The Ceo Who Broke my Wedding Night

"You may now seal this union with a kiss."

Ang bawat salita ng pari ay parang mabagal na pagpatak ng tubig sa tahimik na lawa, na nagdulot ng maliliit na alon na kumalat sa buong simbahan. 

Ang simbahan ng San Agustin ay punong-puno ng liwanag mula sa mga kandila na nakalagay sa magkabilang panig ng daanan, habang ang mabangong amoy ng mga puting rosas at liryo ay bumabalot sa hangin na tila isang mainit na yakap. 

Ang mga bisita ay nakatayo nang maayos, ang kanilang mga mukha ay puno ng tuwa at paghanga habang nakatingin sa amin ni Dariel na nakatayo sa harap ng dambana. 

Ang kanyang kamay ay mahigpit na hawak ang aking, ang init nito ay tila nagpapahiwatig ng kanyang kasiyahan at pananabik para sa hinaharap na aming itatayo nang magkasama. Ang lahat ay tila perpekto, parang isang pangarap na hindi ko nais na magising pa. 

Ang mga musika mula sa organo ay malambing na tumutugtog, ang tono nito ay nagpapalalim ng damdamin sa bawat pusong naroon, at sa sandaling ito, tila ang buong mundo ay umiikot lamang sa amin dalawa.

"We have gathered here today to witness the joining of Maelis Cyrene Padilla and Dariel Noven Castillo in holy matrimony. Marriage is a sacred bond, a promise of love, loyalty, and companionship that lasts through all seasons of life. It is not just a union of two people, but of two families, two worlds coming together as one. Before we proceed to the final vow, let us be reminded that love is patient, love is kind. It does not envy, it does not boast, it is not proud. It always protects, always trusts, always hopes, always perseveres. And today, we see this love reflected in the eyes of this couple, ready to walk the path of life side by side."

Ang tinig ng Pari ay malinaw at malumanay, na tumatagos sa bawat sulok ng simbahan at nagbibigay ng karagdagang bigat sa kahalagahan ng sandaling ito. 

Sa aking tabi, nakatayo si Serina Valkyra Co, ang aking matalik na kaibigan at pinakamagandang kasambahay sa araw na ito, ang kanyang damit na kulay ginto ay kumikinang sa liwanag, habang ang kanyang ngiti ay puno ng tunay na tuwa para sa akin. 

Ang kanyang mga mata ay tila nagsasabi ng lahat ng mga alaala na aming pinagsamahan, mula sa mga araw na kami ay magkasama sa paaralan hanggang sa araw na ito kung saan ako ay nagiging asawa na. Ang ibang mga bisita ay binubuo ng mga kamag-anak at matatandang kaibigan, ang kanilang mga damit ay magagarbo at maayos, ang kanilang mga mukha ay puno ng paggalang at kasiyahan. 

Ang ilan sa kanila ay tahimik na umiiyak dahil sa damdamin, habang ang iba ay nakangiti nang malawak, ang kanilang mga palakpak ay handang sumabay sa huling sandali ng seremonya. Ang lahat ay tila nasa tamang lugar at tamang oras, at para sa sandaling ito, akala ko ay wala nang makakasira sa ganitong kagandahan at kapayapaan.

"Do you, Dariel Noven Castillo, take Maelis Cyrene Padilla to be your lawful wedded wife? To love her, comfort her, honor and keep her, in sickness and in health, for richer or poorer, for as long as you both shall live?"

"I do," sagot ni Dariel nang may matatag na tinig, ang kanyang mga mata ay nakatingin nang diretso sa akin, puno ng sinseridad at pagmamahal. Ang kanyang mga daliri ay mas humigpit sa aking kamay, na parang nais niyang iparamdam sa akin na hindi na ako kailanman mag-iisa mula sa araw na ito.

"And do you, Maelis Cyrene Padilla, take Dariel Noven Castillo to be your lawful wedded husband? To love him, comfort him, honor and keep him, in sickness and in health, for richer or poorer, for as long as you both shall live?"

"I do," sagot ko rin, ang aking tinig ay medyo nanginginig dahil sa damdamin, ngunit puno ng tiyaga. Ang bawat salita ay parang isang pangako na aking ibinibigay hindi lamang sa kanya kundi pati na rin sa aking sarili, na ang hinaharap ay magiging maganda at mapayapa kasama ang taong aking pinili.

