เข้าสู่ระบบANDRIETTE
"Yah! Why did you do that?"
I rolled my eyes at Adhaya while we're walking. "What did I do?"
"The scene earlier! Bakit mo naman biniro ng gano'n si Miss Maisie?"
I etched a smirk. Oh, right.
"Just move on already. Biro nga lang 'yun."
She sighed. "Hindi magandang biro 'yun, Dri."
Napailing naman ako at nagpatuloy sa paglalakad.
The cafeteria was almost full when we entered. Muli akong napairap dahil sa lakas ng ingay sa loob. Hindi ba nila alam na nasa school sila at hindi nasa palengke?
"H'wag na lamang kaya tayong kumain? Wala na tayong mauupuan," reklamo ko. Umirap siya at tumingin sa paligid.
"But I'm hungry," giit niya.
I just sighed. Bakit kasi hindi siya nag-aalmusal?
"I found a vacant spot!" she exclaimed.
My brows arched an inch. "Where?"
"Doon sa table ni Claude, oh! Siya lang mag-isa roon," she answered before pointing at someone.
"He's not Claude."
"Huh?"
"He's Moore, right?"
She gave a mirthless laugh. "That's his surname, Dri. His name is Claude Moore."
I smacked my palm against my forehead. Kaya naman pala hindi pangkaraniwan ang pangalan niya! That's his surname!
"Let's go!" Nanlaki ang mga mata ko nang hinila niya ako.
"Hey, let go of me!"
Tumigil siya sa paghila sa akin at tiningnan ako ng masama. "Ibababa mo ang pride mo o hindi tayo makakakain?"
I rolled my eyes. "Baka may iba pang vacant seat. Basta huwag malapit sa kaniya."
"Why are you acting like that? You're acting like a child, Dri."
"Just wait a little minutes, okay? Kapag wala pa ring vacang seat, papayag na ako," I negotiated.
She sighed as a sign of defeat. "Fine," pagsuko niya.
We waited for atleast five minutes but at the end, no one rose from their seat. Hindi na niya ako hinintay pang makapagsalita nang sumapit ang ikalimang minuto at hinila na ako palapit sa puwesto ni Claude.
"Hi Claude, puwedeng makiupo?" Adhaya asked. Hindi naman sumagot si Claude kaya napailing na lamang si Adhaya.
"Stay there. I'll just order our food," she commanded. Wala naman akong nagawa kung hindi umumpo sa harap ni Claude.
He's busy eating while reading a book. He's not even looking at me! I pressed my lips together while looking at him.
He is wearing a plain glasses that perfectly matched his pair of sharp and coffee-brown colored eyes. I scanned his face from his ash-brown and a little curly hair, to his perfectly aligned brows and pointed nose. My gaze landed on his thin and pinkish lips. Miss Maisie is so lucky to—
"Stop staring at me," he said seriously.
I straightened ny body before clearing my throat. "I'm not staring at you," pagtanggi ko.
He shook his head before flipping the page of his book. "Then why are you licking your lips?"
My eyes widened. "You're bluffing."
"Really?" He smirked, probably not believing me.
I mean, he's right. But I just can't admit to him that I am fantasizing over him. What the hell am I thinking?
"Can't you just focus on what you're reading?" reklamo ko.
"I am trying to focus but you're making me uncomfortable."
Napairap ako. "Nonsense," I mumbled before looking away.
After that, we did not talk again. Maski noong dumating si Adhaya ay hindi ako nagsasalita.
Mas binilisan ko pa ang pag-kain para makaalis na ako sa harapan ni Claude. Adhaya just looked at me weirdly before continuing to eat.
"Why are you so quiet?" Adhaya asked me.
Nag-angat naman ng tingin si Claude at tumingin sa akin. I avoided his gaze before clearing my throat once again. "I'm always quiet," palusot ko.
"Really?" I nodded. "You looked uncomfortable. Are you alright?" dagdag niya pa.
"Of course, I am. Nag-oover act ka lang," I assured her. She answered me with a half shrug.
Dumako naman ang mata ko kay Claude na nagpatuloy nang muli sa pag-kain. I sighed and continued eating.
