CHAPTER 5 -THE SECRET BEHIND THE FIRE

“Your mother was there that night.”

Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang mga salitang iyon.

Nakatayo ako sa harap ni Alexander, hawak ang litrato ng isang batang lalaki na nakatayo sa harap ng nasusunog na bahay. Sa tabi niya ay isang lalaking may suot na singsing na may simbolo ng pamilya Vance. Sa likuran nila, halos natatakpan ng usok ang mukha ng isang babaeng kahawig na kahawig ng aking ina.

Hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot—ang posibilidad na may alam si Alexander tungkol sa pagkawala ng mga magulang ko, o ang katotohanang tila may bahagi ng nakaraan niya na pilit niyang ibinabaon.

“Answer me,” mariin kong sabi. “Ano ang nangyari noong October 18, 2006?”

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, kinuha niya ang litrato mula sa aking kamay at matagal itong pinagmasdan. Para bang bumalik siya sa isang lugar na matagal na niyang pilit kinakalimutan.

“Where did you get this picture?”

“Hindi mo pa rin sinasagot ang tanong ko.”

“Alessandra, I need to know who sent it to you.”

“At kailangan ko ring malaman kung bakit may litrato ka sa harap ng isang nasusunog na bahay! Bakit naroon ang mama ko? At bakit sinasabi ng taong nagpadala nito na may kinalaman ka sa pagkawala ng tatay ko?”

Biglang tumingkad ang kaniyang mga mata.

“I never said I had nothing to do with your father's disappearance.”

Natigilan ako.

“Ano?”

Dahan-dahan niyang ibinaba ang litrato sa mesa.

“I said I don't know where he is.”

“Pero alam mong may nangyari sa kaniya.”

Hindi siya sumagot.

Napaatras ako ng isang hakbang.

“Diyos ko, Alexander. Ilang kasinungalingan pa ba ang kailangan kong marinig mula sa iyo?”

“I'm not lying about everything.”

“Hindi sapat iyon!”

Naramdaman kong namumuo ang luha sa aking mga mata, ngunit pinigilan ko ang sarili kong umiyak sa harap niya. Ayokong makita niya kung gaano ako natatakot. Ayokong bigyan siya ng pagkakataong gamitin ang kahinaan ko.

“Alam mo kung ano ang pinakamasakit?” tanong ko. “Hindi lang dahil hindi ko alam kung nasaan ang tatay ko. Kundi dahil ang daming taong may alam sa buhay ko, pero ako mismo ang huling nakaaalam ng totoo.”

Saglit siyang napatingin sa akin.

“I'm trying to protect you.”

“Stop saying that! Hindi mo ako mapoprotektahan sa pamamagitan ng pagtatago ng katotohanan!”

Tahimik ang buong opisina.

Pagkaraan ng ilang segundo, inilagay ni Alexander ang litrato sa loob ng isang folder.

“Come with me.”

“Saan?”

“To the old estate.”

Napakurap ako.

“Akala ko ayaw mong pumunta ako roon.”

“I don't want you going there alone. But if you're determined to find answers, you'll hear them from me.”

Tinitigan ko siya nang matagal.

Paano ko malalaman kung totoo ang sinasabi niya? Paano kung bitag lang iyon? Paano kung dadalhin niya ako sa isang lugar kung saan wala akong ibang mapagkakatiwalaan kundi ang sarili ko?

Pero kung may pagkakataon akong malaman ang nangyari sa aking mga magulang, hindi ko iyon basta palalampasin.

“Fine,” sagot ko. “Pero kung magsisinungaling ka ulit sa akin, hindi na kita bibigyan ng pagkakataong magpaliwanag.”

Tumango siya.

“Fair enough.”

Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong kinabahan sa madaling pagsang-ayon niya.

Halos isang oras ang biyahe papunta sa lumang Vance estate.

Habang umaandar ang itim na sasakyan, tahimik akong nakatingin sa bintana. Ang mga gusali sa lungsod ay unti-unting napalitan ng malalawak na puno, lumang pader, at makikitid na daang halos hindi na dinaraanan ng ibang sasakyan.

