ログインLumi POVMas lumakas pa ang ulan habang tumatagal ang gabi. Rinig na rinig ko ang bawat bagsak ng tubig sa malalaking bintana ng mansion ni Sorin habang nakaupo kaming dalawa sa sala, parehong may hawak na baso ng alak. Kanina lang, maayos pa kaming nagkukwentuhan tungkol sa kumpanya nila, tungkol sa future niya, tungkol sa kung paano niya gustong isama ako sa mga plano niya.Pero habang tumatagal, pakiramdam ko mas umiinit na ang katawan ko. At hindi lang dahil sa alak. Si Sorin kasi, umaandar na naman ang pagiging baliw kapag lasing.“Lumi.”“Oh?”“Tinitigan mo na naman ako.”Umirap ako at umiwas ng tingin sa kaniya.“Hindi ah.”“Sinungaling.”Natawa siya habang nagsasalin ulit ng alak sa baso ko. Hindi ko na nga mabilang kung pang-ilang refill na namin iyon. Ang alam ko lang, parehong mabigat na ang ulo naming dalawa.“Ang unfair mo,” reklamo ko habang nakasandal sa sofa.Tumingin siya sa akin. “Bakit?”“Kasi kahit lasing ka, pogi ka pa rin.”Biglang tumawa ng malakas si Sorin. Las
Lumi POVUmuulan pa rin nang malakas ngayong gabi. Rinig na rinig ko pa rin ang tuloy-tuloy na pagbuhos ng ulan sa bubong ng mansion ni Sorin habang nakaupo ako sa sala niya.Kumakalabog pa minsan ang kulog sa labas pero imbes na kabahan ako, parang lalo lang naging komportable ang pakiramdam ko.“Anong tingin mo?” tanong niya habang nilalapag ang sizzling plate sa center table.Napakurap ako nang maamoy ko ang pork sisig.“Uy,” halos nagulat ako. “Talaga bang ikaw ang nagluto nito?”Tumaas ang isang kilay niya nung tignan ako.“Multo ata ang nagluto nito, hindi ako,” prangkang sagot niya.Napailing ako habang napapatingin sa lamesa. Hindi lang pork sisig ang nandun. May sizzling tofu pa, crispy ulo ng baboy, tapos may platter pa ng prutas—apple slices, ubas, oranges, at kung ano-ano pa.“May pa-healthy pa talaga?” natatawa kong tanong.“Balance kasi dapat,” simpleng sagot niya.Ewan ko ba. May pa-balance-balance pa siyang nalalaman, e, alak naman na hindi healthy ang iinumin.Minsan
Lumi POVAmoy pa lang ng garlic at butter, parang gusto ko nang himatayin sa gutom.Nakasandal ako sa counter ng kusina habang nakapamewang, pinapanood si Sorin na abala sa harapan ng stove. Hanggang ngayon hindi ko pa rin ma-process nang maayos na itong lalaking nasa harap ko na nakasanayan kong masungit, seryoso at bossy ay kasalukuyang nakasuot ng itim na apron.“Bakit ganiyan ka makatitig?” seryoso niyang tanong habang hindi man lang lumilingon sa akin. Sanay na yata siyang alam ang galaw ko kahit hindi ako nagsasalita.Napakurap ako. “Ina-assess kita.”“Assess?”“Oo.” Tinaasan ko siya ng kilay. “Baka kasi mamaya lasunin mo ako.”Natawa lang siya. Iyong mahina lang. Halos hindi marinig. Pero kitang-kita ko ang pag-angat ng gilid ng labi niya.“Kung gusto kitang lasunin, matagal ko nang ginawa.”“Impyernes, dumadaldal ka na rin.”Naglakad ako palapit sa counter kung saan nakahilera ang mga ingredients.“Wait.”Nanlaki mata ko habang isa-isang tinitingnan ang mga seafood na nakahand
Lumi POVKahapon lang ay maganda na ang sikat ng araw, pero ngayon, makulimlim. Kulay abo ang langit, at parang may bagyo na naman. Talaga ngang panahon na ng mga bagyo kapag ganitong buwan.Napaupo ako sa kama habang inaabot ang cellphone ko. Sunod-sunod ang notifications na nakita ko. Mga balita. Mga videos ng baha. Mga bahay na inanod. Mga evacuation center. At karamihan sa mga lugar na nababanggit na mas malakas ang bagyo ay parteng Mindanao.Parang alam ko na ang mangyayari. Mukhang mag-uuwian ang mga kusinera ng mansion. Mga taga Mindanao pa naman ang mga ito.Pagkababa ko sa kusina makalipas ang ilang minuto, halos manibago ako sa katahimikan ng mansion. Tama na nga ang hula ko. Nalaman ko na lang na nag-uwian muna ang mga kusinera.At dahil wala pa rin naman akong pasok sa Sorin Spa ngayong araw dahil suspendido rin ang operations, napaisip ako. Dalawa lang kami ni Sorin ngayon sa mansion, att mukhang wala ring magluluto.“Ako na magluluto.”Ewan ko ba. Simula nang maging mala