I am eating silently when I heard a sudden commotion. Agad kong tiningnan kung sino ang sumigaw.
I secretly rolled my eyes when I found out who it was. It was Miss Maisie. Muli akong humarap sa aking pagkain at magpapatuloy na sana nang aksidenteng mapatingin ako kay Claude. He's looking at her worriedly.
I bit my lower lip before I let out a harsh breath. Humarap ako kay Adhaya. "Why don't you help her?" bulong ko.
"Huh?"
"She's your favorite teacher, right?" Tumango siya.
"Then help her," I added. Napatango naman siya bago tumayo at pununtahan si Miss Maisie.
Psh, she's too clumsy and a damsel in distress. Baka nga naghahanap lamang siya ng atensyon.
Natapon kasi ang dala niyang tray na puno ng pagkain sa kaniya. Sayang, mukhang hindi mainit 'yung pagkain.
Akmang tatayo si Claude sa kinauupuan niya nang magsalita ako. "She's too clumsy for a teacher. Sinong tanga ang itatapon ang pagkain sa sarili niyang damit?" pagpaparinig ko.
His jaw clenched. "Why do you care?"
I faked a laugh. "I should be the one asking you that. Why do YOU care for her?"
"She's my... teacher," he whispered but enough for me to hear.
I threw my head back as I laugh. Pinaglaruan ko ang tinidor na hawak ko habang tumatawa. He looked at me curiously.
"Really? Teacher lang talaga?" pang-aasar ko.
Hindi na sana niya ako papansinin at aalis na nang pigilan ko na naman siya. "Sige, lumapit ka sa kanila. Hindi ba magtataka ang ibang schoolmates natin na masyado kayong malapit sa isa't-isa kapag tinulungan mo siya?"
I smirked when he stopped moving. Akala ko ay babalik na siya sa upuan niya kanina pero sa halip ay dumiretso pa rin siya sa puwesto nina Miss Maisie at Adhaya.
What the hell?
I stomped my foot. Nakakainis! Hindi ba dapat ay mas lalo silang mag-ingat dahil nasa loob sila ng school? Bakit parang harapan pa silang naglalandian? Ugh!
I lazily stood up and went to their direction. Naabutan ko si Adhaya na may hawak na tissue para punasan ang damit ni Miss Maisie.
"Dri," Adhaya called my name when she saw me. Napatingin naman sa akin sina Claude at Miss Maisie. I even saw Miss Maisie trying to stifle a smile.
Sabi ko na nga ba, palabas niya lamang ito. Such a great actress, huh?
"It looks like she needs to change her clothes," I stated obviously. Napatango naman si Adhaya bago muling nag-abit ng tissue kay Miss Maisie.
"I have a spare shirt kaso nasa bag ko. Puwede mo bang kuhanin, Adhaya?"
Takang tumingin sa akin si Adhaya pero pinanlakihan ko lamang siya ng mata. She just shrugged her shoulders before following what I said.
"Dalhin mo na lamang sa restroom mamaya. Ako na ang sasama kay Miss Maisie sa banyo," I offered.
Tatangi pa sana si Claude pero tinaasan ko lamang siya ng kilay. At the end, wala siyang nagawa. Mukhang wala rin namang choice si Miss Maisie kung hindi sumunod sa sasabihin ko.
Tsk, medyo may pagka-tanga rin talaga siya, eh. Dapat kung gagawa siya ng ganoong palabas, dapat nagdala siya ng extra shirt.
Sabay kaming naglakad papunta sa restroom. We were both silent while we're walking. Gusto ko sanang magsalita pero gusto ko, siya ang mauna.
I am not fond of opening a new topic to a person that isn't my friend. And of course, Miss Maisie is someone who I can't referred to as a friend. A foe, maybe.
Nang makapasok kami sa loob ay pinanood ko lamang siyang magpunas ng sarili. She smells like curry— and I hate curry. Therefore, I hate her too.
"Thank you for accompanying me," she remarked.
I shot a brow up before looking at her. "You're welcome."
She smiled— a fake one. I rolled my eyes once again. This time, I did not bother to hide how much I don't like her. Mukhang hindi na naman siya nagulat sa ginawa ko. She probably hates me too.
