Alshin07の小説

Pagkalabas ko sa silid ni papa, sinamahan ko si Vicento pabalik sa aming kuwarto. Pagkasara pa lamang ng pinto, agad ko siyang tinanong, "Ano ba talaga ang nangyari? May plano ba kayo ni Dad?"Hinaplos niya ang aking pisngi at ngumiti. "Mabait kong asawa, wala naman. Sinabi lang ni papa na hindi dapat nagpupuyat ang mga buntis. Maligo ka na at matulog nang maaga.""Pero..."Hindi na niya ako pinatapos magsalita. Marahan niya akong hinila papunta sa banyo.Napabuntong-hininga ako. "Vicento, hindi pa naman ganoon kalaki ang tiyan ko. Kaya ko pang maligo nang mag-isa.""Sige. Bukas, ipapapalagay ko kay Jason ang isa pang layer ng anti-slip mat sa banyo. Maglalagay rin ako ng carpet sa kuwarto. Mas mabuti nang handa tayo."Alam kong ginagawa lang niya iyon dahil nag-aalala siya. Hindi rin ito ang tamang panahon para magmatigas pa ako. "Sige.""Mag-ingat ka kapag lalabas ka ng banyo.""Alam ko." Tumingkayad ako at hinalikan siya sa pisngi. "Mag-iingat ako. At kapag may balita tungkol kay M

May mga bakas pa ng natuyong luha sa papel. Dahil doon, bahagyang kumalat ang tinta sa ilang salita, at muli itong nabasa ng mga luhang tumutulo mula sa aking mga mata."Huwag ka nang umiyak. Ramdam na ngayon ng mga bata ang emosyon mo. Kapag malungkot ka, malulungkot din sila."Nakasandal ako sa dibdib ni Vicento habang binabasa ng aking mga luha ang kanyang damit. Noon, hindi naman ako ganoon kadaling umiyak. Pero mula nang mabuhay akong muli, para bang hindi ko na mapigilan ang aking mga luha.Galit ako sa sarili ko. Parang wala ring silbi ang muli kong pagkabuhay. Noong kaluluwa pa ako, hindi ko man lang nagawang maging isang makapangyarihang kaluluwang kayang gumanti sa masasama.At ngayong nabuhay akong muli, hindi rin naman ako katulad ng mga bida sa nobela. Wala akong kakayahang bumasa ng isip. Wala rin akong anumang pambihirang kapangyarihan.Sa halip ay napapalibutan ako ng mga kaaway na matagal nang nagpaplano. Nagtatago sila sa dilim, palihim akong minamasdan, hinihintay a

Hindi ko na inabala pang tanungin ang doktor tungkol sa resulta. Pinunasan ko ng tissue ang ultrasound gel sa ibabang bahagi ng tiyan ko, inayos ang damit ko, at dali-daling lumabas.Mula sa di kalayuan ay tumakbo si Jason. Halata ang paghingi niya ng tawad. "Madam... nakatakas na po si Miss Melissa."Mahina kong sinabi, "Anong sabi mo? Nakatakas siya?"Sa ilalim ng titig ko, kitang-kita ang pagkakonsensya sa mukha ni Jason. Isa siyang tapat na tao. Magaling siyang lumaban, pero walang nagturo sa kanya kung paano magsinungaling.Dahan-dahan akong lumapit sa kanya habang nakatitig sa kanyang mukha. Lalong lumamig ang boses ko. "Ibaba mo ang ulo mo."Naka-flat shoes lang ako, samantalang siya ay tila isang bundok sa tangkad. Dahan-dahan niyang ibinaba ang ulo niya.Sinampal ko siya sa mukha."Jason, huwag mo akong tratuhing parang tanga."Ibinaba niya ang tingin. "Paumanhin po, Madam."Hindi ko kayang saktan si Vicento, pero hindi ibig sabihin noon ay hindi ko kayang sampalin si Jason.