"Then by the power vested in me by the church and the law, I now pronounce you husband and wife. You may now seal this union with a kiss."

Ang hiling ng pari ay tila hudyat ng pagtatapos ng isang mahabang paglalakbay at simula ng bago. Ang mga bisita ay nagsimulang pumalakpak nang mahina, ang kanilang mga mukha ay mas lalong lumawak ang ngiti. Si Dariel ay dahan-dahang lumapit sa akin, ang kanyang mukha ay malapit na sa akin, ang kanyang hininga ay nararamdaman ko na sa aking pisngi. 

Ang aking puso ay kumakabog nang mabilis, hindi lamang dahil sa pananabik kundi dahil sa kakaibang pakiramdam na biglang lumitaw sa aking dibdib, isang pakiramdam na parang may mali, parang may nawawala. 

Ngunit bago pa man makalapit nang lubos si Dariel, isang malakas na tunog ng pagbubukas ng malaking pinto ng simbahan ang tumunog na parang kulog sa tahimik na kapaligiran.

"Stop this nonsense right now!"

Ang tinig ay malalim, matapang, at puno ng galit, na tumagos sa bawat taong naroon at nagpatigil sa lahat ng kilos. Ang lahat ng palakpak ay biglang huminto, ang lahat ng ngiti ay nawala sa kanilang mga mukha, at ang buong simbahan ay naging tahimik na parang libingan. 

Lumingon ang lahat patungo sa pinto, at doon ay nakatayo siya. Si Kaiden Aurelio Estrada. Ang kanyang damit na itim ay maayos na nakasuot, ngunit ang kanyang itsura ay tila isang bagyo na handang sumira ng lahat sa kanyang daanan. 

Ang kanyang mga mata ay parang apoy na naglalabas ng galit at pagmamay-ari, ang kanyang mga kamao ay nakakuyom nang mahigpit, at ang kanyang presensya ay tila nagpapabigat sa hangin na tila mahirap na itong huminga. 

Ang bawat hakbang na ginawa niya patungo sa dambana ay mabigat at mabilis, ang kanyang mga sapatos ay tumatapak sa sahig na parang bawat hakbang ay isang parusa para sa lahat ng nagpapahintulot sa pangyayaring ito.

"What do you think you are doing, marrying him?" tanong niya, ang kanyang mga mata ay nakatingin lamang sa akin, parang walang ibang tao na naroon kaming dalawa. 

Ang galit sa kanyang tinig ay tila maaaring sumunog ng kahit ano sa paligid, at ang bawat salita ay parang kutsilyo na tumutusok sa aking puso. 

"Did you think you could just run away and marry someone else without my permission? Did you think I would let you belong to anyone but me?"

"Kaiden, what is the meaning of this? You cannot just barge in here like this," sagot ni Dariel, ang kanyang tinig ay matatag ngunit may bahid ng takot, habang inilalagay niya ang kanyang sarili sa pagitan ko at ni Kaiden, na parang nais niyang protektahan ako. 

"This is a sacred ceremony, and you have no right to disrupt it. Leave now, or I will have security escort you out."

"Security? Do you really think your little guards can stop me?" tumawa si Kaiden nang malakas ngunit may panganib, ang kanyang mga mata ay lumipat kay Dariel na parang siya ay isang walang halong bagay na kanyang maaaring sirain anumang oras. 

"And as for having no right? I have every right. She is mine. She has always been mine, and no one, not even you, is going to take her away from me. Anyone who allowed this to happen, anyone who helped you plan this wedding, they are all going to pay. I will make sure every single one of them regrets the day they let you stand here and promise forever to someone who doesn't belong to you."

Ang kanyang mga salita ay parang bala na tumatama sa lahat ng naroon. Ang mga bisita ay nagsimulang magbulungan, ang kanilang mga mukha ay puno ng takot at pagkalito. Ang pari ay nakatayo lamang, hindi makapagsalita, ang kanyang mukha ay maputla. 

Si Serina ay lumapit sa akin, ang kanyang kamay ay hawak ang aking braso nang mahigpit, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala habang nakatingin kay Kaiden. 

Alam ng lahat kung sino siya ang kilalang CEO na may kapangyarihan at impluwensya na maaaring baguhin ang buhay ng sinuman sa isang iglap, at ngayon, ang kanyang galit ay nakatuon sa amin.

