MasukNagkunwari akong kalmado at sumunod sa kanya papasok.Ang manor villa ng pamilya Aurelio na itinayo sa kalahati ng bundok, ay napakaganda at elegante sa bawat sulok. Pati ang iba naming kaklase ay halatang namangha, halos mapahinto ang paghinga sa sobrang paghanga.Tinanong ko ang taong nasa tabi ko, “Napakalaki ng lugar na ito, kasama mo bang nakatira dito ang kapatid mo?”“Oo, kasama ko ang kuya ko.”“Hindi ba kami nakakaabala sa pamilya ninyo?”“Siyempre hindi. Tuwang-tuwa nga ang pamilya ko na maraming kaklase ang pumunta para ipagdiwang ang birthday ko.” Masaya siyang tumawa.Nagpatuloy ako sa pagtatanong. “May asawa na ba ang kuya mo?”“Wala pa, pero may gusto na siyang tao.”“Nakita ko siyang kasama ang isang babae dati, parang Melissa ang pangalan niya. Girlfriend ba siya ng kuya mo?”Habang sinasabi ko iyon, mariin kong tinitigan ang mga mata ni Jander. “Oo, gustong-gusto talaga ng kuya ko si Ate Melissa. Pero mahina ang katawan ni Ate Melissa at bawal siyang malamigan, kaya
Matapos nito, lalo pang lumala ang kalagayan ng isip ng pamilya De Leon, ngunit dahil sa pagnanais nilang makapaghiganti, hindi sila sumuko. Sa halip, nagkaisa silang hanapin ang taong sumira sa kanila.Nakuha ko na ang gusto ko kaya wala na akong balak pang aliwin sila. Pagkatapos ng lahat, paano ba nila ako trinato noong namatay ako sa tabi ng ilog?Hindi ko na sila sinipa habang lugmok sila; sapat na iyong kabaitan mula sa akin. Sayang lang at wala pa ring maalalang impormasyon si Papa. Mukhang may nakaaway talaga ang henerasyon ng lola ko noon. Kaya pala ganoon na lamang ang lupit ni Nica kay Lola.Noong panahon ng lola ko, mahirap ang komunikasyon at magulo pa ang bansa noong mga unang taon ng Republika, kaya maraming bagay ang halos imposibleng imbestigahan.Nang makita ni Vicento ang pag-aalala ko, marahan niyang tinapik ang balikat ko. “Sunod-sunod ang dagok na tinanggap ni Mr. De Leon. Magulo ang isip niya ngayon kaya normal lang na wala siyang maalala agad. Baka may maisip d
Noong una, wala talaga akong balak na ilantad agad ang lahat. Gusto kong hintayin na humarap si Nica sa kanila bago ko ibunyag ang buong katotohanan sa harap niya.Napakarami nang namatay at nasugatan sa mga pamilya De Leon at Victorillo, at hindi rin magiging maganda ang kahihinatnan ng organisasyong nasa likod ni Nica. Wala nang saysay ang patuloy na paghihintay.Nang marinig iyon ni Papa, nanghina ang buong katawan niya at muntik nang mahulog mula sa sofa. Buti na lang at agad siyang nasalo ni Marco. Samantala, bumaba naman si Mama Sandy mula sa hagdan, bakas ang matinding lungkot sa kanyang mukha.“Ano ang pinag-uusapan ninyo?”Matagal na siyang nagpapagaling, at kahit payat at mukhang lupaypay pa rin siya, hindi na siya baliw na parang dati.“Mama, wala naman. Bumalik ka na lang sa kuwarto at magpahinga.”Ngunit mas binilisan pa niya ang paglapit at hinablot ang report mula sa kamay ni Marco. Nang mabasa niya ang laman nito, nasilayan niya ang katotohanan. Unti-unting namuo ang l
Ang biglaang paglitaw ni Nica ay labis na nagpagulo sa isip ko.“Vicento, noon pa man pakiramdam ko sobrang malupit ni Nica kay lola. Kung hindi dahil sa matinding galit, paano niya nagawa ang ganoon? Pero sa mga sinabi niya kanina, parang ang pamilya De Leon ang unang nagkasala sa kanila.”“Hindi mukhang peke ang galit sa mukha niya. Wala namang ibang tao roon, kaya wala siyang dahilan para magkunwari. Posibleng may malalim nga siyang sama ng loob laban sa pamilya De Leon.”“Hindi pa rin maganda ang kondisyon ni lola. Hindi man lang siya makabuo ng maayos na pangungusap. Siguradong wala tayong makukuhang impormasyon mula sa kanya. Pero may iba pang tao sa pamilya De Leon. Baka may malaman tayo sa kanila.”Mahigpit na hinawakan ni Vicento ang kamay ko. “Kung ang target nila ay ang pamilya De Leon, hindi dapat mabunyag ang tunay mong pagkatao.”“Hindi ko naman planong direktang harapin sila, pero napakarami nang nangyari sa pamilya Victorillo. Dahil nalantad na ang pagkatao ni Nica, ma
