano magkakaroon ng malamig na hangin sa isang silid na napakainit na parang tagsibol?At nang mawala ang hanging iyon, pakiramdam niya ay may malaking kawalan."Ria... nandiyan ka pa ba?"Sinindiha

Hindi ko alam kung anong oras ako nagising. Ang alam ko lang, bago ko pa man tuluyang imulat ang mga mata ko, naririnig ko na ang mahinang pagkatok sa pinto ng hotel suite namin ni Lucien.“Ma’am Rain?”Boses ni Ellen iyon. Napabuntong-hininga ako at pilit na iminulat ang mga mata. “Pasok.”Bahagyang bumukas ang pinto. “Good morning, ma’am. Alas-sais na po.”Napapikit akong muli. Bakit parang kahapon lang nang sabihin sa amin ni Lolo Alfonso ang tungkol sa selebrasyon na iyon?Ngayon na ang araw ng selebrasyon. Ang araw na opisyal akong ipakikilala ng pamilya Del Amore sa napakaraming tao bilang asawa ni Lucien.At sa totoo lang, hanggang ngayon ay hindi ko pa rin lubos na maisip kung paano ako napunta sa ganitong sitwasyon. Buong buhay ko, hindi ko kailanman maiisip na isang araw ay gigising ako sa isang napakalaking hotel suite, may mga stylist at makeup artist na naghihintay sa akin, at halos buong hotel ay abala sa isang selebrasyon na para sa akin.Napaupo ako sa kama. Hindi ko a

Hindi ko alam kung dapat ba akong matawa o kabahan. Mula sa sala ay lumipat kami rito sa study ni Lucien.“Gaganapin natin ang pinakamalaking selebrasyon na mangyayari sa kasaysayan ng pamilya Del Amore,” sabi ni Lolo Alfonso.Napatingin ako sa kanya mula sa kabilang bahagi ng mesa. Sa harapan namin ay nakalatag ang napakaraming dokumento—mga listahan ng bisita, floor plan ng ballroom, menu, mga disenyo ng invitation, at maging ang plano para sa seguridad. Sa dami ng papel na nakikita ko, parang hindi isang simpleng selebrasyon ang pinag-uusapan namin.Napalingon ako kay Lucien. Nakaupo siya sa tabi ko, kalmado gaya ng dati. Binabasa niya na ang mga dokumento, para bang walang anumang bagay sa mundo ang kayang gumambala sa kanya.Bahagyang kumunot ang noo ni Lucien. “Hindi ba at parang engrande masyado ito, lo?”“Dapat lang dahil ipapakilala natin si Rain,” sagot naman ni Lolo Alfonso. “Bilang asawa ng CEO ng Del Amore Group of Companies, nararapat lang ang engrandeng selebrasyon.”Na

Nagising ako kinabukasan na sobrang bigat ng nararamdaman. Naghalo-halo na yata lang mga iniisip ko. Idagdag pang buntis ako.Hindi naman ako nasusuka o nahihilo. Parang gusto ko lang humiga buong araw at matulog nang matulog.Nang biglang tumunog ang tiyan ko. Nagugutom lang pala ako.Narinig ko ang mahinang tawa sa tabi ko. Nakalimutan kong sabihin na may katabi pala akong lalake.Hinarap ko siya at nakitang nakatingin na pala siya sa akin. Nagtagisan yata kami ng tingin at wala ni isa sa amin ang gustong umiwas ng tingin.Ilang sandali ay inayos niya ang buhok kong nagkalat sa mukha ko. "Mabuti na lang at walang may nangahas na alukin ka ng kasal noon.""Sino namang mag-aalok ng kasal sa tulad kong mahirap, walang pinag-aralan at—""But you're beautiful, inside and out," kaagad niya naman sabi.Ang aga-aga kung ano-anong sinasabi.Sa totoo lang ay hindi ako naniniwala sa mga sinasabi ni Rachel o ni Tiya Adella. Sabihin na lang nating masama nga siyang tao pero sa twing nakatingin s

"R-Rania?" Bakas sa mukha ni Tiya Adella ang labis na pagkagulat. "P-Paanong nandito ka? Ang s-sabi ni Badong ay binenta ka niya sa isang auction kaya abswelto na ako sa mga utang ko sa kanya at sa boss niya."Nalipat ang tingin niya kay Lucien at mukhang nakuha niya naman ang sagot sa mismong tanong niya."Siya ang nakabili sayo?" tanong niya pa at nagpalipat-lipat ang tingin sa amin ni Lucien.Inalalayan akong maupo ni Lucien sa bangkong hinila niya. Prente akong umupo habang nakatingin sa nakaluhod na si Tiya Adella."Noong dalhin ka ni tatay sa bahay, akala ko ay mapupunan mo ang pangungulila namin kay nanay. Nakaramdam ako ng pag-asa, dahil bilang panganay, nahirapan ako sa lahat ng bagay," panimula ko habang pilit na pinipigilan ang mga luha kong nagbabadya nang pumatak. "May saya at may pangamba rin. Dahil baka iwan mo rin si tatay dahil baka gawin niya sayo ang ginawa niya kay nanay— nananakit at palamunin mo lang."Naramdaman ko ang kamay ni Lucien na pinatong niya sa balikat