Iniabot ni Shaun ang kamay kay Vicento. "Mr. Victorillo, matagal ko na kayong hinahangaan."Pareho silang matatangkad.Taglay ni Vicento ang likas na awtoridad ng isang taong nasa tuktok.Samantala, si Shaun naman ay may malamig ngunit napakalakas na presensya.Karaniwang pagbati lang sana iyon. Ngunit bakit pakiramdam ko'y parang nagkikita ang mga pinuno ng dalawang bansa? Para bang anumang sandali ay sasabog ang isang digmaan.Mabilis din nilang binitiwan ang pagkakamay. Halatang hindi interesado si Shaun na magpakitang-gilas o magpabango sa harap ng iba."May iba pa akong aasikasuhin. Mr. Victorillo, mauuna na ako."Bagama't likas na malamig ang ugali niya, tuwing pumupunta ako rito ay siya mismo ang sumasalubong sa akin. Siya rin ang naghahanda ng meryenda, prutas, at inumin para sa akin.Magkaibigan kami.Pero nang makilala niya ang asawa ko, ni hindi man lang niya pinanatili ang pormal na kabaitan.Napahiya ako kaya agad kong ipinaliwanag. "Vicento, huwag mo siyang intindihin. G

Hindi pa naman gaanong katagal nang umalis si Shaun. Maayos pa ang kalagayan niya noon. Sinabi pa niyang may pasyente siya sa hapon.Kaya bakit bigla siyang pumunta sa ospital?Kung siya man ay nasugatan o kung anong karamdamdam, tiyak na hindi rin siya magmamaneho nang mag-isa. Kaya anong rason kung bakit siya pupunta ng ospital na iyon kung nasaan si Kent?Agad akong nag-utos. "Mag-U-turn tayo at sundan natin ang Cayenne na iyon.""Sige po, Ma'am."May ilang sasakyan sa pagitan namin. Pumasok ang sasakyan ni Shaun sa ospital. Kung direkta naming susundan siya, madali kaming mahahalata.Napatingin ako sa aming driver na si Reymond. "Kuya Rey, pakibaba muna kami at sundan mo ang may-ari ng sasakyang iyon. Tingnan mo kung saan siya pupunta.""Sige po, Ma'am."Kusa namang nagsalita si Melissa. "Ate, ako na ang magmamaneho.""Sige." Napansin niya ang pagod sa mukha ko. "Ate, pagod ka ba?""Kaunti lang. Hindi ako nakatulog kaninang tanghali. Antok na antok ako. Napapansin kong nitong mga

Kuminang nang malamig ang gilid ng salamin niya sa ilalim ng ilaw, at ang mga matang nakatago sa likod ng lente ay napakalalim.Sa sandaling nagtama ang aming mga mata, alam kong wala nang saysay ang lahat ng pagpapanggap ko.Kilalang-kilala niya ako."Niloko mo ako. Akala ko magkaibigan tayo." Matagal niya akong tinitigan bago lumitaw ang bakas ng pagkadismaya sa kanyang mukha. "Anim na buwan na ang nakalipas, pero hindi ka man lang muling nakipag-ugnayan sa akin."Napatingin ako sa pinto. Doon ko lang napansing naisara na pala niya ito."Kailan mo nalaman?""Ria. Ilang taon kitang ginamot. Sa tingin mo ba, maitatago mo ang katotohanan sa akin? Bakit sa tingin mo pumayag akong makipagtulungan sa plano mong ilantad ang pagpapanggap ni Nica? Akala mo ba wala akong ibang ginagawa araw-araw?""Kaya pala. Nagkunwari ka pa ring hindi mo ako kilala."Bahagya siyang napangiti. "Sa totoo lang, noong una ay hindi rin ako makapaniwala. Paanong magkakaroon ng ganoong imposible at kathang-isip na

Napaiyak si Sophia habang sinisisi ang sarili. "Ano'ng gagawin ko ngayon? Kung hindi kaya... maglalabas na lang ako ng pahayag para linawin ang lahat..." "Hindi na kailangan." Napakunot ang noo ni Raphael at umiling. Napabuntong-hininga siya. "Nangyari na ang nangyari. Hayaan na natin." "Hayaan n

Sa ospital, dalawampu't apat na oras na maliwanag na parang araw. Ngunit para kay Raphael, tila nagdilim ang buong mundo. Binlock siya ni Aleisha. Bigla niyang naalala ang sinabi nito noon— "Hindi na tayo puwedeng maging magkaibigan. Mas mabuti pang huwag na tayong magkita. At kung sakali mang ma

Itinuro ni Don Raul ang mukha ni Raphael. "Ano bang mayroon sa maliit na artistang iyon? Ano ba ang ginawa niya para mabihag ka nang husto? Hindi mo na ba makita ang mabuting asawa na nasa tabi mo? Mas maganda ba siya kay Aleisha? O mas mabait at mas maalaga kaysa sa kanya? Ha?" Yumuko lamang si R

