Novels by Alshin07

Kusang-loob akong tumayo, at si Vicento, natatakot na baka lumabas ako, ay marahang bumulong ng babala.Marahil ay dahil bilang isang babae, nakaramdam ako ng koneksyon sa kanya—nakita ko ang repleksyon ng sarili ko sa kanya—kaya padalos-dalos akong tumayo.Ngunit hindi sapat ang basta pagtayo; hindi ko maaaring isugal ang paglalantad sa sarili para lamang iligtas ang isang tao.Palapit nang palapit ang lalaki, mabagal ang hakbang, may nakapaskil na ngiti sa kanyang labi. Kahit sa loob ng sasakyan, ramdam ko ang ginaw na gumapang pababa sa aking gulugod.Bumuhos ang luha sa mukha ng babae. Binuka niya ang bibig niya, mahina at halos pabulong ang tinig.“Pakiusap… pakawalan mo ako.”Yumuko ang lalaki, inangat ng mahaba niyang kamay ang baba nito. Ang kanyang boses—malalim at kaakit-akit—ay may halong panunuya.“Mas gugustuhin kong magmakaawa ka sa kama kaysa rito. Bumalik ka na sa akin.”May mga marka ng halik sa leeg ng babae—malinaw na iniwan ng lalaking iyon.Kitang-kita ko kung paa

Pagkarinig ko sa pangalan ni Nica, biglang sumikip ang dibdib ko.Anong kaguluhan na naman ang pinasok niya ngayon?May nangyari ba kay Lola?Target ba niya ang pamilya De Leon at wala na siyang pakialam kahit kay Lola?Nataranta ako. Ang demonyong si Nica ay muntik na niyang patayin si Lola noong nakaraan.Ibaba ni Vicento ang telepono. Nang makita niya ang bakas ng pagkabalisa sa mukha ko, agad niya akong pinakalma.“Huwag kang mag-alala, maayos si Lola. Kung tinangka niyang saktan si Lola, mahuhuli ko siya sa akto. May mga camera sa buong ospital—hindi siya ganoon katanga.”“Kung ganoon, ano ang nangyari?”“Hindi siya umuwi sa pamilya Ocampo. Nagmaneho siya papuntang dalampasigan. Medyo kakaiba ang rutang iyon. Hindi natin maaalis ang posibilidad na may kikitain siyang tao mula sa organisasyon na kinabibilangan niya.”Matagal na kaming nagpipigil, naghihintay na matukoy kung sino talaga ang nasa likod niya.Hindi rin bobo si Nica. Alam niyang pinaghihinalaan siya ng pulis; matagal

Nang makita ko ang ngiting iyon ni Nica, kusa kong hinawakan ang braso ni Vicento.“Vicento, masama ang pakiramdam ko. Sa tingin mo ba ay gagawa na naman ng hakbang si Nica?”Marahang tinapik ng mahahaba niyang daliri ang sandalan ng upuan. “Sa lohika, sunod-sunod na ang sinapit na kamalasan ng pamilyang De Leon, kaya hindi muna siya dapat gagalaw. Pero hindi natin masasabi. Gusto mo bang sundan ang sasakyan ng pamilya De Leon?”“Natatakot ako na baka tapusin niya ang buong pamilya De Leon,” natatakot kong sinabi. Tutal, si Nica ay isang babaeng hindi maaaring husgahan gamit ang karaniwang pag-iisip.“Jason, sundan ninyo ang pamilya De Leon, at magpadala rin ng mas maraming tao sa tabi ni Lola.”“Opo, sir.”Sinundan namin ang van sa unahan.Bagama’t malamig at malupit sa akin ang pamilya De Leon sa nakaraang buhay, umaasa akong maranasan nila ang bunga ng sarili nilang mga ginawa.Sa hinaharap, kapag lumabas na ang katotohanan, sana’y masaktan ang kanilang mga puso at pagsisihan nila