Ewan ko ba, wala naman siyang ginagawang masama pero naiinis ako sa kaniya. I hate everything about her. Whatever she does, I felt like it's all an act.
Adhaya often fakes her attutude too but I understand her. However, for Miss Maisie, I can't stand it. Akala ng iba, anghel siya pero may tinatago namang kalandian sa loob.
I just hate her... and I don't know why.
"How does it feel to have your student as your boyfriend?" I asked.
Napatigil siya sa pagpupunas ng damit niya. She looked at me before smiling.
Damn, I hate that smile! Halatang-halata na peke.
"It's fun," she answered.
I rolled my eyes. Sumandal ako sa sink at ipinagkrus ang mga braso ko. "Is it thrilling?"
She nodded. "Of course it is."
"Really? I love thrill!"
"No one asked," she said sarcasmly. Muli akong napairap.
"What if I got myself a boyfriend? Gusto ko 'yung teacher din para may thrill. What do you think?"
She cackled. "You're funny."
My brows furrowed. "I'm not joking."
"Do you really think na may magkakagusto sa'yo?" I was taken aback by her question.
"Of course!"
"You're wrong, dear," she said, leaning in closer, "no one would like someone like you as their girlfriend."
I balled my fist out of anger. "Sa tingin mo, maniniwala ako sa sinasabi mo?"
"It's up to you." Bumalik siya sa dati niyang puwesto bago muling humarap sa akin at ngumiti.
"Any guy would like me. I am pretty, rich, smart—"
"But you can't even follow a simple rule. Who would like a rule breaker like you?" she cut me off.
I bit my lower lip. "You're a rule breaker too. In fact, you're worse than me," I remarked.
Ako naman ang humakbang papalapit sa kaniya. "You're all talk."
Hindi siya sumagot at sa halip ay pumasok sa loob ng cubicle. I let out a harsh breath when she got in. She's really getting on my nerves! Gusto ko siyang sakalin! Ugh!
My eyes landed on a pail full of water. I smirked evily before I lifted it. Surprisingly, may monoblock chair sa loob ng restroom. Sino naman kaya ang nag-iwan nito rito? Thanks to whoever she is, I can execute my plan.
Dali-dali akong sumampa sa monoblock chair at binuhat ang timba. I smiled evily before I pour the pail full of water to the cubicle where Miss Maisie is.
After that, I heard her screamed.
"Andriette Flynn, you bitch!" she cursed.
"Thank you for the compliment, Ma'am," I riposte. Dali-dali akong bumaba sa monoblock chair at lumabas ng banyo.
Bahala siyang mag-isa roon.
"I heard a scream. Where did it came from?" tanong ng bagong dating na si Claude.
"From hell," I deadpanned sarcasmly.
Mayamaya pa ay dumating na si Adhaya dala ang damit ko. "Where is Miss Maisie?" she asked.
"Nasa loob." Itinuro ko ang restroom kaya't tumango si Adhaya at agad na pumasok sa loob.
"What did you do to her?" Claude asked when Adhaya left.
I crossed my arms. "Nothing," I answered.
"Really?"
I shrugged my shoulders. Mayamaya pa ay narinig na namin ang malakas na boses ni Adhaya.
"Oh my gosh, why are you wet, Miss Maisie? What happened?!" she exclaimed.
Tiningnan naman ako ng masama ni Claude at akmang papasok sa loob ng restroom. I held his wrist to stop him from entering.
"Hindi puwede ang lalaki d'yan," pagpigil ko.
"Unless hindi ka talaga lalaki," I added. Iwinaksi niya ang kamay ko kaya't tinaasan ko lamang siya ng kilay.
After a couple of minutes, lumabas na sina Adhaya at Miss Maisie mula sa loob ng restroom. Nakapagpalit na siya ng damit at suot na niya ang shirt ko at... ang jogging pants ko?
"Hey, that's my jogging pants!" I exclaimed.
Humarap ako kay Adhaya. "Hindi ba sabi ko ay shirt ko lamang ang ipahiram mo?!"
