روايات بقلم Alshin07

Kung susuway ito, hindi siya makatitiyak kung mapipigilan pa niya ang sariling hindi ito mapagbuhatan ng kamay! “Sige…” Hindi tumutol si Aleisha. Masunurin siyang tumango at saka tumalikod. Katatapak pa lamang niya ng isang hakbang nang marinig niya ang nagmamadali at puno ng pagsisising bulong ni

Nakatayo nang nakatalikod sa pasukan ng silid si Amanda, kaya hindi niya agad napansin ang pagdating ni Arnold. Ang narinig lamang niya ay ang mga sinabi ni Raphael, na para bang isa iyong kautusang hindi maaaring suwayin. Mayabang niyang tinitigan si Aleisha. “Narinig mo ba iyon? Isauli mo na ang

Hindi nagbigay ng malinaw na sagot si Aleisha. “Umalis ka na.” Alam niyang hindi agad tutuloy si Raphael sa kompanya. Malamang na pupunta muna ito sa departamento ng burn surgery mamaya. “Sige…” “Aleisha!” Biglang bumukas nang malakas ang p***o ng silid, kasabay ng isang matinis at matalim na tin

“Ano?” Natigilan si Amanda. Hindi siya makapaniwala sa narinig. “Iyan talaga ang sinabi mo? Paano mo nagawang sabihin iyan sa akin?” Bigla siyang sumabog sa galit, na para bang isang paputok na sinindihan! “Arnold! Tao ka ba talagang magsalita? Napakaraming taon na tayong magkasama! Mag-asawa tayo

“Opo, Sir Raphael.” *** Kinaumagahan, nang bumaba si Aleisha, naroon pa rin si Raphael at naghihintay sa kanya. “Gising ka na?” Tinulungan siya ni Raphael na maupo, saka maingat na sinuri ang kanyang mukha. Mahina siyang nagtanong, “Masakit pa ba ang ulo mo? Nagluto si Manang Rosa ng sabaw ng ulo

Buhat ni Raphael si Aleisha papasok sa kotse, ngunit hindi niya sinasadyang mauntog ang ulo nito. Hindi naman malakas ang pagkakabangga, pero dumilat si Aleisha at masama siyang tinitigan. “Nasaktan mo ako,” reklamo nito, matamis ngunit puno ng hinanakit ang tinig. Hindi maikakailang napa-kacute n

Paggising ko ay nasa loob na ako ng isang malinis na kwarto. Mabuti naman at hindi nila ako binalik sa freezer na iyon.Nakahiga ako sa kama at nakatingala sa kisame.Bumuhos ang mga luha mula sa mga mat ako.Ang anak ko...Hindi sa saksak ni Veronica natapos ang pananakit nila sa akin. Bawat isa sa kanila ay nag-iwan ng pasa o sugat sa katawan ko. Hindi ko na mabilang kung ilang saksak ang ginawa nila sa katawan ko. Hindi ko na rin mabilang kung ilang sampal, suntok, tadyak at pagpapahirap ang ginawa nila sa akin.Tumigil lang sila nang makitang halos hindi na ako makagalaw. Gustuhin ko mang matulog ng mga sandaling iyon o mawalan na lang ng malay, pero parang hindi ko kakampi ang pagkakataon kanina.Nasa hwisyo pa ako ng buhatin nila ako papunta sa kwartong ito. At dinig na dinig ko pa ang sinabi ng isang babae— marahil nurse iyon o doktor."Wala na ang bata."Wala na ang anak ko.Patawad anak at napunta ka sa akin. Patawad at mahina ako. Patawad at naranasan mo ang mga bagay na iyo