Hindi namamalayan, kapwa kami nagbago ni Vicento.Tumigil na akong itago ang damdamin ko para sa kanya, at siya naman ay nagsimulang hayagang ipahayag ang kanyang emosyon.Napagtanto ko na ang pag-ibig ay hindi tulad ng relasyon kay Denver—na ang isa ay nagbibigay ng lahat, habang ang isa ay tumatanggap lang ng benepisyo.Ang pag-ibig ay tungkol sa pagiging magkasama, pag-aalaga sa isa’t isa, pagkatuto sa isa’t isa, at sabay na paglago.Mahal na mahal niya ako; ang panahong ginugol ko kay Denver ay parang tinik sa kanyang puso. Nauunawaan ko kung bakit siya nakakaramdam ng ganoon.Inilagay ko ang braso ko sa kanyang leeg.“Hindi maiiwasan na magkasalubong tayo habang nasa iisang bubong. Bakit hindi na lang tayo lumipat at tumira sa sarili nating bahay?”Ang simpleng pariralang “sarili nating bahay” ay agad siyang pinakalma.May kislap na lumitaw sa kanyang mga mata, at paos niyang sinabi, “Sige, lilipat na tayo.”Bumalik nga kami sa bahay namin. Ilang araw na ang lumipas at marami ng

Pagkatapos kong magsalita, sabay na napatingin sa akin ang dalawa.“Bakit mo nasabi ‘yan?”“Kung pinatay ako ni Nica dahil sa pag-ibig, sapat na sana iyon. Pero bakit kinailangan pa niyang balatan ako nang buhay at pagputul-putulin ang katawan ko, hanggang sa wala man lang akong buo at maayos na bangkay? Malinaw na malinaw sa alaala ko na nakita ko ang sarili kong katawan na nakahandusay sa silid na bato, at pagkatapos ay may ilang taong dumating—isa sa kanila ay isang lalaking Tibetan.”Nakunot ang noo ni Vicento.“Batay sa alam ko tungkol sa kulturang Tibetan, bago pa ang pagpapalaya, hindi lamang sila nagsasagawa ng alay-tao, gumagawa ng thangka mula sa balat ng tao, at mga kasangkapang yari sa buto ng tao—ginagamit pa nga nila ang mga buhay na batang alipin sa pagtatayo ng mga pader. Kaya hindi walang basehan ang hinala mo, Ria.”Kahit marinig lang ang mga iyon, sapat na para manginig ang sinuman.Nabasa ng pawis ang mga palad ni Denver. Napalunok siya nang mariin—malamang ay nata

Vicento, gaya ng inaasahan, napakaaasahan mo talaga.Sa pagkakataong ito, hindi mo lang tinupad ang hiling kong makapasok sa loob, kundi kabisado mo rin nang detalyado ang buong panloob na istruktura.Kung basta-basta lang sila naglibot, tiyak na mapapansin iyon, ngunit iba ang mga kamera—kaya nilang irekord nang palihim at tumpak ang buong ayos ng lugar.“Kapag binalikan natin ito at inobserbahan nang mabuti, tiyak na may makukuha tayong mga pahiwatig.”“Mm.” Mariin akong tumango.Habang pinaglalaruan ko ang maselang cufflinks, bigla niyang hinawakan ang kamay ko at napansin ang mahabang hiwa sa dulo ng daliri ko.“Paano ka nasugatan?”Agad kong itinago ang kamay ko sa likod.“Wala lang ‘to, aksidente lang na natusok ng tinik. Maliit lang na hiwa, hindi naman malalim.”Medyo mahaba ang hiwa, at dahil maputi ang balat ko, mukhang mas nakakatakot ito kaysa sa tunay na kalagayan.Kinuha ni Vicento ang first-aid kit at ginamot ang sugat habang marahang nagsasabi,“Mag-ingat ka sa susunod

Akala ko malamig lang ang Moscow. Hindi pala. Dahil kasing lupit ito ng buhay ko. Ang lamig niya ay parang nanunuksong pumasok sa buto ko. Parang binubura pati ang mga alaala mong gusto mong itago.Ang sabi ni Ego, ito raw ang second stop ng honeymoon— planado lahat ni Roxy Rios bago siya nawala. Pero habang tinitingnan ko ang itinerary na hawak ni Abigaile, parang hindi honeymoon ang pupuntahan ko.Parang hunting ground.“Welcome to Moscow,” sabi ni Marcus habang binubuksan ang pinto ng black Benz.Humugot ako ng malalim na hinga. Puting usok ang lumabas sa bibig ko. Kung nasa ibang pagkakataon lang ay matutuwa ako nito. Pero parang bawal na rin yata akong ngumiti.“Hindi ko akalaing makikita ko ito sa personal,” sabi ko na parang mismo sa sarili ko sinasabi. “The Red Square, parang painting lang.”Tumingin si Ego sa akin. Suot ang itim niyang coat, scarf na nakapalibot sa leeg niya, at ang karaniwang expression niyang parang ayaw niyang umamin na tao siya. “It’s not a painting,” sab