Nasa tabi ko si Alexander, abala sa pagtawag kay Sebastian.

“Make sure nobody enters the west wing,” utos niya sa telepono. “And find out who accessed the old security files.”

Saglit siyang tumingin sa akin bago ibinaba ang tawag.

“May problema ba?” tanong ko.

“Someone has been looking through our records.”

“Someone?”

“Hindi pa namin alam kung sino.”

“Baka naman ang taong nagpapadala sa akin ng mga litrato.”

“Possible.”

Napailing ako.

“Hindi ka ba nagtataka kung bakit ako ang pinili niyang kontakin?”

“That's exactly what worries me.”

“Bakit?”

Hindi siya agad sumagot.

“Because whoever is doing this knows about your family. They know about the contract. And they know things that should have remained buried.”

Napayakap ako sa sarili ko.

“Kung ganoon, bakit hindi na lang natin sabihin sa pulis?”

“Because some of the evidence is connected to people who still hold power. We need to know what we're dealing with before we make a move.”

“Convenient excuse.”

Napalingon siya sa akin.

“You don't have to trust me, Alessandra. But you need to understand that someone is manipulating both of us.”

“Paano kung ikaw ang nagmamanipula sa akin?”

Hindi siya nagalit.

Sa halip, tumingin siya sa akin nang diretso.

“Then you'll have every right to hate me.”

Hindi ko alam kung bakit hindi ako nakasagot.

May kung anong bigat sa boses niya na hindi ko maipaliwanag. Hindi iyon tunog ng isang taong walang pakialam. Para itong tinig ng isang lalaking matagal nang may pasan na hindi niya kayang ibahagi kaninuman.

Pero hindi sapat ang ganoong pakiramdam para pagkatiwalaan ko siya.

Lalo na ngayon.

Pagdating namin sa estate, sinalubong kami ng isang matandang caretaker.

“Mr. Alexander,” bati nito. “Hindi ko po inasahan na darating kayo ngayon.”

“Is the west wing still locked?”

“Opo, sir. Gaya ng bilin ninyo.”

Napatingin ako kay Alexander.

“Bakit mo ipinapasara ang west wing?”

“Because no one is supposed to enter it.”

“Bakit?”

Hindi siya sumagot. Sa halip, humarap siya sa caretaker.

“Prepare the keys. We're going inside.”

Namayani ang kaba sa mukha ng matanda.

“Sir, sigurado po ba kayo? Matagal na pong walang pumapasok doon.”

“I'm sure.”

Naglakad kami papasok sa pangunahing bahay. Luma na ang mga muwebles at makakapal ang kurtina sa bawat bintana. May mga larawang nakasabit sa dingding—mga larawan ng mga taong hindi ko kilala, pero malinaw na kabilang sa pamilyang Vance.

Huminto ako sa harap ng isang malaking portrait.

Isang matandang lalaki ang nakaupo sa gitna, nakasuot ng itim na suit. Katabi niya ang isang babaeng elegante ang tindig, at sa likuran nila ay dalawang batang lalaki.

Isa sa mga bata ay si Alexander.

Mas bata, mas payat, at walang bakas ng malamig na ekspresyong nakikita ko ngayon.

“That's your grandfather?” tanong ko.

“Yes. Richard Vance.”

“Siya ang kasama ng tatay ko sa lumang litrato.”

Nanigas ang panga ni Alexander.

“Yes.”

“Anong relasyon nila?”

“Business partners. At least, that's what I was told.”

“Pero hindi ka naniniwala?”

Tumingin siya sa akin.

“I learned a long time ago that the truth in this family is never as simple as it looks.”

Nagpatuloy kami sa paglalakad hanggang makarating sa isang mahabang pasilyo. Sa dulo nito ay may malaking pintuang kahoy na may lumang kandado.

Ang west wing.

Huminto si Alexander sa harap nito.

“Stay close to me.”

“Hindi ako bata.”

“I know.”

“Then stop treating me like one.”

Tumingin siya sa akin nang ilang segundo bago bahagyang tumango.

“Then stay alert.”

Binuksan ng caretaker ang kandado. Umalingawngaw ang mahinang langitngit ng p***o nang itulak ito.