Naalimpungatan ako nang makaramdam ng lamig sa buong katawan ko. Bigla akong napadilat ng mga mata at bumalikwas ng bangon.Nasa freezer ako?Diyos ko...Bakit nila ginagawa sa akin ito?Akala ko ba ay hindi ako papatayin ni Viena, Lolo Alfonso? Pero bakit ganito? Pakiramdam ko ay ito na ang katapusan ko.Kung kakampi ni Viena si Leon, dapat ay hindi ako sinasaktan nang ganito ni Leon.O baka hindi na nila ako kailangan? Kahit hindi ko naman alam kung bakit kailangan nila ako.Hindi.Buhay pa ako.Ibig sabihin ay may pag-asa pa.Nasaan ka na ba Lucien?Napahawak ako sa tiyan ko. Hindi pa ito halata dahil isang buwan pa lang ito, pero alam kong kumakapit pa siya. Hindi ko na napigilan ang luha kong dumaloy sa pisngi ko. Makakaya pa kaya ng anak ko kapag nagpatuloy pa ang pananakit ni Leon sa akin?Nanginginig na ako dahil sa lamig kaya niyakap ko ang sarili ko. Baka hindi ako mamamatay sa pananakit ni Anto. Baka sa lamig ako mamamatay.Nilibot ko ng tingin ang paligid. Hindi ko alam ku

Isang malutong na sampal ang dumapo sa pisngi ko. Mabuti na lang at nakaupo ako sa kama kung hindi ay baka natumba na ako sa sahig.Baka mamatay na ako bago pa man ako mahuli ng mama ni Lucien. Akala ko siya lang ang kalaban na dapat harapin, pero kailangan ko pa palang pagtiisan si Leon.Ang daming kalaban ni Lucien. Ang daming kalaban ng Apollo. Pero nakakalungkot lang isipin na dugo't laman ang mga kalaban na iyon.Hinagis niya sa kung saan ang cellphone ko dahil wala siyang nakuha roon. Lumapit siya sa akin at marahas akong hinila saka kinaladkad palabas ng kwarto."Teka lang naman! Dahan-dahan lang!" pagrereklamo ko.Halos tumatakbo na yata ako sa bilis ng mga hakbang niya. Ano lang ba ang taas ko kumpara sa kanya. Kaya natural na malalaki ang mga hakbang niya.Saka ko lang napansin na parang walang halos tao sa mansyon. Marami namang katulong at dati naman ay nasa paligid lang sila. Pero iba ngayon. Damang-dama ko ang katahimikan.Pamilyar sa akin ang tinatahak naming daan.Papu

"Makinig kang mabuti, Rania..."Hindi ko alam pero kinakabahan ako. Pakiramdam ko ay may malaking bagay akong dapat gawin."Hindi kita pipilitin at may pagpipilian ka. Ang una mong pwedeng piliin ay maaari kang mamuhay nang payapa, masaya, at malayo sa lahat. Bibigyan kita ng bagong katauhan para hindi ka mahanap ng kung sino. Magpkalayo ka. Bibigyan din kita ng pera, sobra-sobrang pera."Nakakatukso iyon."Pero hindi mo na malalaman kung nasaan ang kapatid mo at wala ka ng paraan para mahanap siya at higit sa lahat ay hindi rin matatapos ang lahat ng paghihirap ni Lucien."Lahat ng magandang balita ay may kaakibat na masamang balita."At ang huli sa pwede mong piliin ay kailangan mong magpahuli sa nanay ni Lucien— kay Viena Villamor, ito na ang bago niyang pangalan."Nanlaki ang mga mata ko. Halos gawin na ni Lucien ang lahat para lang hindi ako makuha ng kalaban tapos ito at magpapahuli ako?Anong kabaliwan ito?"Huwag kang mag-alala, hinding-hindi ka niya papatayin. Kapag nakuha ka

Gulat na gulat man ay nagpatuloy ako sa panonood."Ang Apollo ay isang organisasyong maraming ilegal na gawain. Hindi ko na iisa-isahin. Nang ipakalat ko sa black market ang tungkol sa lalakeng bumibili ng virginity ng babae, si Adella kaagad ang kumontak sa akin."Naalala ko ang sulat na lihim na binigay sa akin ni Tiya Adella. Ang sabi niya ay huwag daw akong magtitiwala sa mga Del Amore.Pero sinasabi sa akin ni Lolo Alfonso ang lahat ng gusto kong malaman. Magtitiwala ba ako?"Oo, totoong bumibili si Lucien ng virginity ng mga babae."Nanlaki ang mga mata ko sa pagkagulat at napahawak pa ako sa bibig ko para mapigilang makalikha ng anumang tunog.Ibig sabihin ay totoo ang mga sinabi ni Rachel?Ibig bang sabihin din niyon ay nagsinungaling sa akin si Lucien? Kasinungalingan lang din ba ang lahat ng sinabi niya sa akin kagabi? Na gusto niyang lumayo kami sa lahat saka mamuhay ng simple at masaya?"Ginawa niya iyon hindi para sa sarili niyang luho. Ginawa niya iyon para lumabas ang k