"Ano'ng nangyari?" Nagkibit-balikat si Aleisha. "Wala naman. Gaya lang ng inaasahan ko noon, naging sila na ni Sophia." Pagkatapos ay ikinuwento niya kay Michelle ang buong pag-uusap nila ni Raphael. "Iyon lang." "Bakit naman ganoon?" Galit na galit si Michelle matapos marinig ang lahat. "Kapag

"Aleisha!" Nang makita siya, agad itong kumaway. "Nandito si Papa." Mabilis na lumapit si Aleisha, ngunit hindi siya gaanong lumapit. "Ano'ng kailangan mo sa akin?" "Wala naman..." Ngumiti si Arnold at iniabot ang dala niyang bag kay Aleisha. "Binilhan kita ng mga paborito mo. Kunin mo." Ayaw san

"Hindi naman." Mahinang ngumiti si Aleisha at mahinahong ipinaliwanag sa kanya. "Alam mo naman, hindi kami magkasundo ni Sophia. Para na rin sa ikabubuti mo, hindi lang tayo hindi puwedeng maging magkaibigan. Mas mabuti pang huwag na tayong magkita kailanman." Huminto siya sandali bago muling nagsa

Akala ko malamig lang ang Moscow. Hindi pala. Dahil kasing lupit ito ng buhay ko. Ang lamig niya ay parang nanunuksong pumasok sa buto ko. Parang binubura pati ang mga alaala mong gusto mong itago.Ang sabi ni Ego, ito raw ang second stop ng honeymoon— planado lahat ni Roxy Rios bago siya nawala. Pero habang tinitingnan ko ang itinerary na hawak ni Abigaile, parang hindi honeymoon ang pupuntahan ko.Parang hunting ground.“Welcome to Moscow,” sabi ni Marcus habang binubuksan ang pinto ng black Benz.Humugot ako ng malalim na hinga. Puting usok ang lumabas sa bibig ko. Kung nasa ibang pagkakataon lang ay matutuwa ako nito. Pero parang bawal na rin yata akong ngumiti.“Hindi ko akalaing makikita ko ito sa personal,” sabi ko na parang mismo sa sarili ko sinasabi. “The Red Square, parang painting lang.”Tumingin si Ego sa akin. Suot ang itim niyang coat, scarf na nakapalibot sa leeg niya, at ang karaniwang expression niyang parang ayaw niyang umamin na tao siya. “It’s not a painting,” sab

Hindi na naalis sa isip ko ang ngiting iyon. Ang ngiti ng babaeng nakasuot ng belo. Iyong ngiti na para bang akin.Bakit ganoon?Bakit sa dinami-rami ng tao sa Taj Mahal kanina ay may babaeng mag-aaksaya ng oras para titigan ako at sabay ngumiti ng ganoon? Na parang kilala niya kung sino talaga ako?Pagbalik namin sa sasakyan ay tahimik lang si Ego.Pero ang kamay niya, halos puputok na ang ugat sa higpit ng kapit niya sa manibela.Walang nagsasalita.Walang tinginan.Walang paliwanag.Ni hindi siya lumingon sa akin kahit isang beses.“Ego...”Wala siyang sagot.“Ego, sino ang mga iyon? Sila ba talaga ang mga Skeleton?”“Hindi mo na kailangang malaman.” Diretso pa rin ang tingin niya sa kalsada. Parang baka kapag nagsalita pa siya ay sasabog ang buong mundo.“Hindi mo na kailangang malaman,” ginaya ko siya sa tonong nang-aasar. “Puro na lang iyan ang sinasabi mo. Kailan mo ba ako kakausapin nang matino?”Bigla siyang tumingin. Ang mga mata niya ay matalim na parang kutsilyong tumama s