Bumungad sa amin ang isang madilim na pasilyo na nababalot ng alikabok. May ilang muwebles na natatakpan ng puting tela. Sa dulo, makikita ang isang silid na tila pinakanapinsala ng sunog.

Napahawak ako sa aking dibdib.

Ito ang bahay sa litrato.

Walang duda.

“Dito nangyari?” mahinang tanong ko.

Tumango si Alexander.

“Part of the west wing was damaged by a fire on October 18, 2006.”

“May namatay ba?”

Hindi siya agad sumagot.

“Walang opisyal na ulat na may namatay sa loob ng bahay.”

“Hindi iyan ang tinanong ko.”

Tumingin siya sa nasunog na pader.

“I was ten years old. I remember smoke, shouting, and people running through the hall. After that night, my grandfather ordered everyone to stop talking about what happened.”

“Bakit?”

“Hindi ko alam.”

“Alexander, hindi puwedeng lahat na lang ay hindi mo alam!”

“I was a child!”

Napaatras ako nang tumaas ang boses niya.

Ilang segundo siyang nakapikit, tila pinipilit ibalik ang kontrol sa sarili.

“I'm sorry,” mahina niyang sabi. “I shouldn't have raised my voice.”

Hindi ako sumagot.

Sa halip, dahan-dahan akong lumapit sa nasunog na silid. May nakita akong maliit na metal box na nakasiksik sa ilalim ng sirang mesa. Halos natatakpan ito ng alikabok.

“Alexander, look.”

Lumuhod ako at hinila ang kahon palabas.

“Don't touch anything until we know what it is,” babala niya.

Pero napansin kong hindi naka-lock ang kahon.

Binuksan ko ito.

Sa loob ay may ilang lumang papel, isang sirang relo, at isang maliit na kuwintas na may palawit na hugis puso.

Nang makita ko ang kuwintas, biglang nanghina ang mga tuhod ko.

Kilala ko iyon.

Kahit matagal na ang panahon, hindi ko makakalimutan ang kuwintas na suot ng mama ko sa mga lumang litrato namin.

“That's my mother's,” bulong ko.

Napatingin si Alexander sa palawit.

“Are you sure?”

Kinuha ko iyon nang maingat.

“Binigay niya sa akin ang kapareha nito noong bata pa ako. Sinabi niyang magkapares ang mga kuwintas namin.”

Nanginginig ang kamay ko habang binabaligtad ang palawit.

May nakaukit sa likod nito.

E.R. — OCTOBER 18, 2006.

Elena Reyes.

Petsa ng sunog.

Hindi aksidente ang pagkakaroon ng kuwintas ng mama ko sa silid na ito.

Nasa bahay siya noong gabing iyon.

At maaaring may alam siya tungkol sa nangyari.

“Alexander,” sabi ko, “bakit nasa lugar na ito ang kuwintas ng mama ko?”

Tinitigan niya ang palawit, at sa unang pagkakataon ay nakita kong tila nawalan siya ng sagot.

Bago pa siya makapagsalita, may papel na dumulas mula sa ilalim ng kahon.

Dinampot ko iyon.

Isang lumang dokumento.

Sa itaas ay nakasulat ang pangalan ng dalawang pamilya.

REYES–VANCE AGREEMENT

Binasa ko ang unang mga linya, ngunit agad akong napahinto nang makita ang pirma sa ibaba.

Daniel Reyes.

Katabi nito ang pirma ni Richard Vance.

At sa ilalim ng mga iyon, may ikatlong lagda.

Richard Hale.

Ang parehong pangalan na nakita ko sa dokumento sa mansiyon.

“Alexander, tingnan mo ito.”

Lumapit siya at binasa ang dokumento. Habang tumatagal, lalong tumitigas ang kaniyang mukha.

“Ano ang nakasulat?” tanong ko.

Hindi siya sumagot agad.

Inabot ko ang papel at ipinagpatuloy ang pagbabasa.

May ilang bahagi na nabura dahil sa apoy, ngunit sapat ang natitirang mga salita upang maunawaan ko ang pangunahing kondisyon ng kasunduan.