Muntik ko nang mabitawan ang cellphone ni Ate Laura. Mabuti na lang at kaagad niyang nakuha iyon."Kumalma ka muna, Rain," pang-aalo sa akin ni Ate Laura. "Aalis muna ako para alamin kung totoo ba itong mga larawan ni Lucien na kumakalat ngayon sa mga social media. Hindi tayo pwede magpadala sa kung anong nakikita natin, lalo na sa internet."Wala sa sarili akong tumango habang nakatingin sa kawalan.Hindi ko namalayang nakaalis na pala si Ate Laura. Hindi ko rin alam kung ilang minuto o oras na akong nakaupo lang sa kama.Namatay si Lolo Alfonso, pinaghahanap si Kuya Manue, namatay si Ellen, at ngayon ito namang mga larawan nina Lucien at Rachel.Sa sobrang daming nangyayari, pakiramdam ko ay hindi ko na masundan ang lahat. Pakiramdam ko hindi na kaya ng utak kong tanggapin ang lahat at iproseso iyon.Kaninang umaga pa umalis si Lucien pero gabi na at hindi pa rin siya bumabalik.Kung totoo man ang mga larawan na iyon, anong gagawin ko?May magagawa nga ba ako?Akala ko ay tinubuan n

Akala ko malamig lang ang Moscow. Hindi pala. Dahil kasing lupit ito ng buhay ko. Ang lamig niya ay parang nanunuksong pumasok sa buto ko. Parang binubura pati ang mga alaala mong gusto mong itago.Ang sabi ni Ego, ito raw ang second stop ng honeymoon— planado lahat ni Roxy Rios bago siya nawala. Pero habang tinitingnan ko ang itinerary na hawak ni Abigaile, parang hindi honeymoon ang pupuntahan ko.Parang hunting ground.“Welcome to Moscow,” sabi ni Marcus habang binubuksan ang pinto ng black Benz.Humugot ako ng malalim na hinga. Puting usok ang lumabas sa bibig ko. Kung nasa ibang pagkakataon lang ay matutuwa ako nito. Pero parang bawal na rin yata akong ngumiti.“Hindi ko akalaing makikita ko ito sa personal,” sabi ko na parang mismo sa sarili ko sinasabi. “The Red Square, parang painting lang.”Tumingin si Ego sa akin. Suot ang itim niyang coat, scarf na nakapalibot sa leeg niya, at ang karaniwang expression niyang parang ayaw niyang umamin na tao siya. “It’s not a painting,” sab

Hindi na naalis sa isip ko ang ngiting iyon. Ang ngiti ng babaeng nakasuot ng belo. Iyong ngiti na para bang akin.Bakit ganoon?Bakit sa dinami-rami ng tao sa Taj Mahal kanina ay may babaeng mag-aaksaya ng oras para titigan ako at sabay ngumiti ng ganoon? Na parang kilala niya kung sino talaga ako?Pagbalik namin sa sasakyan ay tahimik lang si Ego.Pero ang kamay niya, halos puputok na ang ugat sa higpit ng kapit niya sa manibela.Walang nagsasalita.Walang tinginan.Walang paliwanag.Ni hindi siya lumingon sa akin kahit isang beses.“Ego...”Wala siyang sagot.“Ego, sino ang mga iyon? Sila ba talaga ang mga Skeleton?”“Hindi mo na kailangang malaman.” Diretso pa rin ang tingin niya sa kalsada. Parang baka kapag nagsalita pa siya ay sasabog ang buong mundo.“Hindi mo na kailangang malaman,” ginaya ko siya sa tonong nang-aasar. “Puro na lang iyan ang sinasabi mo. Kailan mo ba ako kakausapin nang matino?”Bigla siyang tumingin. Ang mga mata niya ay matalim na parang kutsilyong tumama s

