CHAPTER 4 - THE MAN IN THE PHOTOGRAPH

Hindi ko maalis ang tingin ko sa litrato.

Paulit-ulit kong tinitingnan ang mukha ng lalaking nakatayo sa tabi ng isang lumang gusali. Kahit medyo malabo ang kuha, hindi ako maaaring magkamali.

Si Papa iyon.

Daniel Reyes.

Ang ama kong halos buong buhay kong inakalang tuluyan nang nawala sa mundo ko.

Pero buhay siya.

At kung totoo ang mensaheng kasama ng litrato, may isang taong sadyang ayaw na malaman ko ang katotohanan.

YOUR FATHER IS ALIVE. BUT IF YOU WANT TO SEE HIM AGAIN, STOP TRUSTING YOUR HUSBAND.

Nanginginig ang mga daliri ko habang binabasa ko iyon.

“Alessandra?”

Napapitlag ako nang marinig ang boses ni Alexander mula sa likuran ko.

Mabilis kong itinago ang litrato sa ilalim ng unan, pero huli na ang lahat. Napansin niyang may itinatago ako.

“What are you doing?”

“Wala.”

Lumapit siya sa kama, nakakunot ang noo. Kakauwi lang niya mula sa isang business meeting, at nakabukas pa ang dalawang butones ng kaniyang itim na polo. Kahit pagod siya, hindi nawawala ang matalim niyang tingin.

“You’re shaking.”

“Nilalamig lang ako.”

Tumingin siya sa air conditioner bago bumalik ang tingin sa akin.

“Then why are your hands trembling?”

“Alexander, puwede bang huwag mo muna akong tanungin?”

Saglit siyang natahimik.

Sa loob ng ilang linggo naming pagsasama, natutuhan kong hindi sanay ang lalaking ito na tanggihan. Kapag may gusto siyang malaman, gagawin niya ang lahat para makuha ang sagot.

At ngayong may litrato si Papa na hawak ko, hindi ko kayang ipaalam sa kaniya ang lahat.

Hindi pa.

“Fine,” malamig niyang sagot. “But don't expect me to ignore it if you're hiding something that could put you in danger.”

Napatawa ako nang walang saya.

“Danger? Ikaw nga ang hindi ko alam kung dapat kong pagkatiwalaan.”

Biglang nagbago ang ekspresyon niya.

“What does that mean?”

Wala akong naisagot.

Dahil sa sandaling iyon, napansin kong nakatitig siya sa unan kung saan ko itinago ang litrato.

“Alessandra,” mababa niyang tawag, “ano ang nasa ilalim ng unan mo?”

“Wala nga!”

Mabilis kong hinila ang unan palapit sa akin.

Pero bago ko pa ito maikubli, inabot niya ang isang sulok ng papel na bahagyang nakalabas.

Nagtagpo ang aming mga kamay.

“Let go,” utos ko.

“Show me.”

“Hindi!”

For the first time, nakita kong nawala ang karaniwang lamig sa mukha niya. May kung anong kaba sa mga mata niyang hindi ko maipaliwanag.

“Is that a photograph?”

Hindi ako sumagot.

Dahan-dahan akong tumayo at inilayo ang papel sa kaniya.

“Hindi mo kailangang malaman ang lahat ng bagay tungkol sa akin.”

“I'm your husband.”

“Sa papel!”

Tumimo sa pagitan namin ang mga salitang iyon.

For a moment, neither of us spoke.

Isang taon lang ang kontrata namin. Isang taon ng pagpapanggap, kasinungalingan, at pakikipagkasundo sa isang lalaking hindi ko lubos na kilala.

Hindi ibig sabihin ng pagsusuot ko ng singsing niya ay ibinigay ko na rin sa kaniya ang karapatang kontrolin ang buhay ko.

“You're right,” mahina niyang sabi.

Nagulat ako sa sagot niya.

“I'm your husband on paper. Nothing more.”