She scratched the back of her neck before giving me an awkward smile. "May isa ka pa namang jogging pants, hindi ba? Kawawa naman kasi siya kung hindi siya magpapalit ng pang-ibaba."
I heaved a sigh. "But—"
"What happened to you... Ma'am? Bakit basa ang buhok mo?" Claude cut me off. Muntikan na akong matawa nang tawagin niyang 'Ma'am' si Miss Maisie.
They are such a great actor and actress.
Claude jerked his head on my direction. "Ikaw ba ang dahilan kung bakit siya nabasa?" he asked.
I shook my head. "Bakit ko naman gagawin 'yun? Hindi naman ako galit kay Miss Maisie," I lied.
I gave a fake smile to Miss Maisie. "Sa susunod po kasi, mag-ingat kayo."
I turned my back at them and walked away, still furious. What Miss Maisie said to me earlier still lingers in my mind.
Walang magkakagusto sa akin dahil sa ugali ko? Huh, fine! Kung ayaw nila sa ugali ko, ayaw ko rin sa kanila. My mother did not raised a weakass bitch who craves for men. She raised me to be a strong independent woman who needs no man.
❥ ‑‑‑‑ ‑ ‑ ‑ ‑ ‑ ‑ ‑ ‑ ‑ ‑ ‑ ‑ ‑ ‑ ‑
ANDRIETTE"Congratulations graduates!" I smiled upon hearing Dixon's words. Today is finally the day that we've been waiting for—our graduation.Dixon graduated as our batch's Valedictorian while Adhaya comes in second.Si Claude? He stopped studying for a while. Balita ko'y pupunta siya sa America para ipagpatuloy ang pag-aaral niya. We're civil. Nagkakamustahan at ngumingiti sa isa't-isa tuwing nagkikita. But the feelings that we once shared weren't there anymore."Akalain mo 'yun, naka-graduate ka!" Biro ni Keith nang matapos ang ceremony. Inirapan ko siya bago iwinagayway ang diploma ko. "Sinong ipapadala sa States, ha? Ako? Graduate na ako, Mom!" Napabuntong hininga naman si Mom dahil sa sinabi ko bago ako mahigpit na niyakap. "I'm so proud of you," bulong niya.I smiled as I tried to stop my tears. Sa wakas."Hi Tita, hi Keith!" Humiwalay ako sa pagkakayakap kay Mom bago hinarap si Adhaya. Napangiti ako nang makita ang medalya niya."Congrats!" Pagbati ko. Ngumiti naman siya
ANDRIETTEI stared blankly at the door of the restaurant where Claude and I are supposed to meet. It was already 11:45 in the evening. Wala na siguro siya rito, hindi ba?After what happened between me and Dixon, I accompanied him to their house. They settled everything and he's already fine.Ang tanging problema ko na lamang ngayon ay si Claude. I bit my lower lip as I opened the sliding door of the restaurant. I roamed my eyes around and there were no customers dining. Bakit wala? Nang pumasok ako sa loob ay pumasok na rin ang nga crew na animo'y hinihintay ang pagdating ko. What's the matter?"You came." Para akong naging bato sa aking kinatatayuan nang marinig ko ang boses niya. It's been three months since I last heard his voice. "C-Claude..." I faced him and bit my lower lip."Kakain na ba tayo? Kanina pa ako naghihintay?" I stared at him and he just looked at me like a clueless child."I'm... I'm sorry," I mumbled."H-Huh?" He confusedly asked as he held my right hand. Iwinak