Pangalawang beses ko na iyong muntik mamatay.Una ay sa kasal namin. Ngayon ay dito naman sa India.Sa loob lang ng ilang araw nakilala ko si Diego Buencarlos, nasanay na akong tumakbo, magtago, at magpanggap na kalmado kahit gusto ko nang sumigaw.Pero ngayong nakaligtas kami sa pagsabog sa Buencarlos Grand Hotel, ramdam ko pa rin ang lagkit ng usok sa balat ko.Ramdam ko pa rin iyong amoy ng gunpowder at iyong boses niya sa tenga ko, 'Behind me, Roxy.'Ilang oras kaming nagbyahe palabas ng Agra gamit ang black SUV na minamaneho ni Marcus.Tahimik si Ego sa buong biyahe. Habang ako naman ay nakasandal sa bintana at nakatingin sa dilim ng kalsada.“Walang makakaalam ng nangyari,” sabi niya sa wakas. “I ordered Jander to clean everything up. No press, no witnesses, no trace.”“Ganoon lang?” tanong ko. “Walang magtatanong kung bakit may sumabog sa hotel?”Tumitig siya sa akin, malamig pero matatag. “Hindi pwede magkaroon ng ingay. The Skeletons feed on attention.”“Paano kung bumalik si

Mainit ang gabi sa India. Mabango ang hangin, puno ng insenso at mga bulaklak galing sa mga altar sa labas. Pero sa loob ng Buencarlos Grand Hotel suite— puro lamig at katahimikan.Tahimik siya.Tahimik rin ako.At sa pagitan naming dalawa ay may mga salitang hindi pwedeng sabihin, dahil baka mas masakit pa kaysa sa bala.Napakakumplikado rin niyang tao. Bukod sa ang hirap niyang basahin ay para bang may nakapalibot sa kanyang itim na awra. Nakakatakot pala talaga ang mga mafia.At ako?Ako si Roxy Bustamante. Ang kapalit. Ang anino.Ang babaeng tinuruan ng buhay kung paano magbenta ng katawan para lang mabuhay.“Tumigil ka sa kakatingin,” malamig niyang sabi habang iniinom ang alak sa hawak niyang wine glass sa balcony.“Tinitingnan mo ako para magbasa ng reaksyon? Hindi mo ‘yan makukuha, Bustamante.”Napataas ang kilay ko. Bustamante talaga?Ahh, hindi niya ako matawag-tawag na Roxy na dahil pangalan din pala iyon ng kambal ko. Tsk.Napayuko ako. “Hindi ko naman sinusubukang magbasa

Isang mahinang tapik ang gumising sa akin. Nakanganga pa ako at pakiramdam ko ay natuyuan ako ng laway kaya kaagad kong pinunasan ang gilid ng aking labi."Hindi ganyan ang kilos ng isang Roxanne Rios," walang kabuhay-buhay na saad ni Ego saka tumayo.Napaayos tuloy ako ng upo at kunwari ay nakatingin sa labas ng bintana. Bigla tuloy ako nahiya at lihim na namura ang sarili. Ilang oras ba akong nakatulog tapos nakanganga pa talaga.Saka ko lang napansin na naka-landing na pala ang eroplano. Ganoon na siguro ako katagal nakatulog. Pero sa pagkakaalam ko ay mahigit isang oras lang naman ang papuntang India. Lalo pa at naka-private airplane naman kami at wala ng lay over sa kung saang bansa."She's a woman of modesty," dagdag pa ni Ego.Ano raw? Modesty? Baka modes? Iyong with wings?Nauna na siyang bumaba ng eroplano habang bitbit ang isang maliit na bag— iyong bang nasa game show na Deal or No Deal. Ano ngang tawag doon?"Kami na po ang magdadala ng gamit ninyo, Miss Roxanne," sabi pa

