Home / Romance / Secuestrada Por Un Mafioso Millonario / 2. Capítulo: Susto De Muerte

Share

2. Capítulo: Susto De Muerte

last update Petsa ng paglalathala: 2021-08-05 12:28:27


Ciudad de New York. 

6 meses antes.

El día augura un clima frío, es de esperarse el panorama grisáceo durante esta estación del año en la ciudad que nunca duerme, es invierno. Tomo de la percha la gabardina beige, y me doy un vistazo en el espejo, para el día de hoy he decidido llevar un vestido blanco al ras de las rodillas, stilettos del mismo color y escaso maquillaje. Mi cabello castaño y lacio permanece en un recogido, algunos flequillos adornan mi frente. Tal parece que me veo bien, así que tras cerciorarme de que todo está en su sitio, puedo irme a trabajar. 

Y sí que debo darme prisa. 

¡El tiempo apremia! 

Llego al parking, presiono el botón del control para desbloquear las puertas. El porshe blanco parpadea con las luces delanteras. Me encamino al auto y abordo. Me meto en el tráfico tedioso, es terrible, ni modo. En la espera me pongo a escuchar la radio, no suena una melodía que calme mi impaciencia, todo lo contrario, habla el locutor repitiendo qué hora es. 

¡Faltan cinco minutos para las ocho y media!

El retardo se lo echo a mi descuido, no debí quedarme despierta hasta altas horas de la noche. Pegar un ojo se me dificultó, en parte era el estúpido insomnio que aparecía inoportuno. 

Uno que otro claxon suena detrás, a mi par, por todos lados. Como si eso cambiara algo. Bueno, apenas avanza la cola. 

Bufo.

Le marco a mi padre.

—Buenos días Lunita, ¿pasó algo? 

—Buenos días, padre. Estoy atascada en el tráfico, lo siento...

—Calma, hija. No pasa nada si no puedes acompañarme en la reunión. 

—En serio quería estar, y no creo que llegue a tiempo. Me siento pésima. 

—No te preocupes, ya debo entrar, cuidado al conducir. 

—Espero que todo vaya bien. 

—Ya verás que sí. 

La llamada termina, vuelvo a poner el móvil en su sitio. Al cabo de media hora pude escapar del horrible tráfico. No lograré estar en la junta, al menos estaré presente para darle la bienvenida al nuevo accionista de la empresa. Mi pecho rebosa de felicidad a sabiendas de que el futuro del negocio familiar ya no se irá en declive. 

Aunque falta hilvanar sobre algunos puntos, ya queda nada para que nuestros problemas económicos se acaben. 

...

Llegar a Miller.Inc me saca una sonrisa, es mi zona de confort, desde que tengo uso de razón es uno de los lugares en que me siento bien. Ahora que también es mi zona laboral, me complementa.

Saludo a Paulina tirándole un beso al tiempo que me apresuro tomando el elevador. 

—¡Ten un excelente día! —desea antes de que las puertas espejadas se cierren. 

Logro corresponder con una sonrisa. 

Una vez he llegado al piso, me encuentro de frente con la secretaria de papá. 

—Buenos días, Regina.

—Bienvenida, joven Miller. Iré por unos cafés, luego lo llevaré a la sala de reuniones, con permiso —añade urgida. 

—Entiendo. 

Entro a la enorme oficina de mi padre en busca de unos folios firmados. Me los llevo conmigo a mi puesto; todavía no me graduo de administración de empresas, pero mi padre me ha dejado la vacante de asistente administrativa, él cree en mí, en el potencial nato que tengo con los cálculos. Cosa que heredé de él. 

Karol, la jefa de administración, me da mis tareas diarias. Es una mujer hermosa de abundante melena rojiza, perfeccionista, y sin dejar de lado su dulzura y comprensión a la hora de evaluar mi trabajo. 

—Preciosa, Luna, ¿cómo estás? —su ojos miel comparten un brillo simultáneo que aviva el buen humor que trae junto a una suave sonrisa. 

—Karol, de hecho me siento mal por llegar tarde, ansiaba estar con papá en la junta —hago un puchero.

Rodea el escritorio, se posa frente a mí y sus delicadas manos se posan sobre mis hombros dejando la sutil caricia de apoyo. Logra que sonría un poco. 