Hindi rin kami nagtagal ni Inday sa pakikipagkwentuhan kay Ellen. Bukod sa kailangan niya munang magpahinga ay nagugutom na rin ako.Wala pa rin si Lucien nang makabalik ako sa loob ng mansyon."Kumain ka na muna," sabi pa ni Manang Fely. "Bawal sa buntis ang nagpapalipas ng gutom.""Umalis na ba ang bruha, manang?" tanong ni Inday habang nagpalinga-linga."Kanina pa, hindi yata nakayanan ang mga sinabi ni Rain kanina," sagot naman ni Manang Fely at nilingon ako. "Ihahanda ko lang ang hapag."Nasaan kaya si Lucien?Gusto ko siyang tawagan pero wala naman akong cellphone.Hanggang sa matapos na lang akong kumain ay wala pa rin siya. Wala akong nagawa kung hindi ang hintayin siya sa may sala. Hindi ko namalayang nakatulog pala ako at paggising ko ay nasa kwarto na ako."Gising ka na pala."Bigla kong nilingon ang pinanggalingan ng boses. Nakita ko si Lucien na nagpupunas ng kanyang buhok. Mukhang bagong ligo yata siya."Nakauwi ka na pala," sabi ko at dahan-dahang bumangon. "Kanina pa a

Kung saan-saan na napunta ang kwentuhan namin lalo pa at si Inday ang panay salita. Puro lang kalokohan ang alam.Oras na siguro para mas kilalanin namin ang isa't isa. Para sa akin hindi lang sila basta mga tauhan lang— mga kaibigan ko na sila."Alam ba ninyo na hindi pa rin ako makapaniwala na biglang ganito kalayo ang niliko ng buhay ko," panimula ko at nakuha ko naman ang atensyon nila dahil bigla silang naging seryoso. "Akala ko ay roon na ako mamamatay sa auction na iyon. Hindi ko alam kung kailangan ko bang magpasalamat sa madrasta namin dahil binenta niya ako kaya nakilala ko si Lucien.""Para sa akin density ang tawag doon, mam!" sabi pa ni Inday.Panay na ang saway ko sa kanila na tawagin na lang akong Rain o hindi kaya ay Rania, pero ayaw pa rin talaga nila."Anong density? Destiny iyon, Inday," pagtatama naman ni Ellen."Pareho lang iyon, binaliktad mo lang!" nakangusong sabi ni Inday.Tinawanan lang siya ni Ellen. Mas maganda si Ellen kapag ganitong tumatawa at ngumingiti

Akala ko malamig lang ang Moscow. Hindi pala. Dahil kasing lupit ito ng buhay ko. Ang lamig niya ay parang nanunuksong pumasok sa buto ko. Parang binubura pati ang mga alaala mong gusto mong itago.Ang sabi ni Ego, ito raw ang second stop ng honeymoon— planado lahat ni Roxy Rios bago siya nawala. Pero habang tinitingnan ko ang itinerary na hawak ni Abigaile, parang hindi honeymoon ang pupuntahan ko.Parang hunting ground.“Welcome to Moscow,” sabi ni Marcus habang binubuksan ang pinto ng black Benz.Humugot ako ng malalim na hinga. Puting usok ang lumabas sa bibig ko. Kung nasa ibang pagkakataon lang ay matutuwa ako nito. Pero parang bawal na rin yata akong ngumiti.“Hindi ko akalaing makikita ko ito sa personal,” sabi ko na parang mismo sa sarili ko sinasabi. “The Red Square, parang painting lang.”Tumingin si Ego sa akin. Suot ang itim niyang coat, scarf na nakapalibot sa leeg niya, at ang karaniwang expression niyang parang ayaw niyang umamin na tao siya. “It’s not a painting,” sab

Hindi na naalis sa isip ko ang ngiting iyon. Ang ngiti ng babaeng nakasuot ng belo. Iyong ngiti na para bang akin.Bakit ganoon?Bakit sa dinami-rami ng tao sa Taj Mahal kanina ay may babaeng mag-aaksaya ng oras para titigan ako at sabay ngumiti ng ganoon? Na parang kilala niya kung sino talaga ako?Pagbalik namin sa sasakyan ay tahimik lang si Ego.Pero ang kamay niya, halos puputok na ang ugat sa higpit ng kapit niya sa manibela.Walang nagsasalita.Walang tinginan.Walang paliwanag.Ni hindi siya lumingon sa akin kahit isang beses.“Ego...”Wala siyang sagot.“Ego, sino ang mga iyon? Sila ba talaga ang mga Skeleton?”“Hindi mo na kailangang malaman.” Diretso pa rin ang tingin niya sa kalsada. Parang baka kapag nagsalita pa siya ay sasabog ang buong mundo.“Hindi mo na kailangang malaman,” ginaya ko siya sa tonong nang-aasar. “Puro na lang iyan ang sinasabi mo. Kailan mo ba ako kakausapin nang matino?”Bigla siyang tumingin. Ang mga mata niya ay matalim na parang kutsilyong tumama s

