SEDUCTION AND STRATEGY

ฉันรีบยัดใบเสร็จกลับเข้าไปในลิ้นชักทันทีที่ได้ยินเสียงประตูหน้าเปิดออก

“สการ์เล็ตต์ ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจกลับบ้านเสียที”

แคสเซียสเดินเข้ามาแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา เนคไทของเขาคลายหลวมอยู่รอบคอ

ดวงตาสีเทาเข้มของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด น้ำเสียงตอนพูดราวกับกำลังดุลูกสุนัขที่ไม่เชื่อฟัง

“เธอยังงอแงเรื่องเงินหนึ่งพันดอลลาร์อยู่อีกเหรอ โตได้แล้วนะสการ์เล็ตต์ หัดเอาอย่างคามิลลาบ้าง เธอกำลังจะเป็นดอนน่าแห่งตระกูลกัลโล ไม่ใช่เด็กสาวข้างถนนที่เอาแต่ร้องไห้นะ”

น้ำเสียงของเขาช่างมั่นอกมั่นใจว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกเหลือเกิน

ราวกับว่านี่เป็นเพียงความเข้มงวดที่เกิดจากความหวังดี

แต่ความหมายแฝงนั้นชัดเจนอย่างโหดร้าย ฉันต้องเป็นหุ่นเชิดที่ไร้ที่ติและเชื่อฟังเขาทุกอย่างเสียก่อน ถึงจะคู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขาและปกครองอาณาจักรของเขา

เขายื่นมือมาจะดึงฉันไปนั่งบนตัก แต่ฉันถอยหลังโดยสัญชาตญาณ หลบสัมผัสที่เต็มไปด้วยการออกคำสั่งของเขา

แคสเซียสชะงัก เขามองมือที่คว้าได้เพียงความว่างเปล่า ก่อนจะหรี่ตามองฉันอย่างน่ากลัว

ในสายตาของเขา ฉันก็แค่กำลังงอแงเหมือนเด็ก ๆ เพราะเรื่องวุ่นวายเล็กน้อยที่โรงพยาบาล

เขาถอนหายใจ ก่อนจะเดินเข้ามาใช้นิ้วโป้งลูบแก้มฉันอย่างไม่ใส่ใจ

“เอาล่ะ เลิกงอแงได้แล้ว” เขาปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “เป็นเด็กดีเสียหน่อย แล้วฉันจะให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ ก็แค่เงินหนึ่งพันดอลลาร์ไม่ใช่เหรอ พรุ่งนี้ฉันจะให้คนส่งเครื่องประดับที่แพงกว่านี้มาให้”

เขาใช้สองมือประคองใบหน้าฉันไว้

ชั่วขณะหนึ่ง เขามองฉันเหมือนเมื่อห้าปีก่อน ราวกับว่าฉันเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในโลกของเขา

“แต่เธอต้องเข้าใจนะ” เขาพึมพำ “เธอไม่ใช่เด็กสาวหัวรั้นอีกต่อไปแล้ว แต่เธอคือคนที่จะกลายเป็นดอนน่าในอนาคต เธอต้องเริ่มทำตัวให้สมกับตำแหน่งและมองภาพรวมให้เป็น”

คำพูดเดิม ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันได้ยินถ้อยคำเหล่านี้มานับครั้งไม่ถ้วน

ทันใดนั้น ความคิดของฉันก็ย้อนกลับไปยังวันเก่า ๆ ก่อนที่ฉันจะได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นใคร

ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก เขาเป็นเพียงบาร์เทนเดอร์ในร้านโทรม ๆ แห่งหนึ่งในบรูคลิน

ในยามดึก เขามักจะลูบผม จูบใบหน้า และกอดฉันไว้ราวกับว่าฉันคือโลกทั้งใบของเขา

“สการ์เล็ตต์ ฉันไม่มีอะไรเลย ฉันให้ชีวิตที่มั่นคงกับเธอไม่ได้” เขาเคยบอกฉันด้วยแววตาจริงใจ “แต่เราสร้างมันขึ้นมาด้วยกันได้ เราจะสร้างชีวิตของเราเอง”

ฉันหลงเชื่อคำพูดไร้สาระเหล่านั้นและตอบตกลง

แล้วความจริงก็ถูกเปิดเผย ฉันเห็นเขาก้าวลงจากรถเอสยูวีกันกระสุน โดยมีบอดี้การ์ดติดอาวุธหนักขนาบข้าง ก่อนเดินเข้าไปในคลับสุดหรูสำหรับคนเฉพาะกลุ่ม

“การแต่งงานของเราต้องเก็บเป็นความลับ” เขาบอกฉัน

เพราะฉันไม่มีชาติตระกูล ไม่มีใครคอยคุ้มครอง หากเปิดเผยความสัมพันธ์ออกไป ฉันจะกลายเป็นเป้าหมายทันที

