Sorry, Mr. Trillionaire… I’m Not Yours Anymore. Let Me Go!

Chapter 1

Sa loob ng apat na taon nila ni Sanford, isang beses lang umiyak nang ganoon si Laurice. Ito ay ‘yung may nangyari sa kanilang dalawa bilang magkasintahan.

"Laurice, promise, dahan-dahan lang ako," sabi nito.

Pero hindi naman tungkol sa pagiging maingat ’yun. Si Sanford ang first time niya at masyado lang talagang masakit. Higit pa sa akala niyang kayang tiisin ng katawan niya, higit sa kaya niyang ipaliwanag. Tinulak niya ito, kinalmot, para lang tumigil ito. Pagkatapos n’un, puro kalmot ang balat ni Sanford. Puro malalim at mapulang marka na dapat sana ay ikinagalit nito.

Pero sa halip, tiningnan lang siya nito na para bang isa siyang mamahaling bagay na sa wakas ay hinayaan siyang hawakan. Mukhang masaya si Sanford. Para bang hawak na nito ang buong mundo nung oras na ’yun.

Nanatiling malinaw ang gabing ’yun sa isip niya sa kakaibang paraan. Halo-halong sakit at tawanan pagkatapos, habol na hininga, at mga halik na sinusubukang ayusin ang lahat.

Tapos, bigla na lang natapos. Iniwan siya ng lalaki.

At pagkatapos ng break-up nila, limang taon umiyak si Laurice.

Hindi araw-araw. Hindi rin yung humahagulgol. Mas malala pa roon. Parang panahon na hindi mo mahulaan kung kailan darating. Ngayon, okay siya; mamaya, maiisip niya si Sanford at bigla na lang may mabigat na babagsak sa dibdib niya. 

Akala nga niya hindi na niya ito makikita ulit. Pero mapaglaro ang tadhana sa mga taong katulad niya.

Nangyari ang lahat sa dinner party ni Logan Fernandez.

Maingay na sa loob ng private room pagpasok niya. Dahan-dahan siyang pumasok, hanggang sa nakita niya ito.

Si Sanford Ocampo.

Biglang huminto ang kaniyang hininga at lumabo ang lahat sa paligid niya. Mga boses, ilaw, pati amoy ng pagkain. Lahat naging malabo, na parang nasa ilalim siya ng tubig.

Si Sanford lang ang malinaw.

Naka-white shirt. Black trousers. Matangkad, kalmado. Mukhang mas tumanda na ito, mas matikas sa paraang hindi na maabot. Pareho pa rin ang mukhang palihim niyang tinititigan dati, pero ngayon may dala nang lamig. Kontrolado. Tahimik na awtoridad.

Nakatitig lang si Sanford sa phone nito na tila walang pakialam sa mundo.

Nanginig ang mga daliri ni Laurice.

‘Hindi… Hindi pwede. Hindi siya ’yan!’

Pero siya talaga ’yun.

At biglang nagtaksil ang utak niya, kinalkal pabalik ang mga alaala na ibinaon na niya nang malalim—mga alaala na parang galing sa ibang buhay. Yung tawa nito. Yung mga yakap nitong sobrang higpit. Yung mga bulong nitong "Laurice, kiss me."

Parang narinig niya ulit, kasing linaw ng kahapon.

Pero hindi na ito kahapon.

Limang taon na ang lumipas. Limang taon mula nang huli siyang naging mahalaga rito.

Sumikip ang dibdib niya. Bakit ganito pa rin? Bakit apektado pa rin siya rito?

Nagsimulang humapdi ang lalamunan niya. Bago pa siya makaiwas, naramdaman na niyang nagtutubig ang mga mata niya. Bigla siyang napahakbang paatras.

Kailangan niyang umalis. ’Yun lang ang malinaw na naisip niya: ang tumalikod at umalis bago pa siya mapansin ng kahit sino.

"Laurice?"

Si Logan.

"Bakit aalis ka na agad? Kararating mo lang ah."

Nanigas ang kamay niya sa door handle at lahat ng tao sa loob ay napalingon sa kanya.

Samantalang  huminto si Sanford sa pag-scroll. Tumigil ang hinlalaki nito sa screen, na tila pati oras nito ay nahuli rin.

Nanginig ang bawat hininga ni Laurice. Dapat pala ay hindi na siya pumunta rito.

Pinilit niyang huminga ng malalim pero hindi pa rin sapat.

Lumapit si Logan, "Pasok ka na. Darating na rin si Stacey maya-maya. Huwag ka nang tumayo lang d’yan."

