Novels by Alshin07

“Nica!” nerbiyosong sigaw ni Carlos, dahil masyadong malayo siya upang agad na maprotektahan si Nica.Sa sandaling iyon, may isang matangkad na pigurang sumugod pasulong, si Raul iyon.Halos tuluyan nang napunit ang maskara ni Nica, at wala na siyang dahilan para magtago pa. Sa huling sandali, itinapon ni Raul ang sarili niya sa ibabaw ni Nica upang saluhin ang atake.Tumama ang sipa ni Sofia sa kanyang likod.Nang makita ko ang eksenang iyon, wala akong naramdamang kahit kaunting kasiyahan.Kay lupit talaga ni Raul! Noong pinatay niya ako, malinis at walang pag-aalinlangan ang pasok at labas ng kutsilyo.Gaano ba kalakas ang sipa ni Sofia kumpara roon?Sa buong panahon, ako ang naloko ni Nica at ngayon, sa wakas, siya naman ang tinatamaan ng sarili niyang kapalaran.Tungkol naman kay Nica, dahil sa malaking “isda” na nasa likuran niya, nag-atubili kaming kumilos noon kaya hinayaan siyang makaligtas hanggang ngayon.Ngunit sa sandaling ito, ginising ni Raul ang malalim na pagnanais ko

Mas mabigat pa ang dating ng mga salita ni Sofia kaysa kanina. Parehong matagal nang kilalang mayayamang angkan ang mga pamilyang De Leon at Ocampo, at si Nica ay palaging kilala sa kanyang mahinahon at mapagbigay na ugali.Isa siyang tanyag na sosyalita sa kanilang sirkulo, at pinaghirapan niyang linangin ang isang napakagandang reputasyon.Maraming mayayamang babae ang ginagawa siyang huwaran sa pagpapalaki ng kanilang mga anak na babae, hinihikayat silang tularan si Nica.Ngunit ngayon, tuluyang gumuho ang kanyang imahe.Noon, ginagamit niya ang aking mga sugat upang iangat ang sarili niyang kabaitan; ngayon, mas matindi pa ang balik na parusang kanyang haharapin kaysa sa dinanas ko.Umalingawngaw ang bulungan ng mga tao:“Imposible! Paano magagawa ni Miss Nica ang ganoong bagay?”“Kung nagawa niyang magtaksil, bakit hindi?”“Masyadong magaan ang dalawang sampal ni Marvin; sa tingin ko dapat binugbog siya hanggang mamatay.”“Ang mundong ito ay parang isang malaking palabas—katawa-t

Sa ibang pagkakataon, ang makitang sinasaktan ng isang lalaki ang isang babae ay tiyak na ituturing na hindi tama.Ngunit ang eksenang ito ay kakaibang kasiya-siya;ang sampal na iyon ay tila nagpasakit pa sa aking dibdib.Abala ang lahat sa panonood ng eksena, at ako naman, na nasa magandang mood, ay kumuha ng isang baso ng alak. Hindi pa man ito umaabot sa aking labi, isang kamay na may malinaw na buko ang biglang umagaw dito.“Baby...” marahang tinapik ni Vicento ang aking ulo. “Sa bahay ka na uminom.”Inabot niya sa akin ang isang baso ng orange juice. “Ito na lang ang inumin mo.”Bumuntong-hininga ako. “Sige.”Kaswal niyang inilagay sa aking palad ang isang dakot ng butong mirasol, at napatawa ako. Talagang kilala ako ng lalaking ito.Hindi tulad ng aming tahimik na eksena, ang marahas na gulo ng mga sangkot ay matagal nang nagsimula.Matagal ko nang napapansin na hindi matatag ang emosyon ni Marvin; noon ay nagalingan lang siyang magpigil dahil sa katayuan ni Sofia.Ngayon, nang