Hindi na naalis sa isip ko ang ngiting iyon. Ang ngiti ng babaeng nakasuot ng belo. Iyong ngiti na para bang akin.Bakit ganoon?Bakit sa dinami-rami ng tao sa Taj Mahal kanina ay may babaeng mag-aaksaya ng oras para titigan ako at sabay ngumiti ng ganoon? Na parang kilala niya kung sino talaga ako?Pagbalik namin sa sasakyan ay tahimik lang si Ego.Pero ang kamay niya, halos puputok na ang ugat sa higpit ng kapit niya sa manibela.Walang nagsasalita.Walang tinginan.Walang paliwanag.Ni hindi siya lumingon sa akin kahit isang beses.“Ego...”Wala siyang sagot.“Ego, sino ang mga iyon? Sila ba talaga ang mga Skeleton?”“Hindi mo na kailangang malaman.” Diretso pa rin ang tingin niya sa kalsada. Parang baka kapag nagsalita pa siya ay sasabog ang buong mundo.“Hindi mo na kailangang malaman,” ginaya ko siya sa tonong nang-aasar. “Puro na lang iyan ang sinasabi mo. Kailan mo ba ako kakausapin nang matino?”Bigla siyang tumingin. Ang mga mata niya ay matalim na parang kutsilyong tumama s

Pangalawang beses ko na iyong muntik mamatay.Una ay sa kasal namin. Ngayon ay dito naman sa India.Sa loob lang ng ilang araw nakilala ko si Diego Buencarlos, nasanay na akong tumakbo, magtago, at magpanggap na kalmado kahit gusto ko nang sumigaw.Pero ngayong nakaligtas kami sa pagsabog sa Buencarlos Grand Hotel, ramdam ko pa rin ang lagkit ng usok sa balat ko.Ramdam ko pa rin iyong amoy ng gunpowder at iyong boses niya sa tenga ko, 'Behind me, Roxy.'Ilang oras kaming nagbyahe palabas ng Agra gamit ang black SUV na minamaneho ni Marcus.Tahimik si Ego sa buong biyahe. Habang ako naman ay nakasandal sa bintana at nakatingin sa dilim ng kalsada.“Walang makakaalam ng nangyari,” sabi niya sa wakas. “I ordered Jander to clean everything up. No press, no witnesses, no trace.”“Ganoon lang?” tanong ko. “Walang magtatanong kung bakit may sumabog sa hotel?”Tumitig siya sa akin, malamig pero matatag. “Hindi pwede magkaroon ng ingay. The Skeletons feed on attention.”“Paano kung bumalik si

Mainit ang gabi sa India. Mabango ang hangin, puno ng insenso at mga bulaklak galing sa mga altar sa labas. Pero sa loob ng Buencarlos Grand Hotel suite— puro lamig at katahimikan.Tahimik siya.Tahimik rin ako.At sa pagitan naming dalawa ay may mga salitang hindi pwedeng sabihin, dahil baka mas masakit pa kaysa sa bala.Napakakumplikado rin niyang tao. Bukod sa ang hirap niyang basahin ay para bang may nakapalibot sa kanyang itim na awra. Nakakatakot pala talaga ang mga mafia.At ako?Ako si Roxy Bustamante. Ang kapalit. Ang anino.Ang babaeng tinuruan ng buhay kung paano magbenta ng katawan para lang mabuhay.“Tumigil ka sa kakatingin,” malamig niyang sabi habang iniinom ang alak sa hawak niyang wine glass sa balcony.“Tinitingnan mo ako para magbasa ng reaksyon? Hindi mo ‘yan makukuha, Bustamante.”Napataas ang kilay ko. Bustamante talaga?Ahh, hindi niya ako matawag-tawag na Roxy na dahil pangalan din pala iyon ng kambal ko. Tsk.Napayuko ako. “Hindi ko naman sinusubukang magbasa