Ang pamilya Reyes ay may hawak na impormasyong maaaring makasira sa pangalan at negosyo ng pamilya Vance.

Bilang kapalit ng katahimikan, may kasunduang pinirmahan sa pagitan ng dalawang pamilya.

Ngunit ang huling pangungusap ang nagpahinto sa paghinga ko.

In the event of a breach, the heirs of both families shall be bound by the terms of the agreement.

Ang mga tagapagmana ng dalawang pamilya.

Ako.

At si Alexander.

“Hindi ito simpleng business agreement,” bulong ko.

“Alessandra, give me the document.”

“Bakit? Ano ang hindi mo gustong malaman ko?”

“Because this agreement may not be what you think it is.”

“Then explain it!”

Bago pa siya makasagot, may narinig kaming yabag mula sa pasilyo.

Pareho kaming napalingon.

“Who's there?” malakas na tanong ni Alexander.

Walang sumagot.

Lumapit siya sa p***o habang mahigpit kong hawak ang dokumento. Narinig ko ang pagbukas at pagsara ng isang p***o sa malayo, kasunod ang mabilis na yabag na papalayo.

Nang bumalik si Alexander, wala na siyang nakitang tao.

“Someone was here,” sabi niya.

“May ibang nakaaalam na nandito tayo.”

Tumingin siya sa hawak kong dokumento.

“Give me the paper. I'll have it examined.”

Umiling ako.

“No. This belongs to my family too.”

“Alessandra—”

“Hindi mo na ito maitatago sa akin.”

Saglit siyang natahimik.

Pagkatapos, tumango siya.

“Fine. Keep it. But don't show it to anyone until we know what it means.”

Tinupi ko ang dokumento at inilagay sa bag.

“May isa pa akong tanong.”

“Ask.”

Tumingin ako sa kaniya.

“Noong gabing ito, nakita mo ba ang mama ko?”

Hindi siya agad sumagot.

Nakatitig lang siya sa nasunog na silid, para bang may alaala siyang pilit hinahabol ngunit hindi niya kayang hawakan.

Then, finally, he spoke.

“Yes.”

Parang tumigil ang mundo ko.

“Nakita mo siya?”

Tumango siya nang bahagya.

“I saw a woman running toward the east corridor. I couldn't see her face clearly because of the smoke. But I remember one thing.”

“Ano?”

“Someone was following her.”

Nanlamig ang aking mga kamay.

“Sino?”

Umiling siya.

“I don't know. But the person was wearing a ring with the Vance family symbol.”

Biglang bumalik sa isip ko ang litrato ni Papa—ang lalaking nakatayo sa tabi niya, suot ang parehong singsing.

At ang mensaheng nagsasabing huwag pagkatiwalaan ang aking asawa.

Hindi ko na alam kung kanino ako dapat maniwala.

Dahil maaaring si Alexander ang may hawak ng mga sagot.

O maaaring siya mismo ang susi sa lahat ng kasinungalingan.

Gabi na nang bumalik kami sa mansiyon.

Hindi ako nagsalita sa buong biyahe. Nasa bag ko ang dokumento at ang kuwintas ng mama ko, ngunit mas mabigat ang mga tanong na dala ko.

Pagdating sa silid, inilapag ko ang mga ito sa mesa at muling binasa ang kasunduan.

May kulang.

Ang pahina na may kumpletong kondisyon ng kasunduan ay napunit. May natitirang bahagi sa gilid na may sulat-kamay.

If Daniel refuses to cooperate, Elena must be kept away from—

Napahinto ako.

Hindi kumpleto ang pangungusap.

Pero malinaw ang isang bagay.

Hindi lang si Papa ang sangkot sa kasunduang iyon.

Kasama rin si Mama.

May kumatok sa p***o.

“Come in,” sabi ko.

Pumasok si Alexander, may hawak na isang basong tubig. Inilapag niya iyon sa mesa nang hindi nagsasalita.

“Hindi mo kailangang gawin iyan,” sabi ko.

“I know.”

“Kung gusto mong kunin ang dokumento, hindi ko ibibigay.”