Hawak ko na ang bagong kontrata na ginawa ni Jander habang kanina pa ako nakatingin nang masama sa kanya. "Bakit ganyan ka makatingin?" taas-kilay na tanong niya. "Pirmahan mo na kung wala ka ng tanong. Malapit na kayong umalis." Nandito kami sa isang private property ng pamilya Buencarlos. Nagkalat ang mga helicopter at ilang mga private airplane sa paligid. Prente akong nakaupo sa loob ng isang eroplano. Papunta kami ngayon sa India. Oo. Sa India. Para mag-mekus-mekus. Ang ibig kong sabihin ay para sa honeymoon namin. Ayon sa gusto ni Roxanne Rios ay may walong lugar siyang gustong puntahan. Iyon ang honeymoon na gusto niya— ang mag-travel sa iba't ibang lugar. At bilang parte ng pagpapanggap ay kailangan naming sundin ang honeymoon na gusto ni Roxanne Rios. Paanong hindi? Bago pa man siya nawala ay pinanglandakan niya na kung ano-anong lugar ang pupuntahan nila ni Ego sa honeymoon nila. Pinost niya pa iyon sa kanyang social media accounts. Dahil parehas sila ni Ego na mga p

"Mama Diana, Papa Edmund, Mariel," sabi ko. "Kay rami ko ng pinagdaanan. Ang gusto ko na lang mangyari ay mamuhay nang payapa at walang galit sa dibdib." Napangiti na lang sila habang maluha-luha si Mama Sandy. Habang nakatingin ako sa hapag na puno ng mga taong mahal ko, naroon ang aking mga magulang noong nakaraan kong buhay at ang pamilya ko sa buhay na ito. Matapos ang napakaraming paghihiwalay at muling pagkikita, pakiramdam ko'y nananaginip lang ako. Parang hindi pa rin totoo ang lahat ng ito. Nagbuhos si Vicento ng kalahating baso ng wine para sa akin. "Ria, ang tagay na ito ay para sa bago mong buhay." Hindi ito para sa muling pagkabuhay. Kundi para sa isang bagong buhay. Dahil sa sandaling ito, tunay na nagsimula ang aking buhay. Itinaas ni Mama Diana ang kanyang baso at nakangiting nagsabi, "Anak, sana matapos na ang lahat ng sakit at lungkot ng nakaraan. At sa bawat darating na taon, nawa'y patuloy na mamukadkad ang mga bulaklak sa iyong buhay." Sumunod namang nagsal

Pagkatapos ng napakaraming pinagdaanan at ilang ulit na pagharap sa bingit ng kamatayan…Halos nalipol na rin ang organisasyong iyon. Nang huli kong makita ang mag-asawang pumunta kay Shaun, kitang-kita kong wala na silang matakbuhan at desperado na sila.Sa totoo lang, unti-unti nang nawala ang galit na matagal kong kinimkim.Kahit na kasuklam-suklam ang pamilya De Leon, natanggap na nila ang nararapat na kaparusahan. Higit sa lahat, taos-puso ang kanilang pagsisisi.May prosthetic leg na si Papa. Nakaupo siya sa loob ng sasakyan, at natatakpan ng pantalon ang kanyang binti kaya hindi halatang may kapansanan siya.May dala namang mga gamit si Marco at maingat na nagsalita, "Mrs. Victorillo, kaunting regalo lang po ito mula kina Mama, Papa, at sa amin. Mga itlog ito mula sa mga manok na kami mismo ang nag-aalaga sa probinsya, pati mga gulay na si Mama mismo ang nagtanim. Kakapanganak n'yo lang at kagagaling n'yo lang din sa pagkakasakit. Kailangan n'yo pong magpalakas. Alam naming wal

Tinawag niya ang sarili niyang pinsan, at doon ko napagtantong tuluyan na niyang binitawan ang nakaraan naming dalawa.Sa taong muli akong nabuhay, lubos ding nagbago ang buhay ni Denver. Noon, pakiramdam ko ay hindi patas ang Diyos. Ngayon, naiintindihan ko na—wala Siyang nakakalimutang kasalanan o utang na dapat bayaran.Bago mo pa mapansin, unti-unti nang nagsisimulang bumagsak ang kapalaran mo. Ang bawat utang ay may kabayaran. At si Denver ang buhay na patunay nito. Kahit buhay pa siya, para na lamang siyang isang taong walang kaluluwa.Hindi nagtagal matapos siyang umalis, may iba pang mga bisitang dumating sa bahay ng pamilya Victorillo.Hindi ko inakalang sila pala ang darating. Nang ipaalam iyon ng mayordomo, nakita ko ang mga pamilyar na taong kapapasok lang sa bakuran.Tinawag ako ni Mama Diana, at hindi ko na napigilan ang pagluha. "Mama..."Bumalik na sa dati ang balingkinitan niyang pangangatawan. Napakaganda niyang tingnan. Kahit apatnapung taong gulang na siya at bagon