Bumalik ang malamig na tono ng kaniyang boses, ngunit hindi nawala ang bigat ng tingin niya.

“Pero kapag may nangyari sa iyo dahil sa mga sikreto ng pamilya mo, huwag mong sabihing hindi kita binalaan.”

Lumabas siya ng silid at isinara ang p***o.

Naiwan akong nakatayo, hawak ang litrato ni Papa.

Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong natakot sa paraan ng pag-alis niya kaysa sa posibilidad na mahuli niya akong nagtatago ng katotohanan.

Kinabukasan, maaga akong nagising.

Halos hindi ako nakatulog dahil sa litrato at sa mensaheng natanggap ko. Bawat pagpikit ko ay nakikita ko ang mukha ni Papa. Iniisip ko kung nasaan siya, kung ligtas ba siya, at kung bakit kailangan kong lumayo kay Alexander para makita siya.

May isang tanong na paulit-ulit sa isip ko.

Paano kung ang asawa ko nga ang dahilan kung bakit nawala si Papa?

Pero paano rin kung may ibang taong gustong sirain ang pagsasama namin?

Hindi ko maaaring basta paniwalaan ang isang anonymous na mensahe.

Kailangan ko ng ebidensiya.

Pagkatapos magbihis, inilagay ko ang litrato sa loob ng aking bag. Hindi ko sinabi kay Alexander na pupunta ako sa opisina niya. Ang alam niya ay may appointment ako sa isang supplier para sa kompanyang sinusubukan kong iligtas.

Sa totoo lang, may iba akong pakay.

Gusto kong malaman kung sino si Richard Hale.

Ang pangalan niya ang lumabas sa dokumentong nakita ko noong nakaraang gabi. Siya ang abogado na pumirma sa kasunduan ng pamilya Reyes at Vance.

Kung may nakaaalam ng katotohanan tungkol sa pagkawala ni Papa, maaaring isa siya sa mga iyon.

Pagdating ko sa Vance Tower, sinalubong ako ng mga empleyadong pamilyar na sa akin. May ilan na ngumiti, habang ang iba ay tahimik na nagbulungan nang makita ang suot kong singsing.

Hindi ko sila pinansin.

Dumiretso ako sa reception.

“Good morning. Nandito ba si Mr. Sebastian Cole?”

“May meeting po siya, Mrs. Vance. Would you like to leave a message?”

“Actually, gusto ko sanang makausap si Mr. Richard Hale.”

Bahagyang nagbago ang mukha ng receptionist.

“Mr. Hale?”

“Yes. Family lawyer daw siya ng mga Vance.”

Nag-atubili siya bago sumagot.

“I'm sorry, ma'am. Hindi po siya regular na pumupunta rito.”

“May contact number ba kayo niya?”

“I'll check, ma'am.”

Habang naghihintay ako, napansin kong may lalaking nakatayo sa kabilang dulo ng lobby. Naka-gray suit siya at may hawak na itim na folder. Hindi ko siya kilala, pero mula nang pumasok ako ay tila sinusundan niya ako ng tingin.

Nang magtagpo ang aming mga mata, mabilis siyang lumingon sa elevator.

May kakaiba sa kilos niya.

Kinuha ko ang cellphone ko at kunwaring may binabasa. Sa gilid ng aking paningin, nakita kong pumasok siya sa elevator na papunta sa mga executive floor.

Ilang segundo lang, nakatanggap ako ng tawag.

Unknown number.

“Hello?”

“Mrs. Vance?”

Boses ng isang lalaki.

“Who's this?”

“Someone who knows what happened to your father.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

“Nasaan si Papa?”

“Not here. Not yet.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“May nakita ka nang litrato, hindi ba?”

Napahawak ako sa bag ko.

“How do you know about the photograph?”

“Because I sent it.”

Napatingin ako sa paligid. Maraming tao sa lobby, pero bigla kong naramdaman na parang wala akong ligtas na lugar.