“I didn't come here for the document.”

Tumingin ako sa kaniya.

“Then why are you here?”

Saglit siyang nag-atubili.

“Because I owe you an explanation.”

Naghintay ako.

“After the fire, my grandfather told everyone that the incident was caused by an electrical problem. He ordered the staff to stay silent. A few weeks later, Daniel Reyes disappeared.”

“Magkasunod ang dalawang pangyayari?”

“Yes.”

“Bakit hindi mo sinabi sa akin noon?”

“Because I didn't know if they were connected. And because my grandfather made sure I never learned what happened that night.”

“Pero hinahanap mo si Papa.”

“Yes.”

“Para saan?”

Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon ay tila wala na siyang gustong itago.

“Because before he disappeared, he sent my grandfather a letter. A letter that was never meant to reach me.”

“Ano ang nakasulat?”

Huminga siya nang malalim.

“I only saw one line.”

“Ano?”

Dahan-dahan siyang lumapit sa mesa at tumingin sa dokumentong nasa harapan ko.

If anything happens to me, protect the children.

Napatitig ako sa kaniya.

“Anong mga bata?”

Hindi siya agad sumagot.

Pagkatapos, tumingin siya diretso sa aking mga mata.

“You and me, Alessandra.”

Hindi ako nakapagsalita.

“Hindi maaari,” bulong ko. “Hindi tayo magkaedad noong panahong iyon.”

“I was ten. You were still a child.”

“Bakit kami kailangang protektahan ni Papa?”

“I don't know. That's why I've been searching for him.”

Muli kong tiningnan ang dokumento. Sa wakas, nagsisimulang magdugtong-dugtong ang ilang piraso ng palaisipan, ngunit bawat sagot ay nagbubukas ng mas maraming tanong.

“Kung totoo ang lahat ng iyan,” sabi ko, “bakit tayo pinakasal sa pamamagitan ng kontrata?”

Hindi agad sumagot si Alexander.

At ang katahimikan niya ang muling nagpatibay sa aking hinala.

“Alexander?”

Lumapit siya sa p***o.

“The contract was supposed to bring both families together long enough for the truth to surface.”

“Supposed to?”

He looked back at me.

“Someone changed the terms before you signed.”

Nanlamig ako.

“Sino?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, inilabas niya ang cellphone niya at ipinakita sa akin ang isang larawan ng orihinal na kasunduan. Magkapareho ang mga pangalan sa dokumentong nahanap namin sa estate, ngunit may isang mahalagang pagkakaiba.

Sa orihinal na bersiyon, walang nakasulat na obligasyong kailangang magpakasal ang mga tagapagmana.

Sa kopyang pinirmahan ko, may karagdagang pahina.

At sa ibaba nito, naroon ang pirma ni Richard Hale.

Bago ako makapagsalita, tumunog ang cellphone ko.

Unknown number.

Isang mensahe lang ang dumating.

YOU FOUND THE AGREEMENT. GOOD. NOW ASK YOUR HUSBAND WHY HE KNEW YOUR MOTHER WAS ALIVE BEFORE HE MARRIED YOU.

Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone.

Tumingin ako kay Alexander.

Hindi niya kailangang magpaliwanag.

Dahil nakita ko sa kaniyang mukha ang sagot.

Alam niya.

Matagal na niyang alam na buhay ang mama ko.

At bago pa niya ako inalok ng kasal, alam na niyang ang kontratang pipirmahan ko ay hindi lamang para iligtas ang kompanya ng pamilya ko.

May mas malaking dahilan.

Isang dahilan na maaaring magdugtong sa pagkawala ng aking mga magulang, sa sunog noong 2006, at sa lihim na kasunduan ng dalawang pamilya.

“Alexander,” mahinang sabi ko, “ano pa ang hindi mo sinasabi sa akin?”

Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon ay wala siyang maibigay na sagot.

Dahil ang katotohanang matagal niyang pinoprotektahan ay nagsisimula nang lumabas.

At baka sa oras na malaman ko ang lahat, hindi na ang kontrata ang magtatali sa amin.

Kundi ang galit na hindi ko na kayang pigilan.