Mag-log inLumi POVNung bandang alas singko ng hapon ay unti-unti nang nagbago ang kulay ng langit. Mas marami na ring tao ang nasa beach front. Ang daming naghihintay doon, na para bang may shooting na magaganap ang isang sikat na artista.‘Yung langit, grabe sa kakaiba dito sa Boracay. Mula kasi sa matingkad na kulay bughaw ay bigla itong naging kulay ginto.Habang naglalakad kami ni Sorin sa White Beach ay napansin kong mas dumami pa ang mga tao. May nakita akong nagmamadali sa paglabas sa kani-kanilang hotel, hawak ang iba’t ibang camera. Ang iba naman ay may bitbit na maiinom, ice cream at kung ano-ano pa.Pansin ko rin na may mga turistang nakaupo sa buhangin. May magkakapamilyang naghihintay na para bang nagpi-picnic na rin. May magkakaibigang abala rin sa pagkuha ng litrato.At siyempre, napakarami ring magkasintahan na tahimik lang na magkatabing nakaupo habang nakatanaw sa dagat.Napahinto tuloy ako at napatingin sa kasama ko.“Sorin,” tawag ko sa kaniya.“Oh?” nakakunot-noo niyang sa
Lumi POVPagkalabas namin sa spa ay parang ibang tao na ako. Parang bagong tao na ako. Parang nawala ang sakit sa lahat ng katawan ko. Parang pakiramdam ko ay bago ang binti, hita, braso, leeg at mga paa ko. Pakiramdam ko ay nawala ang lahat ng pagod na naipon sa katawan ko nitong mga nakaraang linggo. Mula sa renovation ng main branch, sunod-sunod na meetings, pag-asikaso sa mga contractor, at kung anu-ano pang responsibilidad.Lahat iyon ay parang pansamantalang nawala.Sa labas, sinalubong ako ng preskong hangin mula sa dagat ng Bora.Napangiti ako lalo kasi ito ‘yung pakiramdam na matagal ko nang gustong maramdaman. “Ang sarap!”Napalingon sa akin si Sorin. “Ano, pagod ka na ba o ready na para sa first gala mo rito sa Boracay?”“Aba’y ready na siyempre, walang mapapagod basta nandito ako sa Boracay,” mabilis kong sagot.“Kung ganoon, let’s go!” sabi niya, saka na ito nag-umpisang maglakad.Hindi na kami sumakay ng sasakyan. Mas gusto raw niyang lakarin namin ang beach. Mas mararam
Lumi POVSa labas ay may naghihintay ng isang itim na luxury car. May staff na agad na nagbukas ng pinto para sa amin.“Good morning, Sir. Ma’am,” magalang nilang bati sa amin. Ang eksena ay parang mag-asawa kami ni Sorin. Iyon nga lang, minsan, parang nakikita kong alalay lang ang eksena ko sa tabi niya. Ang pangit naman kasi nitong damit na suot ko. Hindi manlang niya ako pinili ng kahit isang maganda-ganda.Tahimik akong sumakay habang si Sorin naman ay umupo sa kabilang bahagi. Pagkasara ng pinto ay halos wala akong marinig na ingay mula sa labas.Napansin ko agad iyon.“Wow, biglang tahimik dito sa loob ah,” sabi ko habang hinahaplos ang leather seat.Napalingon si Sorin sa akin. “Acoustic glass kasi.”Nagulat ako. “Kahit sasakyan may ganoon?”Tumango naman agad siya. Grabe, marami pa rin talaga sa mundong ito ang bago sa akin. Salamat kay Sorin dahil nararanasan ko ang mga ito.Habang umaandar ang sasakyan ay tanaw ko ang magagandang makikita rito ng Boracay.May mga turistang n
Lumi POVMaagang nakatulog kagabi, kaya maaga rin akong nagising. Pagdulat ng mga mata ko, ilang segundo akong nakatulala sa kisame. Pagkatapos ay saka ko lang naalalang nasa Boracay nga pala kami ni Sorin.Nandito nga pala ako sa napakalaking kuwarto ko, na para bang anak ako ng isang Senador sa sobrang ganda nitong tulugan ko.Mabilis akong bumangon sa kama at lumapit sa balcony. Pagbukas ko pa lang ng sliding door ay agad akong sinalubong ng malamig at sariwang hangin, at kasabay, sa wakas, maliwanag ko nang nakita ang Boracay! Tanaw na tanaw ko na ang maputing buhangin, at kahit maaga pa lamang ay may ilang turista nang naglalakad sa tabing-dagat.Ang ganda ng dagat dahil sa kulay asul nitong kulay.Mas maganda pa pala ito sa personal kaysa sa napapanood ko sa mga vlog. Hindi ko namalayang halos limang minuto na pala akong nakatanaw roon. Kasi naman, tumataas ang balahibo ko sa sobrang ganda ng islang ito. Ngayon, gets ko na kung bakit gandang-ganda ang mga tao rito.Habang nakatu