Kitang-kita ang gulat at kaba sa mukha ni Nica. Kahit karaniwan ay tila walang alam si Sofia, hindi maikakaila na may nalalaman talaga siya.Bukod sa kanya, naroon din si Denver. Alam ni Denver na kapag nabunyag ang relasyon niya kay Nica, hindi lamang ang sarili niyang reputasyon ang masisira, kundi pati na rin ang sa pamilya Victorillo.Tumingin siya sa akin, batid na ako ang nasa likod ng lahat ng ito. Walang pagsisi sa kanyang mga mata—panandaliang takot lamang.Alam na alam niya na ito ang utang nila sa akin. Kahit gusto kong ilantad ang lahat, wala siyang magagawa para pigilan ako, at wala rin siyang karapatan na gawin iyon.Kung hindi lang ako nagkaroon ng damdamin para kay Vicento, ang orihinal kong plano ay ilantad silang dalawa ni Nica nang sabay.Ngayon, ang paggamit ko kay Raul ay hindi dahil ayaw kong pakawalan si Denver, kundi upang iligtas ang dangal ng pamilya Victorillo.“Miss Canlas, alam ko—alam kong totoo at taos-puso ang nararamdaman mo para kay Marvin. Pero tapos

Nakaugat na sa isipan ng mga tao ang tsismis. Nagbulung-bulungan ang lahat, kaya lalong naging magulo at maingay ang paligid.“Sa totoo lang, hindi naman kasalanan ni Mrs. Victorillo. May kapansanan si Mr. Victorillo, pero si Mrs. Victorillo ay sobrang sabik sa ganitong sitwasyon. Ibig sabihin, gaano kaya siya ka-wild kapag pribado?”“Ako lang ba ang humahanga kay Mr. Victorillo dahil nananatili siyang kalmado at mahinahon kahit sa ganitong oras?”“Mr. Victorillo, huwag mo nang pigilan. Kung gusto mong umiyak, umiyak ka lang. Hindi kasalanan ng isang lalaki ang umiyak.”Napakakumbinsido ng pag-arte ni Nica. “Paano nangyari ito? Si Mrs. Victorillo...”“Miss Nica, hindi ko akalaing ganito pala kalaki ang malasakit mo sa akin.”Mula sa gitna ng mga tao nanggaling ang boses ko, at agad na napunta sa akin ang tingin ng lahat.Nanigas ang mukha ni Nica, hindi makapaniwalang nakatitig sa akin. “Paano ka nakarating dito?”Hinawakan ni Marian ang aking braso, may banayad na ngiti sa kanyang la

Sa bulwagan, si Mrs. Ocampo, bakas ang bigat sa kanyang mukha, ay lumapit kay Nica at hinila siya sa isang tabi, pabulong na sinabi, “Ginawa ko na ang sinabi mo. Asawa siya ni Mr. Victorillo. Kapag nagkamali tayo rito, hindi niya palalampasin ang pamilya Ocampo.”Kalmadong sumagot si Nica. “Huwag kang mag-alala. Ilang litrato lang ito. Basta may hawak tayong alas laban sa kanila, mapipilitan ang pamilyang Victorillo na sumunod. Sa huli, makukuha mo rin ang gusto mong kooperasyon.”“Pero ako…”“Ano ang kinatatakutan mo? Naipag-utos ko na. Hindi gagawa ng tunay na masama ang mga taong iyon kay Ria Canlas—tatakutin lang siya at kukunan ng litrato. Ang matandang Victorillo ay higit sa lahat pinahahalagahan ang reputasyon. Paano niya hahayaang kumalat ang ganitong mga larawan? Kailangan mo lang maglatag ng mga kondisyon, at wala nang pagpipilian si Vicento kundi pumayag.”Bagama’t may saysay ang mga salitang iyon, dahil unang beses pa lamang niyang gumagawa ng ganitong bagay, bahagya pa ri

Nataranta si Raphael. “Hindi—” “Hayaan mo muna akong magsalita.” Mahinahon at marahang sabi ni Aleisha, “Naiintindihan ko kung bakit hindi mo ako pinagkakatiwalaan, dahil sa mga personal kong dahilan.” “Kung gano’n, huwag ka nang magalit, hindi ko na—” Talagang nataranta na si Raphael. “Naiintind

“Mas mabuti ngang tuparin mo ang sinabi mo!” Ngumisi si Michelle nang may pang-aasar. “Sabihin mo kay Daniel na abala si Aleisha sa paghahanda para sa exam. Kung talagang mahal niya si Aleisha, huwag na niyang istorbohin pa sa mga walang kwentang problema ng pamilya nila!” “Oo na,” sagot ni Pia na

Hindi maintindihan ni Aleisha. "May hindi pa ba tayong napag-uusapan?" "Meron," maingat at seryosong tumango si Daniel. "Tatlong taon na ang nakalipas mula nang nagkasala ako sa’yo. Pero ngayon, iba na ang lahat." "Ano’ng iba?" "Alam ko," may halong pagkakasala sa boses ni Daniel, "no’ng huli, m