Isang mahinang tapik ang gumising sa akin. Nakanganga pa ako at pakiramdam ko ay natuyuan ako ng laway kaya kaagad kong pinunasan ang gilid ng aking labi."Hindi ganyan ang kilos ng isang Roxanne Rios," walang kabuhay-buhay na saad ni Ego saka tumayo.Napaayos tuloy ako ng upo at kunwari ay nakatingin sa labas ng bintana. Bigla tuloy ako nahiya at lihim na namura ang sarili. Ilang oras ba akong nakatulog tapos nakanganga pa talaga.Saka ko lang napansin na naka-landing na pala ang eroplano. Ganoon na siguro ako katagal nakatulog. Pero sa pagkakaalam ko ay mahigit isang oras lang naman ang papuntang India. Lalo pa at naka-private airplane naman kami at wala ng lay over sa kung saang bansa."She's a woman of modesty," dagdag pa ni Ego.Ano raw? Modesty? Baka modes? Iyong with wings?Nauna na siyang bumaba ng eroplano habang bitbit ang isang maliit na bag— iyong bang nasa game show na Deal or No Deal. Ano ngang tawag doon?"Kami na po ang magdadala ng gamit ninyo, Miss Roxanne," sabi pa

Hawak ko na ang bagong kontrata na ginawa ni Jander habang kanina pa ako nakatingin nang masama sa kanya. "Bakit ganyan ka makatingin?" taas-kilay na tanong niya. "Pirmahan mo na kung wala ka ng tanong. Malapit na kayong umalis." Nandito kami sa isang private property ng pamilya Buencarlos. Nagkalat ang mga helicopter at ilang mga private airplane sa paligid. Prente akong nakaupo sa loob ng isang eroplano. Papunta kami ngayon sa India. Oo. Sa India. Para mag-mekus-mekus. Ang ibig kong sabihin ay para sa honeymoon namin. Ayon sa gusto ni Roxanne Rios ay may walong lugar siyang gustong puntahan. Iyon ang honeymoon na gusto niya— ang mag-travel sa iba't ibang lugar. At bilang parte ng pagpapanggap ay kailangan naming sundin ang honeymoon na gusto ni Roxanne Rios. Paanong hindi? Bago pa man siya nawala ay pinanglandakan niya na kung ano-anong lugar ang pupuntahan nila ni Ego sa honeymoon nila. Pinost niya pa iyon sa kanyang social media accounts. Dahil parehas sila ni Ego na mga p

Nataranta si Raphael. “Hindi—” “Hayaan mo muna akong magsalita.” Mahinahon at marahang sabi ni Aleisha, “Naiintindihan ko kung bakit hindi mo ako pinagkakatiwalaan, dahil sa mga personal kong dahilan.” “Kung gano’n, huwag ka nang magalit, hindi ko na—” Talagang nataranta na si Raphael. “Naiintind

“Mas mabuti ngang tuparin mo ang sinabi mo!” Ngumisi si Michelle nang may pang-aasar. “Sabihin mo kay Daniel na abala si Aleisha sa paghahanda para sa exam. Kung talagang mahal niya si Aleisha, huwag na niyang istorbohin pa sa mga walang kwentang problema ng pamilya nila!” “Oo na,” sagot ni Pia na

Hindi maintindihan ni Aleisha. "May hindi pa ba tayong napag-uusapan?" "Meron," maingat at seryosong tumango si Daniel. "Tatlong taon na ang nakalipas mula nang nagkasala ako sa’yo. Pero ngayon, iba na ang lahat." "Ano’ng iba?" "Alam ko," may halong pagkakasala sa boses ni Daniel, "no’ng huli, m

"Sige." "Deal yan, ha? Nasa dorm ka, ‘di ba? Pupuntahan kita mamaya. Sabay na tayong umalis." "Okay." Pagkatapos makipag-usap kay Michelle, kaswal na tinawagan ni Aleisha si Raphael. Abala si Raphael nang tumunog ang kanyang telepono. Nang makita kung sino ang tumatawag, agad niya itong sinagot,

“Walang anuman,” sagot ng doktor. Bumukas ang pinto, at lumabas ang isang nars kasama si Aleisha. “Aleisha,” agad na lumapit si Raphael at iniabot ang kamay para hawakan siya. Pero umiwas si Aleisha at bahagyang lumihis. Nabigla si Raphael. “Bakit?” Nawalan na ng pasensya si Raphael. Hinawakan

Hindi pa ba sila nagkakilala noon at magkakilala na rin naman? Bahagyang ngumiti si Raphael, ngunit ang mga mata niya ay nakatuon lamang kay Aleisha. Kailangan pa rin ng pormal na pagpapakilala— pagkatapos ng lahat, iba na ang katayuan nila ngayon. “Ano, kasi...” pilit na tumawa si Aleisha. “Ito s