—Ánimo, ya será la próxima, por otro lado, ten la plena seguridad de que esa reunión será un éxito. Hace mucho que conozco a Riccardo, es un sujeto de fiar, benévolo y sabe que con su aporte a este lugar va a conseguir exorbitantes ganancias. 

—Tienes toda la razón del mundo, ahora si me lo permites, iré a trabajar.  —aviso, hago el amago de retirarme, su mano se enrolla alrededor de mi antebrazo, impidiendo mi salida. La miro —. ¿Qué? 

—¿Cómo van los estudios? Te necesito aquí, pero importa más la universidad —admite en un tono bajito. 

—Todo bien, no te preocupes, puedo combinar ambas cosas sin perder el ritmo en cualquiera de las dos. Oye, Karol, ¿puedo tomarme la tarde libre? —averiguo, rara vez me negaría algo así, de todos modos pregunto. 

—Por supuesto que sí, has trabajado duro estos días, que te lo mereces, preciosa. Antes de que te vayas, ve por dos cafés —añade guiñando un ojo. 

—Claro, ¿descafeinado? 

—No, hoy me apetece un delicioso capuchino. 

—De acuerdo, volveré pronto. 

De volada me marcho camino a la cafetería favorita de mi jefa, no es que la de Miller.Inc no le agrade, sino que cruzando la calle está una reconocida que frecuenta desde pequeña, eso me contó. También se ha vuelto mi elección a la hora de tomar café de distintas maneras. La distinción del lugar se lo ha ganado por su atención y la mezcla explosiva de sabores en cada orden. 

Es un sitio donde sentarse a tomar un café, mientras afuera llueve y poder mirar millares de gotas a través del vidrio, lo vuelve un momento de calma y especial. No lo sé, así lo siento, a mi parecer Coffe City York es indescriptible. 

Antes de poner un pie en la carretera, la balacera empieza, a todas direcciones, el miedo se apodera de mí. Me quedo paralizada, el terror se ha apropiado de mi cuerpo y no quiero ser una víctima, un cuerpo caído. Necesito protegerme, de la nada aparece un sujeto que tira de mí, me lleva de la mano, quisiera saber su identidad. 

Todo es tan rápido, que no me da tiempo de reconocerlo. Me apremia a subir al auto en el puesto de copiloto, él hace lo mismo abordando al volante. 

—Estás a salvo —me dice en un tono tranquilizador que por un momento ha logrado ahuyentar la inquietud. 

Al fin lo miro, tras clavar los ojos en los suyos tan familiares vuelvo a respirar con normalidad. 

—¿Jake? 

—Conducía a la empresa y de pronto  te vi, noté que estabas en aprietos, y no dudé en ayudarte. Hay que andar con mil ojos, Luna —añade inspeccionando mi rostro —. ¿Estás bien?

—Y-yo... —busco la palabras correctas, he pasado un susto de muerte, y soy afortunada de haber salido ilesa del repentino tiroteo. Me pierdo en las luces de las patrullas que van llegando, la sirenas me traen de vuelta a la realidad —. Supongo que sí, gracias Jake. 

—No es necesario, sabes que velar por tu seguridad es un privilegio que haré siempre que tenga la oportunidad —alega con una sonrisa que rasga sus ojos grises. Lo aprecio como a un padre, en parte se debe a que Boyle es amigo de papá —. La próxima vez, evita ir caminando a dónde sea, tienes un auto, Luna. 

Solo asiento, aceptando el regaño. 

—Pensé que sería un día igual de tranquilo que los otros, pero tendré cuidado. ¿Podrías llevarme a comprar unos cafés? 

—¿Es cerca de donde ha ocurrido el revuelo? 

—Por desgracia —se lo confirmo. 

—No voy a exponernos.

—Tienes razón, volvamos a la empresa, le explicaré a Karol. —me resigno, mientras me desinflo en el asiento. 

No puedo dejar de pensar en lo ocurrido. ¿Cómo en un lugar tan concurrido siguen ocurriendo esas cosas? La policía debería de estar más atenta. Con tantos sicópatas sueltos, reforzar la seguridad no es una opción. 

Menos mal que no me pasó nada, ni un solo rasguño. 

—Oye, Jake —logro llamar su atención, tan solo con una mirada de reojo me anima a continuar —. No quiero que le comentes a mi padre, sino se preocupará y es capaz de contratar a dos fornidos hombres que me custodien. Y...