Pangalawang beses ko na iyong muntik mamatay.Una ay sa kasal namin. Ngayon ay dito naman sa India.Sa loob lang ng ilang araw nakilala ko si Diego Buencarlos, nasanay na akong tumakbo, magtago, at magpanggap na kalmado kahit gusto ko nang sumigaw.Pero ngayong nakaligtas kami sa pagsabog sa Buencarlos Grand Hotel, ramdam ko pa rin ang lagkit ng usok sa balat ko.Ramdam ko pa rin iyong amoy ng gunpowder at iyong boses niya sa tenga ko, 'Behind me, Roxy.'Ilang oras kaming nagbyahe palabas ng Agra gamit ang black SUV na minamaneho ni Marcus.Tahimik si Ego sa buong biyahe. Habang ako naman ay nakasandal sa bintana at nakatingin sa dilim ng kalsada.“Walang makakaalam ng nangyari,” sabi niya sa wakas. “I ordered Jander to clean everything up. No press, no witnesses, no trace.”“Ganoon lang?” tanong ko. “Walang magtatanong kung bakit may sumabog sa hotel?”Tumitig siya sa akin, malamig pero matatag. “Hindi pwede magkaroon ng ingay. The Skeletons feed on attention.”“Paano kung bumalik si

Mainit ang gabi sa India. Mabango ang hangin, puno ng insenso at mga bulaklak galing sa mga altar sa labas. Pero sa loob ng Buencarlos Grand Hotel suite— puro lamig at katahimikan.Tahimik siya.Tahimik rin ako.At sa pagitan naming dalawa ay may mga salitang hindi pwedeng sabihin, dahil baka mas masakit pa kaysa sa bala.Napakakumplikado rin niyang tao. Bukod sa ang hirap niyang basahin ay para bang may nakapalibot sa kanyang itim na awra. Nakakatakot pala talaga ang mga mafia.At ako?Ako si Roxy Bustamante. Ang kapalit. Ang anino.Ang babaeng tinuruan ng buhay kung paano magbenta ng katawan para lang mabuhay.“Tumigil ka sa kakatingin,” malamig niyang sabi habang iniinom ang alak sa hawak niyang wine glass sa balcony.“Tinitingnan mo ako para magbasa ng reaksyon? Hindi mo ‘yan makukuha, Bustamante.”Napataas ang kilay ko. Bustamante talaga?Ahh, hindi niya ako matawag-tawag na Roxy na dahil pangalan din pala iyon ng kambal ko. Tsk.Napayuko ako. “Hindi ko naman sinusubukang magbasa

Isang mahinang tapik ang gumising sa akin. Nakanganga pa ako at pakiramdam ko ay natuyuan ako ng laway kaya kaagad kong pinunasan ang gilid ng aking labi."Hindi ganyan ang kilos ng isang Roxanne Rios," walang kabuhay-buhay na saad ni Ego saka tumayo.Napaayos tuloy ako ng upo at kunwari ay nakatingin sa labas ng bintana. Bigla tuloy ako nahiya at lihim na namura ang sarili. Ilang oras ba akong nakatulog tapos nakanganga pa talaga.Saka ko lang napansin na naka-landing na pala ang eroplano. Ganoon na siguro ako katagal nakatulog. Pero sa pagkakaalam ko ay mahigit isang oras lang naman ang papuntang India. Lalo pa at naka-private airplane naman kami at wala ng lay over sa kung saang bansa."She's a woman of modesty," dagdag pa ni Ego.Ano raw? Modesty? Baka modes? Iyong with wings?Nauna na siyang bumaba ng eroplano habang bitbit ang isang maliit na bag— iyong bang nasa game show na Deal or No Deal. Ano ngang tawag doon?"Kami na po ang magdadala ng gamit ninyo, Miss Roxanne," sabi pa

Hawak ko na ang bagong kontrata na ginawa ni Jander habang kanina pa ako nakatingin nang masama sa kanya. "Bakit ganyan ka makatingin?" taas-kilay na tanong niya. "Pirmahan mo na kung wala ka ng tanong. Malapit na kayong umalis." Nandito kami sa isang private property ng pamilya Buencarlos. Nagkalat ang mga helicopter at ilang mga private airplane sa paligid. Prente akong nakaupo sa loob ng isang eroplano. Papunta kami ngayon sa India. Oo. Sa India. Para mag-mekus-mekus. Ang ibig kong sabihin ay para sa honeymoon namin. Ayon sa gusto ni Roxanne Rios ay may walong lugar siyang gustong puntahan. Iyon ang honeymoon na gusto niya— ang mag-travel sa iba't ibang lugar. At bilang parte ng pagpapanggap ay kailangan naming sundin ang honeymoon na gusto ni Roxanne Rios. Paanong hindi? Bago pa man siya nawala ay pinanglandakan niya na kung ano-anong lugar ang pupuntahan nila ni Ego sa honeymoon nila. Pinost niya pa iyon sa kanyang social media accounts. Dahil parehas sila ni Ego na mga p