"Sige." "Deal yan, ha? Nasa dorm ka, ‘di ba? Pupuntahan kita mamaya. Sabay na tayong umalis." "Okay." Pagkatapos makipag-usap kay Michelle, kaswal na tinawagan ni Aleisha si Raphael. Abala si Raphael nang tumunog ang kanyang telepono. Nang makita kung sino ang tumatawag, agad niya itong sinagot,

“Walang anuman,” sagot ng doktor. Bumukas ang pinto, at lumabas ang isang nars kasama si Aleisha. “Aleisha,” agad na lumapit si Raphael at iniabot ang kamay para hawakan siya. Pero umiwas si Aleisha at bahagyang lumihis. Nabigla si Raphael. “Bakit?” Nawalan na ng pasensya si Raphael. Hinawakan

Hindi pa ba sila nagkakilala noon at magkakilala na rin naman? Bahagyang ngumiti si Raphael, ngunit ang mga mata niya ay nakatuon lamang kay Aleisha. Kailangan pa rin ng pormal na pagpapakilala— pagkatapos ng lahat, iba na ang katayuan nila ngayon. “Ano, kasi...” pilit na tumawa si Aleisha. “Ito s

Akala ko malamig lang ang Moscow. Hindi pala. Dahil kasing lupit ito ng buhay ko. Ang lamig niya ay parang nanunuksong pumasok sa buto ko. Parang binubura pati ang mga alaala mong gusto mong itago.Ang sabi ni Ego, ito raw ang second stop ng honeymoon— planado lahat ni Roxy Rios bago siya nawala. Pero habang tinitingnan ko ang itinerary na hawak ni Abigaile, parang hindi honeymoon ang pupuntahan ko.Parang hunting ground.“Welcome to Moscow,” sabi ni Marcus habang binubuksan ang pinto ng black Benz.Humugot ako ng malalim na hinga. Puting usok ang lumabas sa bibig ko. Kung nasa ibang pagkakataon lang ay matutuwa ako nito. Pero parang bawal na rin yata akong ngumiti.“Hindi ko akalaing makikita ko ito sa personal,” sabi ko na parang mismo sa sarili ko sinasabi. “The Red Square, parang painting lang.”Tumingin si Ego sa akin. Suot ang itim niyang coat, scarf na nakapalibot sa leeg niya, at ang karaniwang expression niyang parang ayaw niyang umamin na tao siya. “It’s not a painting,” sab

Hindi na naalis sa isip ko ang ngiting iyon. Ang ngiti ng babaeng nakasuot ng belo. Iyong ngiti na para bang akin.Bakit ganoon?Bakit sa dinami-rami ng tao sa Taj Mahal kanina ay may babaeng mag-aaksaya ng oras para titigan ako at sabay ngumiti ng ganoon? Na parang kilala niya kung sino talaga ako?Pagbalik namin sa sasakyan ay tahimik lang si Ego.Pero ang kamay niya, halos puputok na ang ugat sa higpit ng kapit niya sa manibela.Walang nagsasalita.Walang tinginan.Walang paliwanag.Ni hindi siya lumingon sa akin kahit isang beses.“Ego...”Wala siyang sagot.“Ego, sino ang mga iyon? Sila ba talaga ang mga Skeleton?”“Hindi mo na kailangang malaman.” Diretso pa rin ang tingin niya sa kalsada. Parang baka kapag nagsalita pa siya ay sasabog ang buong mundo.“Hindi mo na kailangang malaman,” ginaya ko siya sa tonong nang-aasar. “Puro na lang iyan ang sinasabi mo. Kailan mo ba ako kakausapin nang matino?”Bigla siyang tumingin. Ang mga mata niya ay matalim na parang kutsilyong tumama s