—Descuida, solo procura no andar de transeúnte, no quiero imaginar que habría pasado si una bala... —toma aire, dejando la frase inconclusa. 

—De acuerdo, cambiemos de tema, por favor. ¿Cómo has estado? —inquiero cambiando radical el curso de la conversa. 

—Ahora que me enteré de que ha sido exitosa la reunión, me siento aliviado —expresa y abro los ojos con sorpresa. 

—¡¿En serio?! —suelto sin dar crédito, me lo esperaba, pero estuviera pasando me descolocó con alegría —. Eso es maravilloso. 

—Es una buena noticia, Luna. 

...

—¡Felicidades, papá! —lo primero que hago al verlo es tirarme a sus brazos, orgullosa. 

—Luna, hija mía, ya ves que todo se solucionó —me separa para poder tomar mi barbilla con cariño —. Vamos a darle juntos la buena noticia a Elena.

Asiento, luego beso su mejilla tiernamente. Mi padre es tan apuesto, se conserva muy bien incluso rozando los sesenta. Sigue manteniendo la chispa en sus ojos verdosos como los míos y, la elegancia en el porte y su forma de ser. 

—Vamos, tenemos que celebrar, papá. 

—Por supuesto que sí, antes de llamar a tu madre, ven, te presentaré a Riccardo. 

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • Secuestrada Por Un Mafioso Millonario     EPÍLOGO

    EPÍLOGO Todos presenciamos el momento en que papá se arrodilla. Mamá no lo puede creer y se cubre la boca. Lloro en mi lugar, Aleksander me abraza por la cintura, intenta contener mi emoción, pero ya lloro a moco suelto. Es demasiado para mí. —Elena, amor de mi vida, ya quiero que seas mi esposa, no hay nada ni nadie que pueda impedirlo. Eres lo mejor que me ha pasado, en medio de altibajos o de momentos buenos y malos, el amor no se esfuma, es más fuerte que todos los desafíos a los que no enfrentamos. Hoy, frente a nuestros hijos, arrodillado ante ti, te pido que aceptes ser mi esposa. ¿Quieres pasar el resto de mi vida conmigo? —Dios mío, claro que sí —exclama abrumada, se deja poner la preciosa sortija y lo besa con amor. Nuestra ovación los aplaude. Estoy tan feliz. Entonces, luego de aquel beso, ocurre lo que menos imaginé, Aleksander va y abraza a su madre, se echa a llorar en sus brazos. Todos estamos impactados por la escena, no nos atrevemos a decir nada. Parece un niño

  • Secuestrada Por Un Mafioso Millonario    74. Capítulo: FINAL

    FINALCuatro Meses Después…Aleksander atraviesa cada parte de mi cuerpo de una forma que me prende en segundos. Sabe que no estamos solo, afuera está casi toda la familia, sin embargo, a él le importa un bledo seguir con el manoseo. Aunque poco me atrae que se detenga. En este punto necesito de sus largas caricias.—Alek…—Un momento y ya… —dice gruñendo sobre mi boca. Enredo las manos detrás de su nuca y rozo sus labios. Si quiere continuar, adelante, pero no dejo de pensar en mi familia, que vergonzoso sería que nos escucharán. —Para, quisiera más pero no es el momento adecuado, Aleksander —lo regaño y me separo de sus labios por completo. Hace un mohín gracioso, ruedo los ojos. —No me dejes así.—Pareces un niño chiquito, eh —apunto negando con la cabeza. Él suspira resignado. —Bien —posa cada una de sus palmas a cada costado de mi enorme barriga. Tan solo son cuatro meses y medio, pero es gigante. A veces creo que el doctor se ha equivocado, ¿tendré dos bebés en lugar de un