"Kaiden, please, just leave. This is my life, and I have the right to choose who I want to be with," sabi ko, ang aking tinig ay nanginginig dahil sa takot at pagkalito. 

Ang mga alaala ng nakaraan ay biglang bumalik sa aking isipan ang mga panahong kami ay magkasama, ang kanyang pagmamay-ari na minsan ay aking inakalang pagmamahal, ngunit naging sanhi ng aking pagtakas. "I don't belong to you anymore. I never did."

"You don't belong to me anymore?" umulit niya, ang kanyang tinig ay mas mabigat kaysa dati, habang dahan-dahang lumapit hanggang sa nasa harap na siya ni Dariel.

Sa isang iglap, mabilis na inilipat niya ang kanyang atensyon kay Dariel, at bago pa man makagalaw ang sinuman, tinulak niya ito nang malakas na dahilan ng pagbagsak nito sa sahig. Ang lahat ay sumigaw, ang kaguluhan ay nagsimula agad habang ang ilan ay nagsisikap na lumapit o tumakas. 

Ngunit si Kaiden ay hindi nagpahintulot sa sinuman. Mabilis siyang lumapit sa akin, ang kanyang braso ay mahigpit na binalot sa aking baywang, hinihila ako nang malapit sa kanya na parang hindi na niya nais na palayain pa ako kailanman.

"Enough of this talk," bulong niya sa aking tainga, ang kanyang hininga ay mainit ngunit puno ng panganib. 

"You are coming with me, and I will make sure you never get the chance to leave me again. Anyone who tries to stop us will regret it for the rest of their lives."

Hindi ko nagawang lumaban dahil sa lakas ng kanyang hawak at ang takot na kumakalat sa aking buong katawan. 

Nakita ko si Dariel na tumatayo mula sa sahig, ang kanyang mukha ay puno ng galit at pag-aalala habang sinusubukang lumapit, ngunit hinarangan siya ng ilang tauhan na biglang lumabas mula sa likod ng pinto mga taong tapat lamang kay Kaiden, handang sundin ang anumang utos niya. 

Nakita ko rin si Serina na umiiyak habang tinatawag ang aking pangalan, ang mga bisita ay nasa kalituhan na, ang mga kandila ay natumba at nagsimulang magdulot ng maliit na apoy sa ilang bahagi ng palamuti. Ang simbahan na kanina pa puno ng kagandahan at kapayapaan ay ngayon ay puno ng kaguluhan at takot.

Habang hinihila ako ni Kaiden patungo sa pinto, ang aking mga mata ay nakatingin sa lahat ng bagay na aking iniiwan ang aking pangarap ng isang mapayapang buhay, ang aking pamilya at mga kaibigan, at ang taong aking piniling makasama. 

Ngunit bago pa man kami makalabas, hinarap ako ni Kaiden nang mabilis, ang kanyang mga mata ay nakatingin nang malalim sa akin na parang nais niyang basahin ang bawat kaisipan sa aking isipan.

"Do you think this is the worst that can happen, Maelis?" tanong niya, ang kanyang tinig ay mababa ngunit puno ng panganib na nagpapadala ng panginginig sa aking mga benti. 

"You have no idea what I have in store for you now that I finally have you back. And just so you know this wedding was never going to happen. I made sure of that long before you even walked down the aisle."

Ang aking puso ay tumigil sa pagtibok sa kanyang mga salita. Ang aking isipan ay nagkalat, hindi makapaniwala sa kanyang sinabi. Ibig sabihin ba nito, ang lahat ng pangyayari, ang lahat ng plano, ang lahat ng aking ginawa para makalayo ay walang silbi mula pa sa simula? 

Ang aking mga mata ay nanatiling nakatingin sa kanya, puno ng takot at pagkalito, habang siya ay ngumiti isang ngiti na hindi puno ng kasiyahan kundi ng tagumpay at paghihiganti. 

At sa sandaling iyon, habang ang apoy ay lumalago sa likuran namin at ang mga sigaw ng mga tao ay patuloy na naririnig, napagtanto ko na ang tunay na bangungot ay hindi pa nagsisimula. 

At ang tanong na tumatakbo sa aking isipan, ang tanong na hindi ko makasagot, ay kung ano pa ang ginawa niya at gaano kalayo ang kanyang narating upang makuha ako muli sa kanyang mga kamay.