“Who are you?”

“Someone who wants you to know the truth before your husband buries it forever.”

“Stop talking in riddles! Sabihin mo kung nasaan ang tatay ko!”

“Check the old Vance estate. Look for the room that was sealed after October 2006.”

Bago pa ako makapagtanong, naputol ang tawag.

Muli kong tinawagan ang numero, ngunit hindi na ito matawagan.

October 2006.

Ang petsa sa likod ng litrato nina Papa at Richard Vance.

At ang lumang Vance estate?

Hindi ko alam kung ano ang matatagpuan ko roon, pero hindi na ako maaaring magkunwaring walang nangyayari.

“Mrs. Vance?”

Napalingon ako sa receptionist.

“Mr. Cole is available now. He said you can go straight to his office.”

Napatingin ako sa elevator.

Kung pupunta ako kay Sebastian, maaaring malaman ni Alexander ang lahat.

Pero kung hindi ako kikilos, baka tuluyan ko nang mawala ang pagkakataong makita si Papa.

“Thank you,” sagot ko.

Pumasok ako sa elevator at pinindot ang executive floor.

Kailangan kong mag-ingat.

Dahil sa unang pagkakataon, hindi ko na alam kung sino ang kaibigan at kung sino ang kaaway.

“Alessandra?”

Tumayo si Sebastian nang makita akong pumasok sa opisina niya.

“Everything okay?”

Umupo ako sa tapat ng kaniyang mesa.

“I need your help.”

Nawala ang ngiti niya.

“Is this about Alexander?”

“Partly.”

Ibinaba ko ang bag ko at inilabas ang litrato. Hindi ko ibinigay sa kaniya, ngunit sapat ang pagkakalapit nito para makita niya ang mukha ni Papa.

“Do you recognize this man?”

Lumapit si Sebastian at maingat na pinagmasdan ang litrato.

Biglang nanigas ang kaniyang mukha.

“Where did you get this?”

“So you know him?”

Hindi siya agad sumagot.

“Sebastian.”

Huminga siya nang malalim at ibinalik sa akin ang litrato.

“His name is Daniel Reyes.”

“Alam ko. Tatay ko siya.”

Napatingin siya sa akin, halatang hindi niya inaasahan ang sagot ko.

“Your father?”

“Yes. And I want to know why everyone seems to know more about his disappearance than I do.”

Umupo siya nang dahan-dahan.

“Alessandra, there are things about the Vance family that even I don't understand. Pero may isang bagay akong masasabi sa iyo.”

“Ano?”

“Alexander has been searching for someone for years.”

Napakunot ang noo ko.

“Who?”

Sebastian glanced at the closed office door before lowering his voice.

“Your father.”

Parang may humigpit sa dibdib ko.

“Why?”

“I don't know the whole story. But I know Alexander has kept an old file in his private study. It's connected to the Reyes family.”

“Anong laman ng file?”

“Hindi ko pa nababasa. And I wouldn't advise you to look for it without knowing what you're getting into.”

Napatawa ako nang mapait.

“Lahat na lang kayo, may alam. Lahat kayo, may tinatago. Paano ko malalaman ang totoo kung walang gustong magsabi sa akin?”

“Because Alexander thinks he's protecting you.”

“By lying to me?”

Hindi nakasagot si Sebastian.

Tumayo ako at inilagay muli ang litrato sa bag.

“Tell me where the old Vance estate is.”

“Alessandra, please. Huwag kang pumunta roon nang mag-isa.”

“Then tell me why.”

Nag-alinlangan siya bago sumagot.

“Because the west wing was closed after a fire. May mga dokumentong nawala roon, at may taong hindi na muling nakita pagkatapos ng gabing iyon.”

“Who?”

Hindi na siya nakasagot.

Dahil biglang bumukas ang p***o.

Nakatayo roon si Alexander.

Hindi ko alam kung gaano katagal siyang nakikinig, pero sapat ang lamig ng kaniyang mga mata para malaman kong narinig niya ang huling bahagi ng usapan namin.