  • Secuestrada Por Un Mafioso Millonario    73. Capítulo: Maldición

    —Hola, Luna. ¿Ha pasado algo? Es raro cuando me llamas —añade, su tono no oculta la preocupación. Está extrañada de que le llame. —Necesito decirte algo, y no, claro que sí suelo llamarte, ¿por qué te extraña? —suelto tomando aire. —Solo digo —se queda en silencio un momento. Cada segundo cuenta, en uno, todo cambiará… No saber cómo saber cómo puede tomarlo me asusta. —¿Podrías venir? Sé que tienes muchas cosas que hacer, pero es urgente, Grace. —¿En serio? Me estás asustando, ¿es tan grave que no puedes decirme por aquí? —dice vacilante —. Me estás poniendo nerviosa…Su admisión incrementa el nerviosismo en mí. No es la única que se siente así. —Deberías venir, Grace. Lo que debo decirte no es fácil de procesar, debo admitir. Pero mantén la calma, lo menos que quiero es verte alterada. ¿De acuerdo? —¿Le pasó algo a mamá? —pregunta rápidamente. Se oye un sollozo. —No no, no te precipites, estamos bien. Dile a Dominic que venga, él necesita estar presente —añado. —De acuerdo —

  • Secuestrada Por Un Mafioso Millonario    72. Capítulo: Peor Forma

    —Confié en ti, creí que tú también lo hacías, ¿Qué clase de broma es esta, Luna? ¿Sabes lo que significa que estés casada con un mafioso? —declara negando con la cabeza. —Hay mucho peligro, lo sé padre. Pero amo a Aleksander. Ojalá pudiera haberte dicho esto antes, en serio —susurro con una marea de emociones en el alma que es difícil de lidiar. —¿Por qué me lo dices ahora? —suelta respirando como un búfalo. —Porque… —le sostengo la mirada, aunque ahora el contacto visual queme y me desgarre el corazón —. No quiero seguir viviendo así, mirarte y en el fondo saber que no sabes la verdad. Papá, solo quería decírtelo porque la mentira es como una alud que tarde o temprano iba a caernos encima, era mejor evitar el impacto sorpresa y decirlo ahora —bajo la cabeza y juego con mis manos —. Sé que mamá debe hablarte, pero no seas duro con ella.—No tienes derecho, corrección, no tienen derecho de pedir compasión, me han mentido. Esto es imperdonable —vocifera. —Pero sé que tipo de hombre

  • Secuestrada Por Un Mafioso Millonario    71. Capítulo: Fragilidad

    —¿En serio? —Sí, Luna —dice papá, ha llegado hace unos minutos y no puedo creer lo que me dice. —Eso es grandioso, se lo merecen —admito profundamente emocionada. Mi padre sonríe y acaricia el dorso de mi mano sobre la mesa. Ha estado hablado sobre proponerle matrimonio a mamá. Lo que ella ha tenido una sospecha. Me parece genial que puedan unirse de tan especial manera. —Así que esperaba tu aprobación, ¿crees que París sea el escenario adecuado? —quiere saber. —Lo es papá. Es ideal y romántico —expreso sincera. Lo que me preocupa de esto, es que aún mamá no es sincera con mi padre. Siento que no deberían de haber secretos, y que oculte lo que era su exesposo, es un enorme secreto que no puede guardar para siempre. Sé que eso significa que yo también deba confesarle la verdad a mi padre. No tengo de otra. Tal vez sea el momento, pero eso arruinaría la ilusión que tiene de ver a mamá en el altar. No quiero dañar su deseo, pero el empuje por serle franca es fuerte y me gana.—Pap

  • Secuestrada Por Un Mafioso Millonario    70. Capítulo: Nervios a Flote

    Respiro agitada, me encuentro exaltada bajo la oscuridad de la habitación. Aún no amanece, y odio que sea así porque me resultará difícil volver a dormirme. He conseguido calmar el rápido latido de mi corazón, antes se estremecía con furor dentro de mí. El sudor frío sigue en mi frente y los nervios a flote. Revivir esa escena me muerde los sentidos. Fue un momento horrible que afortunadamente pasó. Sin darme cuenta recupero el sueño. Me levanto de la cama y camino hasta el baño. No sin antes volverme y mirar a mi angelito que sigue placido sobre la colcha. Él sí que puede dormir a pierna suelta, lo que me agrada. Una vez en el baño empiezo a lavarme los dientes, tardo más de lo habitual en ponerme decente. Luego viene una ducha que me relaja. Al volver a la habitación, Matthew ya está despierto. Brinca sobre la cama hasta caer sobre la misma colcha. Se ha levantado bastante enérgico. Me da un abrazo y beso de buenos días. —¿Quieres ducharte en el baño? —le pregunto. —¡Sí! —excla

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status