Lumi POVMay kasunod agad na bagyo, kaya tuloy-tuloy ng tatlong araw na sarado ang buong city. Wala tuloy akong work at nasa bahay lang din kami ni Sorin sa loob ng tatlong araw na iyon.Sa balita, patuloy pa ring pinapababa ng mga tao sa city ang baha. Sabi pa ng ilan ay mukhang aabutin ng ilang araw bago tuluyang humupa ang baho. Isama pa na nagkalat at naglutang na rin ang mga basura, kaya marami-rami ang dapat na linisin.“Nabo-boring na ako rito sa mansion, Sorin,” sabi ko nung lapitan ko siya sa sala. Tinigil niya ang pagkakatutok ng mata niya sa laptop niya para tignan ako.“Marami kang puwedeng gawin kung gusto mo. Ikaw na lang ang bahalang mag-isip. May sinehan naman dito, gym, swimming pool, library, gaming room, sauna at kung ano-ano pa. Samantalahin mo habang wala pang pasok sa city, hindi ‘yung parang naaadik ka na sa kaka-work,” sagot niya sa akin kaya natameme ako.“Aba, ikaw itong may sabi na magsipag ako sa business na pinapahawak mo, ngayon naaadik na nga ako sa kaka
Lumi POVHumigpit ang kapit ko sa kumot habang unti-unting nagigising ang diwa ko. Iba ang pakiramdam ngayon at masasabi kong magaan na kaysa kahapon. Hindi na rin ako nanlalata o nakakaramdam na parang may lagnat.“Lumi.”Nagulat pa ako nung mapatingin ako sa gilid ko. Nandito pa rin pala si Sorin, dito rin siya natulog at binantayan ako buong magdamag. Sabagay, hindi rin naman kasi siya makakauwi dahil sa taas ng baha sa labas.Tumayo siya at hinawakan ang noo ko. Napangiti siya nung maramdaman na wala na ang sainat ko.“Sorin, bakit hindi ka umuwi kagabi? Hindi ka ba nahirapan sa pagtulog dito sa gilid ng kama ko habang nakabayukyok?” tanong ko sa kaniya.“Huwag mo akong alalahanin, okay naman ang tulog ko,” sagot niya agad.Umupo ako nang dahan-dahan, tinulungan niya ako. Okay, medyo naninibago pa ang katawan ko, pero wala na talaga ‘yung sakit. Wala na ‘yung bigat. Parang walang nangyari. Parang hindi ako nalubog sa baha, parang hindi ako nakainom ng maruming tubig, at parang hin
Mishon POVNahiga na siya sa kama. Nakangiti, nakaabang at nakabukaka na simula nung hubaran ko na rin siya ng damit. Shït, ang pink ng hiwa niya sa ibaba, halatang ang fresh pa kaya natakam ako lalo.Naging abala ang kanang kamay ko sa päglamas ng dibdïb niya, habang ang kaliwang kamay ko naman ay
Ada POVAng alarm ng cellphone ko ang unang bumasag sa katahimikan ng umagang iyon. Madilim pa sa labas, pero kailangan ko nang gumising. Ganito ang buhay ng isang international fashion model—laging maaga ang simula, laging may bagong adventure. Mahirap nung una pero nasanay na ako.Habang papunta
Ada POVUmagang-umaga pa lang, hindi na mapakali ang isip ko. Paano kaya ang magiging hitsura ni Lucero kapag nakita niyang halos wala naman talagang pumunta sa grand opening ng kanyang pizza restaurant? At si Verena… ano kaya ang mararamdaman niya kung makita niyang hindi pala siya ganun kasikat p
Czedric's POVTahimik kong hinihintay si Everisha sa labas ng opisina niya. Nakaparada ang sasakyan ko malapit sa entrance, habang pinagmamasdan ang mga empleyadong naglalabasan, mukhang pagod pero masaya matapos ang araw ng trabaho. Malaki na rin ang building ng company ni Everisha. Nakaka-proud n







