FAZER LOGINLumi POV“Aaaahhhh…”“Oohhhhh…”“Ughhhh….”Sunod-sunod at tuloy-tuloy ang ungöl niya habang patuloy ko ring dinidilaan ang titë at katawan ng pagkalalakë niya.At habang tumatagal ay lalong lumalakas ang boses niya, nandito pa naman kami sa likod ng pinto ng kuwarto ko. Mas dinig kami sa labas kapag nagkataong may magising.Huminto ako. “Doon nga tayo sa kama, Tito Sorin,” aya ko sa kaniya.“S-sige,” mabilis niyang sagot.at dahil lasing siya, inakay at inalalayan ko siya. Nakakatawa kasi imbis na sa kamay o braso ko siya akayin, doon sa mahaba, mataba at malaking titë ang hawak ko. Hawak-hawak ko siya habang naglalakad.“Kainaman ka naman. Ayaw mo nang pakawalan ang titë ko. Talagang diyan mo pa ako inakay,” sabi nito na parang natatawa ng kaunti. Lintik, ang pogi lang. Pero kahit ako ay natatawa sa ginawa ko.Pagtapat namin sa kama, tinulak ko siya doon para pahigain. Napataas ang kilay ko kasi mas lalong nakita ang pagkasaludo ng titë niya. Ang laki at diretsyong-diretsyo. Wala man
Lumi POVTinignan ko ang buong paligid, malinis na at halos ni mumo ay wala na sa sahig. Sinara ko na ang gate, pinto, at mga bintana. Pagkatapos ay isa-isa ko na rin sinara ang mga ilaw. Sa sala, dining area at pati sa kusina. Ang tanging tinira ko lang ay ang ilaw ng altar.Hindi ko rin pinatay ang ilaw sa hallway kasi baka magising si Tito Sorin at pumunta siya sa kusina para uminom ng tubig. Nahinto ako sa paglalakad. Tama, baka need niya ng tubig kasi lasing siya.Mabuti pa ay ikuha ko na rin siya ng tubig.Bumalik ako sa kusina. Kumuha ako ng isang pitcher na tubig sa fridge. Kumuha na rin ako ng baso.Naglakad ako at dinala ko iyon sa kuwarto niya. Nung una, kumatok muna ako. Tatlong beses iyon para hindi siya magulat. Pero hindi siya sumagot. Tila tulog na kaya nagpasya akong pumasok na sa loob at iiwan na lang dapat ang pitcher sa table na tabi ng kama niya pero pagpasok ko sa loob, nagulat ako dahil walang nakahiga sa kama.Tumingin ako sa buong paligid. Wala, walang Tito So
Lumi POVKung kaninang hapon ay maingay ang buong bahay namin, ngayon naman ay unti-unti na itong tumatahimik. Kanina pa ako nakaupo sa isang sulok ng sala habang nakatitig sa taong matagal ko nang hinihintay makita. Habang nakatitig, aba, siyempre tumitikim ako ng mga pulutang niluto ng tatay ko.Hindi ko nga alam kung ilang beses ko na siyang nahuli na nakatingin din sa akin, pero sa tuwing mangyayari iyon, agad akong umiiwas ng tingin at kunwari’y may ginagawa.Sa totoo lang, medyo tipsy na rin siya. Halos ilang bote na rin kasi ng beer ang nainom niya kasama ng mga kumpare ni Tatay Atlas.Gulo-gulo na nga ang buhok niya dahil sa kakahawi. Sign na lasing na ito. Pero kahit na ganoon, ang lakas pa rin ng dating.Napabuntong-hininga ako nang hindi ko namamalayan.Kanina pa ako nakatitig sa kanya. Siguro kung may makakakita sa akin ngayon, iisipin nilang baliw na baliw ako.At baka totoo nga. Dahil kahit ilang taon na ang lumipas, ganito pa rin ang epekto niya sa akin.Sa sala, hindi
Lumi POVHapon na. Maingay na ang buong bahay namin dito sa Astrid Street. Bukas ang gate, may mga nakaparadang motor sa gilid, at mula sa kusina hanggang sa sala ay puno ng tawanan at kuwentuhan ng mga bisita.Nandiyan na ang mga kumpare ni Tatay Atlas, mga kaibigan niya at ilang kapitbahay na matagal nang malapit sa pamilya namin.Sa lamesa, nakahain na ang kung anu-anong pulutan. May sisig na kumukulo pa sa sizzling plate, may litson na ulo ng baboy na pinagtutulungan nang hiwain ng mga matatanda, may tofu na may matamis at maanghang na sawsawan, nilagang mani, at siyempre ang paborito kong chicharong bulaklak.Sa gilid naman ng lamesa ay nakahilera na ang mga bote ng beer. Halos parang fiesta.Pero kahit ganoon ay may kulang pa rin. Kanina pa ako nakaupo sa may bintana sa sala. Kunwari nakikinig ako sa kuwentuhan ng mga bisita, pero ang totoo ay kanina pa ako pasilip-silip sa labas. Paminsan-minsan ay tumatayo ako at tumitingin sa gate. Baka sakaling may humintong motor. O kahit a
Lumi POVPagbukas palang ng mga mata ko ngayong umaga, biglang dumagundong ang dibdib ko. Hindi dahil sa may problema ako o natatakot ako. Ngayong araw kasi ay makikita ko na ulit ang nag-iisang lalaking gustong-gusto ng puso ko.Birthday ni Tatay Altas ngayon. Ngayong araw daw uuwi sa Astrid Street ang kumpare ni Papa Atlas na si Tito Sorin.Kaya napabalikwas ako ng bangon. Hindi ko maitago ang excitement ko. Crush ko si Tito Sorin.Matagal na matagal na, simula pa nung una ko siyang ma-meet dito sa bahay namin.Alam kong medyo nakakahiya aminin, pero wala naman akong magagawa. Kahit ilang taon na ang lumipas, siya pa rin talaga ang tipo ko. Kahit na maraming nagkakagusto sa akin na ka-edad ko ay deadma, loyal ako kay Tito Sorin.Paglabas ko ng kuwarto, agad kong naamoy ang halimuyak ng naggigisang sibuyas at bawang mula sa kusina.“Hmm!” napasinghot ako.Pagdating ko roon, nakita ko si Papa Atlas na abalang-abala. Nakatali ang apron niya sa bewang habang hinahalo ang malaking kawali
Ahva POVAla una ng hapon. Nakatambay ako sa may manggahan, naglalakad kasi pinayo na ng doctor ko na maglakad-lakad kasi kabuwanan ko na.Mainit ang sikat ng araw sa labas, pero malamig ang hangin dito sa ilalim ng mangga kung saan kami nakaupo ni Eryx.Hawak ko ang isang baso ng fresh mango juice habang nakasandal sa lounge chair.Malaki na ang tiyan ko. Halos siyam na buwan na.“Ayaw mo bang pumasok sa loob?” tanong ni Eryx habang nagbabasa ng ilang documents sa tablet niya.“Presko ang hangin dito, saka sinisipag pa akong maglakad-lakad,” sagot ko.Sa totoo lang, gusto ko lang ma-enjoy ang katahimikan.Naka-ready na ang lahat. May doctor, may nurses, at kumpleto sa kagamitan kasi alam namin ni Eryx na anytime ay lalabas na ang baby boy namin.Sabi niya ayaw niyang ipagsapalaran na kailangan pa kaming bumiyahe kapag dumating ang araw.Humigop ako ng juice. Tapos, tumingin lang sa kaniya. Alam niya kasing nalulungkot ako. Paano kasi, nang-iinggit sina Cael, Penumbra, Nyra, Kara at R







