Blackwood Series 1: Avenues of Avarice

Prologue

The pen felt heavy in my hand — heavier than I ever imagined it could be.

Nakatayo ako sa gitna ng kanyang penthouse, napapaligiran ng luho at lamig na tila ba hindi ako bagay na naririto. Every corner screamed power, and standing right in front of me was the very definition of it: Killian Blackwood. The man the whole city feared. The man who could crush empires with a single word. And now… the man I was about to belong to, for one whole year.

"Sign it, Jules." His voice was low, steady, commanding — like he already knew I had no choice. "Sign your life over to me."

Tiningnan ko ang papel sa ibabaw ng mesa. Marriage Contract. One year. In exchange, he saves my father's company — everything we worked so hard to keep. It was supposed to be simple. A deal. Names on paper. Money in return. No feelings involved. No hearts at stake.

But as I traced the words one last time, reality sank in. I wasn’t just signing a document. I was handing him my name, my time, my days… and somehow, I had this terrible, trembling feeling that before the year ended, he might end up claiming my heart too.

Muli kong binasa ang bawat talata, bawat linya, parang sa ganun ay mababago ko pa ang nakasulat. “Clause III: No romantic or intimate involvement shall be expected outside the terms of this agreement.” “Clause V: This union shall remain strictly professional in nature.” “Clause VII: Neither party shall harbor emotional attachment toward the other.”

Napangiti ako nang mapait. Madaling isulat. Mas mahirap panindigan. Lalo na kapag ang taong kausap mo ay si Killian Blackwood — ang lalaking kahit saan ka pumunta, siya ang usapan. Matangkad, matalas ang tingin, at ang bawat galaw ay puno ng awtoridad na parang hindi kailanman nagdududa sa sarili.

Tumingin ako sa kanya. Tahimik lang siya, nakasandal sa gilid ng mesa, hindi man lang kumukurap habang pinapanood ako. Walang galaw sa mukha — walang awa, walang pag-aalinlangan. Para sa kanya, isa lang itong transaksyon. Isang paraan para makuha ang kailangan niya. Walang pusong nasasangkot, walang pangarap na masisira.

Pero para sa akin? Ito ang tanging paraan para iligtas ang lahat ng iniingatan ng pamilya ko. Ang kumpanyang itinayo ni Papa mula sa wala, ang pangalang dala ko, ang tahanang pinalaki sa akin — lahat iyon ay nakasalalay sa pangalang isusulat ko sa ibabaw ng pahinang ito.

Wala na akong atrasan. Walang babalikan kung hindi ito gagawin.

Nang magsalita ako, mahina lang ang boses ko, halos pabulong, pero narinig niya siguro dahil kumunot nang bahagya ang noo niya.

"Pagkatapos ng isang taon… talagang wala na tayong ugnayan?"

Hindi siya nag-atubili. "Tama. Maghihiwalay tayo. Magiging malaya ka na ulit, Jules."

Madaling sabi niya. Pero bakit parang sa akin, hindi ganoon kadali?

Tumango ako, kahit ang puso ko ay parang pinipiga nang dahan-dahan. Huminga ako nang malalim, sinubukang pawiin ang takot na bumabalot sa dibdib ko. Wala na akong atrasan. With a breath I didn't know I was holding, I lifted the pen. My hand shook slightly as I wrote — Julianna Vance-Blackwood.

The ink had barely dried when he stepped closer. The air in the room suddenly felt thinner, harder to breathe. Naramdaman ko ang init ng katawan niya kahit hindi pa siya nakadikit sa akin. His eyes locked onto mine, sharp and unreadable, before his hand came up to tilt my chin upward. At doon ko nakita — sa ilalim ng lamig at awtoridad — may isang bagay na hindi ko matukoy. Isang bagay na nagpabilis sa tibok ng puso ko nang higit pa sa dapat.

And then, without another word — he claimed my lips.

It wasn’t gentle. It wasn’t soft. It was a promise. A warning. A taste of everything I had just agreed to. Hinawakan niya ang bewang ko nang mahigpit, parang sinisigurong alam kong akin siya — at siya rin ang akin. I felt him everywhere: the weight of his hand, the warmth of his breath, the quiet hunger in the way he held me. Parang sa halik na iyon, binubura niya ang bawat salitang nakasulat sa kontrata — ang bawat “walang damdamin”, ang bawat “pansamantala lang”.

Nang humiwalay siya, medyo hingal na ako, ang labi ko ay namumula at ang isip ko ay naguguluhan. Tinitigan niya ako nang matagal, parang may sinusuri sa mukha ko na hindi ko makita.

"You belong to me now," he said, low and sure, like he was stamping it into my very soul. "Don't you ever forget that."

Gusto kong magtanong — hanggang sa papel lang ba iyon? — pero nanahimik na lang ako sa halip. Wala akong lakas para itanong, at mas takot akong malaman ang sagot.

When he pulled away, his voice was quiet, but it sent shivers straight through me.

"The game has begun, Mrs. Blackwood."

Tumingin ako sa nakasulat sa kontrata. Maganda at malinis ang tinta. Tama ang pangalan ko. Lahat ay ayon sa kasunduan. Pero bakit parang may nawala sa akin sa sandaling iyon? Parang habang isinusulat ko ang pangalan ko, unti-unti ko ring ibinigay ang sarili ko — higit pa sa dapat kong ibigay.

And standing there, breathless and already shaken, I realized something terrifying…

I might have just signed myself up for the one thing I swore I’d never do.

Fall in love.