“Sebastian,” sabi niya, kalmado ngunit mapanganib ang tono, “leave us.”

“Sir—”

“Now.”

Tahimik na lumabas si Sebastian at isinara ang p***o.

Naiwan kaming dalawa.

Si Alexander, na nakatingin sa akin na para bang isa akong problemang hindi niya kayang kontrolin.

At ako, na sa wakas ay handa nang harapin ang lalaking maaaring may hawak ng sagot sa pagkawala ng aking ama.

“Why are you asking about the old estate?” tanong niya.

“Because I want answers.”

“About your father?”

“Yes.”

Saglit siyang napapikit.

“Who showed you the photograph?”

“Hindi iyon ang mahalaga.”

“It's the only thing that matters right now.”

“Bakit? Dahil alam mong buhay siya?”

Hindi siya sumagot.

At ang katahimikang iyon ang naging sagot na pinakakinatakutan ko.

“Alexander,” nanginginig kong sabi, “alam mo ba kung nasaan ang tatay ko?”

Lumapit siya nang isang hakbang.

“I know he disappeared.”

“Hindi iyon ang tanong ko!”

“Alessandra—”

“Buhay ba siya?”

Matagal siyang nakatitig sa akin.

Sa unang pagkakataon, nakita ko ang isang bagay sa kaniyang mga mata na hindi ko pa kailanman nakita.

Takot.

Hindi galit. Hindi inis. Hindi ang malamig na kumpiyansa ng isang lalaking sanay manalo sa lahat ng laban.

Takot.

“Tell me the truth,” bulong ko.

Dahan-dahan siyang huminga.

“I don't know where he is.”

“Pero hinahanap mo siya?”

Hindi siya sumagot agad.

Then he said, “Yes.”

Parang biglang nawala ang lakas sa mga tuhod ko.

“Why didn't you tell me?”

“Because I made a promise.”

“Kanino?”

Natahimik siya.

“Kanino, Alexander?”

Bago pa siya makasagot, may tumunog na notification sa cellphone ko.

Isang bagong mensahe mula sa unknown number.

Binuksan ko iyon sa harap niya.

DON'T BELIEVE HIM. HE KNOWS WHAT HAPPENED ON OCTOBER 18, 2006.

Sa ibaba ng mensahe ay may kalakip na litrato.

Hindi si Papa ang nasa larawan.

Si Alexander iyon.

Mas bata, marahil nasa sampung taong gulang pa lamang, nakatayo sa harap ng isang malaking bahay. Katabi niya ang isang lalaking hindi ko kilala, ngunit suot nito ang singsing na may simbolo ng pamilya Vance.

Sa likod nila ay may apoy na nagmumula sa isang bintana.

At sa sulok ng larawan, may isang babaeng nakatingin diretso sa camera.

Ang mukha niya ay halos kapareho ng sa akin.

Nang makita ni Alexander ang litrato, tuluyan siyang namutla.

“Where did you get that?” bulong niya.

Hindi ko siya sinagot.

Dahil sa ilalim ng litrato ay may nakasulat na pangungusap.

YOUR MOTHER WAS THERE THAT NIGHT.

Napatingin ako sa kaniya.

“Alexander,” mahina kong sabi, “ano talaga ang nangyari noong October 18, 2006?”

Hindi siya gumalaw.

Hindi rin siya sumagot.

At sa unang pagkakataon mula nang pumirma ako sa aming kontrata, naintindihan kong maaaring hindi lang ang aking ama ang nawawala sa nakaraan ng pamilyang Vance.

Maaaring may isa pang taong matagal nang pilit nilang itinatago.

Ang aking ina.

At kung naroon nga siya noong gabing iyon, ang tanong ay hindi na kung bakit nawala si Papa.

Ang tanong ay kung bakit kailangang magsinungaling ng lahat para manatili siyang nawawala.