เพราะอย่างนั้นฉันจึงต้องอดทน ฉันต้องทนรับ “การฝึกเป็นดอนน่า” ของคามิลลาที่ทั้งดูหมิ่นและโหดร้ายในบริษัทของตระกูล

แต่เขากลับเลือกที่จะมองข้ามความเจ็บปวดของฉัน

เพราะทุกครั้ง คามิลลาจะไปหาเขาก่อนและบิดเบือนเรื่องราวให้เป็นไปในแบบที่เธอต้องการ

เสียงของแคสเซียสดึงฉันกลับมาสู่ความเป็นจริง

“ถ้าเธอไม่สบายจริง ๆ ก็อยู่บ้านไป แต่เลิกทดสอบความอดทนของฉันด้วยวิธีสุดโต่งแบบนี้เสียที” เขาถอนหายใจ น้ำเสียงทั้งดูแคลนและเหนื่อยหน่าย “ถ้าคนในแฟมิเลียเห็นเธอเอาแต่ร้องไห้และอาละวาดแบบนี้ พวกเขาก็จะยิ่งดูถูกเธอมากกว่าเดิม”

คำพูดของเขาฟังดูเหมือนเรื่องตลกร้าย

สิ่งเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวฉันคือความเจ็บปวดราวกับท้องถูกฉีกกระชาก และคำพูดเย็นชาของหมอที่บอกว่า ไม่มีเสียงหัวใจแล้ว

ฉันไม่อยากอธิบายอะไรทั้งนั้น แม้แต่จะมองหน้าเขา ฉันก็ยังทนไม่ไหวอีกต่อไป

ฉันลุกขึ้น เตรียมจะออกจากห้องอันแสนอึดอัดนี้ แต่ประตูหน้ากลับเปิดออกอีกครั้ง

คามิลลาเดินเข้ามาตรง ๆ หลังจากกดรหัสผ่านราวกับเป็นเจ้าของที่นี่ ทั้งตัวของเธอสวมชาแนลตั้งแต่หัวจรดเท้า

พอเห็นฉัน เธอก็อุทานออกมาอย่างตกใจเกินจริง ก่อนจะรีบตรงไปหาแคสเซียส

“สการ์เล็ตต์? เธอกลับบ้านจริง ๆ เหรอเนี่ย ฉันนึกว่าหลังจากโดดเรียนมารยาท ไม่เข้าประชุมเรื่องการควบรวมกิจการ แถมยังโยนรายงานการเงินใส่พวกผู้บริหารแล้ว เธอจะหนีไปไม่กลับมาแล้วเสียอีก”

ฉันมองแคสเซียสด้วยสายตาเย็นชา

“ถ้าฉันเข้าใจอะไรผิดก็ช่วยบอกที แต่เพนต์เฮาส์นี้คือบ้านของเราสองคนไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเธอถึงมีรหัสผ่าน ทำไมถึงเดินเข้าออกที่นี่ได้ตามใจแบบนี้”

คามิลลารีบสวมบทเป็นเหยื่อในทันที

เธอนั่งเบียดไหล่กับแคสเซียส พลางมองเขาด้วยแววตาเจ็บปวด ก่อนมือของเธอจะ “บังเอิญ” ปัดรายงานทางการเงินที่ฉันอดนอนจัดเรียงมาทั้งคืนตกลงจากโต๊ะ กระดาษกระจัดกระจายเต็มพื้น

“แคสเซียส ดูเธอสิ... ฉันก็แค่หวังดี เอาเอกสารสำหรับการประชุมควบรวมกิจการพรุ่งนี้มาส่งให้ ฉันรู้ว่าเพราะภูมิหลังของเธอ เธอเลยไม่ชอบพวกเราที่เติบโตมากับธุรกิจนี้ แต่ฉันแค่อยากช่วยคุณ ฉันอยากให้เธอยืนได้ด้วยตัวเอง แล้วเธอจะมากล่าวหาฉันแบบนี้ได้ยังไง”

พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอกรอกคำพูดเป็นพิษแบบนี้ใส่หูเขาไปมากแค่ไหน

แคสเซียสไม่เห็นว่ามีอะไรผิดเลย สำหรับเขา ทุกอย่างที่คามิลลาพูดล้วนฟังดูมีเหตุผลอย่างไร้ที่ติ

“คามิลลาพูดถูกนะสการ์เล็ตต์ เธอมาที่นี่ก็เพื่อช่วยเธอ เลิกตั้งแง่และขุ่นเคืองเสียที ถ้าเธอยังทำตัวมีมารยาทและสง่างามสักนิดไม่ได้ แล้วจะบริหารแฟมิเลียนี้ได้ยังไง”