Si Stacey. Ang best friend niya. Ang tanging dahilan kung bakit siya nandoon.

Napalunok si Laurice at tumango ng bahagya, kahit pakiramdam niya ay hindi na sumunod ang katawan niya.

‘Sige. Para kay Stacey. Para sa kasal. Bahala na…’

Tuluyan na siyang pumasok sa loob. Inalalayan siya ni Logan sa upuan malapit sa ibang mga babae.

Dahan-dahan siyang umupo, dahil pakiramdam niya ay nanginginig na ang dalawang binti niya.

Muli, nagtaksil ang mga mata niya. Dumiretso agad ang tingin nito kay Sanford.

At doon niya lang nakita, may babaeng nakaupo sa tabi nito.

Maliwanag ang aura. Maganda. Sophisticated. Nakasandal ito ng bahagya kay Sanford na parang natural lang, na parang pagmamay-ari nito ang lalaki.

Bumagsak ang sikmura ni Laurice. 

Si Violet Carreon.

Ang childhood sweetheart ni Sanford.

Dati pa, nung si Laurice pa ang girlfriend ni Sanford, kung tumingin na ’yan si Violet, parang hindi siya nabibilang, na para bang isa siyang kalat na dapat walisin.

At ngayon, wala pa ring pinagbago ang tingin na ’yun.

Sa totoo lang, lalo pang lumala.

Hindi man lang sinubukan ni Violet na itago. Ngumisi ito ng bahagya, puno ng pandidiri ang mga mata habang nakatitig nang diretso kay Laurice.

"Logan, seryoso… wala ka na bang mahanap na mas okay? Namulot ka lang ba ng basura sa kanto para maging bridesmaid mo?"

Tumahimik ang buong kwarto.

Napatingin si Logan sa babae. "Teka, ano? Violet, anong sinasabi mo? Masyado naman yatang foul ’yan, ’di ba?"

Walang tumawa. Lahat  ay nakatingin kay Violet.

Tapos, kay Laurice.

Ramdam ni Laurice ang bawat titig. Uminit ang mukha niya at hindi na niya alam kung saan titingin.

Alam niyang siya ang tinutukoy.

Napatingin siya kay Sanford. Hinihintay niyang ipagtanggol siya nito pero hindi man lang nag-angat ng tingin si Sanford. Nakatitig lang ito sa phone nito at walang pakialam sa paligid.

Sumikip ang dibdib ni Laurice.

Sabagay. Bakit nga ba ito magkakaroon ng pakialam sa kanya?

"Sino ba talaga ang tinutukoy mo, Violet? Kung may sasabihin ka, sabihin mo nang maayos." 

Tumawa si Violet, "Oh please, Logan. Alam na alam ni Laurice kung sino ang tinutukoy ko. Hindi ko na kailangang i-drawing."

At doon na nga.

Lahat ng mata ay napunta sa kanya.

Tahimik lang siyang nakaupo roon. Abogada siya. Isang taong araw-araw lumalaban para sa iba. Pero ngayon, kahit sarili niya, hindi niya maipagtanggol.

Bakit wala siyang masabi?

Alam niya kung bakit. Si Violet ang nagsisilbing boses ni Sanford. At kumpara rito, wala siyang karapatan.

Tumikhim si Logan.

"So… magkakilala na pala kayo? Best friend siya ng asawa ko. Pwede bang maging maayos lang tayo ngayong gabi? Kung ano man ang nangyari dati, inumin na lang natin ’yan. Tatlong shots, tapos quits. Huwag na nating gawing awkward."

Inirapan siya ni Violet.

"Me? Wala akong issue sa kanya. Hindi ko kilala ang mga ganyang tao." Iniling nito ang ulo kay Sanford. "Pero si Ford, oo. Kung may dapat ayusin, sa kanya niyo itanong. Tingnan niyo kung papayag siyang palagpasin ’to."

Nanigas ang ngiti ni Logan.

Pabigat nang pabigat ang hangin.

Tumingin si Logan kay Sanford.

"Sanford… kilala mo ba si Laurice?"

Napadiin ang kapit ni Laurice sa palda niya. Pakiramdam niya ay hindi siya makahinga.

Sa wakas, gumalaw si Sanford. Ibinaba nito ang phone na hawak nito at nag-angat ng tingin. Tumama ang paningin nito kay Laurice.

Malamig. Matalim. Malayo.

Parang taglamig na walang katapusan.

“Hindi ko kilala ang babaeng ‘yan.”