Ito ang unang Bagong Taon ng aming maliit na pamilya na may apat na miyembro. Hanggang ngayon, parang panaginip pa rin ang lahat para sa akin.Habang nakatingin ako sa dalawang kulay-rosas na sanggol na mahimbing na nakahiga sa kama, nararamdaman ko ang init ng kanilang katawan at ang banayad na amoy ng gatas sa kanila.Kapag lumalapit ako, napapangiti sila at marahang humahagikgik. Pakiramdam ko, unti-unti nang bumabalik sa ayos ang lahat.Marahang ipinatong ni Vicento ang kamay niya sa balikat ko."Ano'ng iniisip mo?"Nagising ako sa aking pagninilay at tumingala sa lalaking nakatayo sa tabi ko—matangkad, guwapo, at napakabait.Yumakap ako sa baywang niya at isinandal ang ulo ko rito habang bahagyang napapangiti."Vicento... pakiramdam ko nananaginip lang ako. Hindi pa rin ako makapaniwalang nakabalik na talaga ako."Dahil ilang buwan akong namuhay bilang isang kaluluwa, parang hindi pa rin ako sanay sa pakiramdam ng pagkakaroon muli ng totoong katawan.Umupo si Vicento sa gilid ng

Sa gitna ng matinding gulat, bigla akong nahigop pabalik sa sarili kong katawan. Sa katunayan, ayaw pa nitong katawan na tuluyang lisanin ang mundong ito. Kaya sa nakalipas na ilang buwan, nanatili itong buhay sa huling hibla ng hininga. Isang taon nang naninirahan ang kaluluwa ko sa katawang ito. Unti-unti na kaming nagiging iisa. At nang sandaling mahulog si Rio, sabay na sumiklab ang pagmamahal ng tunay na katawan bilang isang ina at ang pagmamahal ng kaluluwa ko bilang isang ina. Sa pagkakataong iyon, tuluyan kaming naging iisa. Hinawakan ko ang sarili kong mukha. Sa wakas, nakabalik na ako. Matapos gumala nang ilang buwan bilang isang kaluluwa, nakauwi na rin ako sa sarili kong katawan. Agad kong tinanggal ang mga aparatong nakakabit sa akin at nagmamadaling hanapin si Vicento. Ang laman ng isip ko ay siya at ang dalawa naming maliliit at napaka-cute na mga anak. Sa sobrang pananabik, nang bumangon ako sa kama ay nanghina ang mga binti ko at bumagsak ako sa karpet. Doon ko

Hindi ko makontrol ang katawan ko.Mabilis akong hinila ng isang napakalakas na puwersa. Dumaan ako kay Vicento, at sa pagdaan ko, bahagyang humangin at lumipad ang buhok niya.--Habang abala ang lahat kay Rio, tila naramdaman ni Vicento ang direksiyon ng paglisan ni Ria."Ria..."Walang sumagot sa kanya.Si Rio, na tila natakot, agad na nagsimulang hanapin si Ria. Nang hindi niya makita si Ria sa silid, maging si Venice ay napaiyak na rin.Biglang nakaramdam si Vicento ng matinding pagkabalisa. Hindi na niya inalo ang dalawang bata.Marahil, dahil matagal na silang magkasama ni Ria, kahit hindi niya ito nakikita, nararamdaman niya kung nasa tabi niya ba si Ria.Pero ngayon ay wala na.Sa mismong sandaling iyon, malinaw niyang naramdaman ang malamig na hanging dumaan sa tabi niya kanina. Paano magkakaroon ng malamig na hangin sa isang silid na napakainit na parang tagsibol?At nang mawala ang hanging iyon, pakiramdam niya ay may malaking kawalan."Ria... nandiyan ka pa ba?"Sinindiha