Nabigla ako sa bigla niyang ginawa. Hindi kailanman naging mapusok si Vicento; kahit sa kama ay palagi siyang banayad at maalaga sa akin.Mahirap paniwalaang gagawa siya ng ganito.Nang magsara ang pinto ng sasakyan, saka lang niya ako binitawan. Maingat ko siyang tiningnan at nagtanong, “Vicento, may problema ba?”Hinaplos niya ang labi ko, bahagyang nakataas ang sulok ng kanyang bibig. “Tinitingnan ko lang kung nakainom ka.”Bigla kong naintindihan at dali-daling nagpaliwanag. “Tatlong higop lang talaga! Wala pa ngang kalahating baso. Alam ko ang limitasyon ko, hindi ako nangangahas uminom nang marami sa labas.”“May nangyari ba ngayong gabi? May sinabi ba sa’yo si Jander Aurelio?”“Bukod sa medyo masyado siyang masigasig, wala naman akong napansing kakaiba sa ngayon. Pero si Sofia...”Ikinuwento ko ang nangyari kay Sofia, at nang maalala ko ang itsura niya habang nagbabayad ng bill, hindi ko napigilang matawa.“Lahat ng ito ay dahil sa impluwensya ni Edmund,” buntong-hininga ko. “L
Lumingon ang lahat kay Sofia.“Sofia, hindi naman siguro totoong wala kang ilang daang libo, ‘di ba?”“Nakita ko sa balita na daan-daang bilyon ang halaga ng projects ng kumpanya ng daddy mo. Nakakapag-donate ka pa nga ng building. Itong pagkain na ito…”“Sino’ng nagsabing hindi ko kayang bayaran?” agad niyang depensa. “Nag-aalala lang ako na baka hindi maubos ang sobrang daming alak.”“Hindi naman ganoon kasama. Malalakas uminom ang mga lalaki sa klase natin. Kahit tig-iisang bote lang ng red wine sa bawat isa.”Marahil ay tuluyan nang lumubog ang puso ni Sofia sa sandaling iyon, pero wala siyang magawa. Takot siyang malaman ng lahat na bumagsak na ang imahe niyang mayamang dalaga.Kung hindi lang ako nag-transfer, baka tuluy-tuloy sana ang marangya niyang buhay. Hindi niya inakalang pagdating ko rito, hindi na siya makaiyak o makatawa man lang.Ang katayuan niya ay parang espadang nakasabit sa ulo niya.Kung kailan iyon babagsak, nakadepende lang sa kagustuhan ko. At hangga’t hindi
Hindi ako ganap na sigurado.Ang nakita ko lang noon ay isang batong silid, at ang huling ibinahagi sa akin ni Julia bago siya namatay ay ang impormasyon tungkol sa isang talyer ng kotse.Pero kahit isang hibla lang ng pahiwatig ito, susundan ko pa rin."Ibig mong sabihin, pinaghihinalaan mo lang —
Noong dumampi ang mga labi ni Vicento sa akin,parang tumigil ang mundo. Nanigas ako, blangko ang isip, at nakatitig lang sa kanya nang malaki ang mga mata — pati paghinga, nakalimutan ko.Nanaginip ba ako?Hindi… totoong hinalikan ako ni Vicento!Nang mapansin niyang halos maubusan ako ng hininga,
Inabot ni Vicento ang mukha kong mainit at hinaplos iyon, malamig ang palad niya, kaya bahagyang naibsan ang init ng katawan ko. Nakaidlip na ako, magulo ang isip, kaya napabulong ako, “Ano bang tinitingnan mo?” Hinila niya ang maliit kong kamay papunta sa sinturon niya, at sa halos mapang-akit na
Ang malamig na hangin na humampas sa akin ay nagbigay ng lamig sa katawan ko at bahagya akong nanginig at sa wakas ay binitiwan ako ni Vicento.Dumampi ang kanyang mga daliri sa alak na nasa gilid ng labi ko, saka niya ako niyakap nang mahigpit upang harangan ang malamig na simoy mula sa lahat ng d