ANDRIETTE"Dixon! Dixon, wait!" sigaw ko habang tumatakbo upang habulin si Dixon. Nang makarating ako sa labas ay ni-anino ni Dixon ay hindi ko nakita.I heaved a sigh before holding my trembling knees. Saan naman pumunta 'yun? I massaged my temple before hiring a cab. "Miss, saan tayo?" tanong ng driver. I bit my lower lip before closing my eyes. Saan ba puwedeng pumunta si Dixon? Wala naman siyang ibang kaibigan bukod sa akin. Ang alam ko rin ay wala siyang ibang kamag-anak. Kung ganoon, saan? Saan siya puwedeng pumunta?"Kuya, dito po." I gave my phone to the driver and showed him the address. Doon lamang puwedeng pumunta si Dixon. Kung wala siya roon, hindi ko na alam kung saan ko siya hahanapin pa.Marahan akong sumandal sa kotse bago taimtim na nag-isip. Tama nga ba ang ginawa ko? Tama bang sinabi ko ang nalalaman ko? Pero nasaktan ko si Dixon. He probably felt that he's alone now. Damn, Dri. Napaka-impulsive ko. Kung sana ay hinintay ko munang mag-sink sa akin lahat ng nalama
ANDRIETTE"Dri? Dri, are you okay?" Rinig kong katok ni Dixon mula sa pintuan. Dali-dali kong ibinalik ang picture frame sa kung saan ko ito kinuha at agad na pinagbuksan ng pintuan si Dixon."Are you okay?" Tanong niya nang pag-buksan ko siya. I smiled at him before nodding."A-Ayos lang... Uhm... Can I go home now? T-tinext kasi ako ni Mom, ma-may pupuntahan raw kami," I lied. I bit my lower lip before looking away."Is that so? Ihahatid na kit—""No! 'Wag na. I'm fine, don't worry. Kaya ko namang mag-taxi." He looked at me before shrugging his shoulders."Magpapaalam lang ako kay Tita Rose," dagdag ko.Marahan akong nag-lakad papunta sa gawi ni Tita Rose na kakatapos lamang sa paghuhugas ng pinggan."Tita, uuwi na po ako. Uhm... M-my Mom called me po. U-Urgent raw po." "Ganoon ba? Oh sya saglit at ipagbabalot kita ng adobo.""Ah Tita, 'wag na po. Kailangan ko na pong umalis. Maraming salamat nga po pala sa regalo niyo at advance Happy New Year po." I smiled before hugging her. Niy
ANDRIETTE"Gala?" I hissed while talking to Adhaya on the phone. "Come on, sumama ka na! Hindi na nga ako nakasama noong Christmas tapos ngayon, ikaw naman ang hindi sasama?" I rolled my eyes before getting up from my bed. "So kasalanan ko pa palang hindi ka sumama? Tss, baka nga iniiwasan mo lang 'yung kapatid ko." "Excuse me?! Hindi kaya! Something came up lang talaga." Napailing na lamang ako bago nag-tungo sa bathroom."Okay, fine. Suit yourself. G, mag-aayos na ako." "Tingnan mo 'to, sasama rin pala nagpapilit pa. Alright, bye na kitakits nalang later, okay?" "Fine." I said and ended the call before proceeding to fix myself. I am putting my lipstick on when my phone rang. Agad ko namang tiningnan kung sino ang natawag and found out that it was Dixon. Dali-dali ko naman iyong sinagot."Yes?" "Anong oras ka pupunta rito?" He asked in a husky voice. Mukhang kakagising niya lang, ah?"Before lunch, I guess? May gala kami nina Adhaya eh.""Alright, sasabihin ko kay Mama. What f
ANDRIETTE"Merry Christmas!" I smiled at Mom before handing her my gift. Medyo tanghali na kami nagising dahil sa Noche Buena kagabi kaya't 11 AM na kami nagbibigayan ng regalo."Merry Christmas, loko," I teased Keith before giving him my gift. Napailing naman siya bago iniabot ang regalo niya sa akin. Napangiti naman ako bago siya hinampas sa balikat. Katulad kanina ay umiling lamang siyang muli. "Hihintayin ko lang si Adhaya tapos aalis na rin ako mamaya, Mom. Wala ka bang gagawin for today?" I asked."Actually meron. Magme-meet kami ng mga kaibigan ko to catch up." Sagot ni Mom bagi bumaling sa aking kapatid. "Ikaw, Keith?" "Wala po," maikling sagot niya."Sumama ka na lamang sa amin ni Adhaya. Pupunta kami kina Chloe." Ilang segundo siyang nag-isip bago tumango. I smiled at him before marching towards my room. I immediately texted Adhaya para sabihing sasama sa amin si Keith. Wala pang isang minuto nang magreply agad siya at sinabing hindi siya makakasama. I sighed, palagi nam