Pangalawang beses ko na iyong muntik mamatay.Una ay sa kasal namin. Ngayon ay dito naman sa India.Sa loob lang ng ilang araw nakilala ko si Diego Buencarlos, nasanay na akong tumakbo, magtago, at magpanggap na kalmado kahit gusto ko nang sumigaw.Pero ngayong nakaligtas kami sa pagsabog sa Buencarlos Grand Hotel, ramdam ko pa rin ang lagkit ng usok sa balat ko.Ramdam ko pa rin iyong amoy ng gunpowder at iyong boses niya sa tenga ko, 'Behind me, Roxy.'Ilang oras kaming nagbyahe palabas ng Agra gamit ang black SUV na minamaneho ni Marcus.Tahimik si Ego sa buong biyahe. Habang ako naman ay nakasandal sa bintana at nakatingin sa dilim ng kalsada.“Walang makakaalam ng nangyari,” sabi niya sa wakas. “I ordered Jander to clean everything up. No press, no witnesses, no trace.”“Ganoon lang?” tanong ko. “Walang magtatanong kung bakit may sumabog sa hotel?”Tumitig siya sa akin, malamig pero matatag. “Hindi pwede magkaroon ng ingay. The Skeletons feed on attention.”“Paano kung bumalik si

Mainit ang gabi sa India. Mabango ang hangin, puno ng insenso at mga bulaklak galing sa mga altar sa labas. Pero sa loob ng Buencarlos Grand Hotel suite— puro lamig at katahimikan.Tahimik siya.Tahimik rin ako.At sa pagitan naming dalawa ay may mga salitang hindi pwedeng sabihin, dahil baka mas masakit pa kaysa sa bala.Napakakumplikado rin niyang tao. Bukod sa ang hirap niyang basahin ay para bang may nakapalibot sa kanyang itim na awra. Nakakatakot pala talaga ang mga mafia.At ako?Ako si Roxy Bustamante. Ang kapalit. Ang anino.Ang babaeng tinuruan ng buhay kung paano magbenta ng katawan para lang mabuhay.“Tumigil ka sa kakatingin,” malamig niyang sabi habang iniinom ang alak sa hawak niyang wine glass sa balcony.“Tinitingnan mo ako para magbasa ng reaksyon? Hindi mo ‘yan makukuha, Bustamante.”Napataas ang kilay ko. Bustamante talaga?Ahh, hindi niya ako matawag-tawag na Roxy na dahil pangalan din pala iyon ng kambal ko. Tsk.Napayuko ako. “Hindi ko naman sinusubukang magbasa

Isang mahinang tapik ang gumising sa akin. Nakanganga pa ako at pakiramdam ko ay natuyuan ako ng laway kaya kaagad kong pinunasan ang gilid ng aking labi."Hindi ganyan ang kilos ng isang Roxanne Rios," walang kabuhay-buhay na saad ni Ego saka tumayo.Napaayos tuloy ako ng upo at kunwari ay nakatingin sa labas ng bintana. Bigla tuloy ako nahiya at lihim na namura ang sarili. Ilang oras ba akong nakatulog tapos nakanganga pa talaga.Saka ko lang napansin na naka-landing na pala ang eroplano. Ganoon na siguro ako katagal nakatulog. Pero sa pagkakaalam ko ay mahigit isang oras lang naman ang papuntang India. Lalo pa at naka-private airplane naman kami at wala ng lay over sa kung saang bansa."She's a woman of modesty," dagdag pa ni Ego.Ano raw? Modesty? Baka modes? Iyong with wings?Nauna na siyang bumaba ng eroplano habang bitbit ang isang maliit na bag— iyong bang nasa game show na Deal or No Deal. Ano ngang tawag doon?"Kami na po ang magdadala ng gamit ninyo, Miss Roxanne," sabi pa

Hawak ko na ang bagong kontrata na ginawa ni Jander habang kanina pa ako nakatingin nang masama sa kanya. "Bakit ganyan ka makatingin?" taas-kilay na tanong niya. "Pirmahan mo na kung wala ka ng tanong. Malapit na kayong umalis." Nandito kami sa isang private property ng pamilya Buencarlos. Nagkalat ang mga helicopter at ilang mga private airplane sa paligid. Prente akong nakaupo sa loob ng isang eroplano. Papunta kami ngayon sa India. Oo. Sa India. Para mag-mekus-mekus. Ang ibig kong sabihin ay para sa honeymoon namin. Ayon sa gusto ni Roxanne Rios ay may walong lugar siyang gustong puntahan. Iyon ang honeymoon na gusto niya— ang mag-travel sa iba't ibang lugar. At bilang parte ng pagpapanggap ay kailangan naming sundin ang honeymoon na gusto ni Roxanne Rios. Paanong hindi? Bago pa man siya nawala ay pinanglandakan niya na kung ano-anong lugar ang pupuntahan nila ni Ego sa honeymoon nila. Pinost niya pa iyon sa kanyang social media accounts. Dahil parehas sila ni Ego na mga p