Pangalawang beses ko na iyong muntik mamatay.Una ay sa kasal namin. Ngayon ay dito naman sa India.Sa loob lang ng ilang araw nakilala ko si Diego Buencarlos, nasanay na akong tumakbo, magtago, at magpanggap na kalmado kahit gusto ko nang sumigaw.Pero ngayong nakaligtas kami sa pagsabog sa Buencarlos Grand Hotel, ramdam ko pa rin ang lagkit ng usok sa balat ko.Ramdam ko pa rin iyong amoy ng gunpowder at iyong boses niya sa tenga ko, 'Behind me, Roxy.'Ilang oras kaming nagbyahe palabas ng Agra gamit ang black SUV na minamaneho ni Marcus.Tahimik si Ego sa buong biyahe. Habang ako naman ay nakasandal sa bintana at nakatingin sa dilim ng kalsada.“Walang makakaalam ng nangyari,” sabi niya sa wakas. “I ordered Jander to clean everything up. No press, no witnesses, no trace.”“Ganoon lang?” tanong ko. “Walang magtatanong kung bakit may sumabog sa hotel?”Tumitig siya sa akin, malamig pero matatag. “Hindi pwede magkaroon ng ingay. The Skeletons feed on attention.”“Paano kung bumalik si

Mainit ang gabi sa India. Mabango ang hangin, puno ng insenso at mga bulaklak galing sa mga altar sa labas. Pero sa loob ng Buencarlos Grand Hotel suite— puro lamig at katahimikan.Tahimik siya.Tahimik rin ako.At sa pagitan naming dalawa ay may mga salitang hindi pwedeng sabihin, dahil baka mas masakit pa kaysa sa bala.Napakakumplikado rin niyang tao. Bukod sa ang hirap niyang basahin ay para bang may nakapalibot sa kanyang itim na awra. Nakakatakot pala talaga ang mga mafia.At ako?Ako si Roxy Bustamante. Ang kapalit. Ang anino.Ang babaeng tinuruan ng buhay kung paano magbenta ng katawan para lang mabuhay.“Tumigil ka sa kakatingin,” malamig niyang sabi habang iniinom ang alak sa hawak niyang wine glass sa balcony.“Tinitingnan mo ako para magbasa ng reaksyon? Hindi mo ‘yan makukuha, Bustamante.”Napataas ang kilay ko. Bustamante talaga?Ahh, hindi niya ako matawag-tawag na Roxy na dahil pangalan din pala iyon ng kambal ko. Tsk.Napayuko ako. “Hindi ko naman sinusubukang magbasa

Isang mahinang tapik ang gumising sa akin. Nakanganga pa ako at pakiramdam ko ay natuyuan ako ng laway kaya kaagad kong pinunasan ang gilid ng aking labi."Hindi ganyan ang kilos ng isang Roxanne Rios," walang kabuhay-buhay na saad ni Ego saka tumayo.Napaayos tuloy ako ng upo at kunwari ay nakatingin sa labas ng bintana. Bigla tuloy ako nahiya at lihim na namura ang sarili. Ilang oras ba akong nakatulog tapos nakanganga pa talaga.Saka ko lang napansin na naka-landing na pala ang eroplano. Ganoon na siguro ako katagal nakatulog. Pero sa pagkakaalam ko ay mahigit isang oras lang naman ang papuntang India. Lalo pa at naka-private airplane naman kami at wala ng lay over sa kung saang bansa."She's a woman of modesty," dagdag pa ni Ego.Ano raw? Modesty? Baka modes? Iyong with wings?Nauna na siyang bumaba ng eroplano habang bitbit ang isang maliit na bag— iyong bang nasa game show na Deal or No Deal. Ano ngang tawag doon?"Kami na po ang magdadala ng gamit ninyo, Miss Roxanne," sabi pa

Hawak ko na ang bagong kontrata na ginawa ni Jander habang kanina pa ako nakatingin nang masama sa kanya. "Bakit ganyan ka makatingin?" taas-kilay na tanong niya. "Pirmahan mo na kung wala ka ng tanong. Malapit na kayong umalis." Nandito kami sa isang private property ng pamilya Buencarlos. Nagkalat ang mga helicopter at ilang mga private airplane sa paligid. Prente akong nakaupo sa loob ng isang eroplano. Papunta kami ngayon sa India. Oo. Sa India. Para mag-mekus-mekus. Ang ibig kong sabihin ay para sa honeymoon namin. Ayon sa gusto ni Roxanne Rios ay may walong lugar siyang gustong puntahan. Iyon ang honeymoon na gusto niya— ang mag-travel sa iba't ibang lugar. At bilang parte ng pagpapanggap ay kailangan naming sundin ang honeymoon na gusto ni Roxanne Rios. Paanong hindi? Bago pa man siya nawala ay pinanglandakan niya na kung ano-anong lugar ang pupuntahan nila ni Ego sa honeymoon nila. Pinost niya pa iyon sa kanyang social media accounts. Dahil parehas sila ni Ego na mga p