Lumi POVHalos alas nuwebe na ng gabi nang tuluyan kaming makarating sa Boracay. Mula sa Caticlan Airport ay sumakay pa kami ng sasakyan papunta sa jetty port, saka tumawid patungong isla. Kahit gabi na ay ramdam ko pa rin ang kakaibang simoy ng hangin dito sa isla. Presko at parang, yeah, sige, parang maalat na ang hangin.Paulit-ulit akong lumilingon sa paligid habang nasa sasakyan kami. Kahit madilim na, kitang-kita pa rin ang mga ilaw ng mga establisimyento at ang masiglang paligid. Hindi ko napigilang mapangiti.“Totoo na talaga.”Napalingon si Sorin sa akin dahil sa sinabi ko.“Totoong ano?”“Na nandito na tayo sa Boracay.”Medyo good mood na siya kasi wala na kami sa maraming sosyal na tao, kaya puwede na akong mag-asal probinsyana.“Welcome to Boracay.”Ganito pala kapag first time mo. Para akong batang first time na nakapunta sa mall, ganoong-ganoong ang napi-feel ko ngayon.Excited ako sa lahat. Sa beach, pagkain, mga pasyalan, at siyempre sa mga spa na pupuntahan namin.Mak
Lumi POVPagsapit ng alas sais ng gabi ay nasa airport na kami ni Sorin. Habang bumababa ako ng sasakyan ay hindi ko napigilang mapangiti.Pero kahit napapangiti na ako, hindi pa rin tuluyang nawawala ang inis ko kay Sorin dahil sa mga damit na ipinapili niya sa akin kaninang umaga. Sa tuwing maaalala ko ang mga linen dress at mahahabang palda na halos gusto niyang isuot ko sa Boracay, napapailing na lang ako.First time ko pa naman doon. Inaasahan kong makakapagsuot ako ng mga cute na beach outfit.Pero mukhang ang ending, parang magiging disenteng dalagang nagbabakasyon kasama ang buong angkan.Napabuntong-hininga na lang ako. Bahala na. Nabili na rin naman.At saka, mas nangingibabaw na ngayon ang excitement ko. Pa-Boracay na kasi talaga kami.Totoo na talagang doon na kami patungo. Panay pa naman ang nuod ko kanina ng mga vlog sa boracay, panay din ang tingin ko sa mga picture doon sa Stargram.Ilang oras na lang ay makikita ko na mismo ang isa sa pinakasikat na beach sa Pilipinas
Misha’s POVWala na raw gagawin si Everett. Gusto niya raw magpahinga ng kahit isang arraw. Buong araw siyang mag-i-stay dito sa farm namin at masayang-masaya ako dahil makakasama ko siya rito. Kailangan kong magpakitang gilas! Kailangan makita niya na may ibubuga na ako sa kusina. Thank you sa cooki
Misha’s POVKinabukasan, nagising ako sa tilaok ng mga manok na tila nakikipag-usap na sa mga kapwa manok nila na manggising na ng mga taong natutulog pa. Matamlay akong bumangon mula sa aking kama, nakatanaw sa labas ng bintana ng kubo. Inisip ko agad ang nangyari kahapon—si Conrad, ang aming pinakb
Misha’s POVPagdating ko sa farm, nadatnan ko na paalis na ang mga truck ng mga reseller ng mga gulay namin. Ang iba sa mga kilala na ako ay binati ako at nginitian. Marami-rami na naman ang kita namin dito for sure. Kaya kahit pa paano talaga ay nakakaahon na sa hirap sina mama at papa dahil nagigin
Everett’s POVSa bawat paglalakad na ginagawa ko patungo sa bahay ni Rei, tumitindi ang init sa katawan ko. Humihigpit ang panga ko at ang mga kamao ko ay bumibigat sa galit. Nang makarating ako sa tapat ng pinto ng bahay nila Rei, hindi ko na inisip ang magiging resulta nang mangyayari. Kumatok ako







