CHAPTER 5: THE MAN IN THE OLD PHOTOGRAPH

Elaria's POV

“Kamukha po niya kayo.”

Hindi ko alam kung bakit bigla akong nakaramdam ng matinding kaba nang marinig ko ang mga salitang iyon mula sa kabilang linya ng telepono.

Azriel?

Bakit ang pangalan niya ang nakasulat sa likod ng lumang litrato ko?

At higit sa lahat, sino ang lalaking kasama ko roon?

Napaupo ako sa gilid ng kama habang paulit-ulit na binabasa ang mensaheng ipinadala sa akin ng hindi kilalang numero.

*Ask Azriel what happened to the woman he loved before you.*

Napahawak ako sa dibdib ko.

“Who are you?” bulong ko.

Hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko, may malaking bahagi ng buhay ko ang hindi ko alam.

May mga lihim na matagal nang nakabaon.

At tila unti-unti nang lumalabas ang mga iyon.

---

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa opisina.

Halos hindi ako nakatulog kagabi dahil sa mga mensaheng natanggap ko.

Pagdating ko sa aking mesa, agad kong napansin ang isang maliit na kahon.

May nakasulat doon na pangalan ko.

**FOR ELARIA VIRELLI.**

Napakunot ang noo ko.

“Kanino kaya ito galing?”

Maingat ko itong binuksan.

Sa loob ay isang lumang litrato.

Napatakip ako sa bibig ko nang makita ang larawan.

Ako iyon.

Mas bata pa ako, marahil nasa lima o anim na taong gulang.

Ngunit hindi iyon ang dahilan kung bakit ako natigilan.

May isang lalaking nakatayo sa tabi ko.

At ang mukha niya...

Kamukhang-kamukha ni Azriel.

Binaliktad ko ang litrato.

May nakasulat na mensahe.

*Some truths are better left buried. Ask your mother who Azriel really is.*

Nanlamig ang mga kamay ko.

“Miss Virelli.”

Halos mapatalon ako nang marinig ang boses ni Camille, ang executive secretary ni Azriel.

“Are you alright?”

Mabilis kong itinago ang litrato.

“Opo. Okay lang po ako.”

She looked at me suspiciously.

“You look pale.”

“Hindi lang po ako nakatulog nang maayos.”

“Then you should get some rest.”

Tumango ako.

Ngunit bago pa siya makaalis, biglang bumukas ang p***o ng opisina ni Azriel.

“Elaria. My office.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Yes, Sir.”

---

Pagpasok ko sa kaniyang opisina, agad niyang napansin ang kakaiba sa aking mukha.

“What's wrong?”

“Wala po.”

“Look at me.”

Dahan-dahan akong tumingin sa kaniya.

“Did something happen?”

Napakagat ako sa ibabang labi.

May gusto akong itanong.

Pero paano ko sisimulan?

“Ginoong Thorne... may itatanong po sana ako.”

“Ask.”

Huminga ako nang malalim.

“May kilala po ba kayong lalaking kamukha ninyo?”

Bigla siyang natahimik.

His fingers stopped moving over the documents.

“Why?”

“Wala lang po. Nagtataka lang ako.”

“Elaria.”

“Yes?”

“Where did you see him?”

Hindi ako agad sumagot.

Inilabas ko ang lumang litrato mula sa aking bag at inilapag iyon sa kaniyang mesa.

Nang makita niya ang larawan, biglang nagbago ang kaniyang ekspresyon.

Tumayo siya mula sa kaniyang upuan.

“Where did you get this?”

“May nag-iwan po sa mesa ko.”

Kinuha niya ang litrato at matagal iyong pinagmasdan.

“Who gave this to you?”

“Hindi ko po alam.”

His jaw tightened.

“Did anyone touch this?”

“Hindi ko po alam. Pagdating ko, nandoon na.”

Tumingin siya sa akin.

“Did you receive any messages?”

Napakurap ako.

“Bakit po?”

“Answer me.”

Dahan-dahan kong inilabas ang cellphone ko at ipinakita ang mga mensahe.

Tahimik niyang binasa ang mga iyon.

Lalong tumigas ang kaniyang panga nang makita ang huling mensahe.

“Ask Azriel what happened to the woman he loved before you.”

For a moment, hindi siya gumalaw.

“Who sent this?”

“Unknown number po.”

He returned my phone.

“Don't respond to any unknown messages. And don't go anywhere alone.”

“Ginoong Thorne, ano po ba talaga ang nangyayari?”

Hindi siya sumagot.

Instead, ibinalik niya ang tingin sa litrato.

“There's something you need to know.”

Napahawak ako sa aking bag.

“Ano po iyon?”

He looked directly into my eyes.

“That photograph should not exist.”

---

**Azriel's POV**

Hindi ko maalis sa isip ko ang litrato.

Matagal na akong naghahanap ng kasagutan tungkol sa lalaking iyon.

At ngayon, nasa harapan ko na naman ang parehong larawan.

Elaria.

Bakit siya ang batang babae sa tabi ng lalaking iyon?

At bakit pangalan ko ang nakasulat sa likod?

Tumunog ang telepono ko.

“Sir, we have an update.”

“What is it?”

“The man in the photograph has been identified.”

Tumayo ako mula sa aking upuan.

“Who is he?”

“His name is Adrian Thorne.”

Nanigas ako.

Adrian.

My father's younger brother.

Ang tiyuhin kong matagal nang idineklarang patay matapos ang isang aksidente dalawampung taon na ang nakalipas.

“How is that possible?”

“There's more, Sir.”

“What?”

“According to the old records, Adrian Thorne had a daughter.”

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.

“Who?”

“Her name was supposed to be kept confidential.”

“Get to the point.”

“Elaria Virelli.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

Elaria.

My assistant.

The woman whose safety I had promised to protect.

My own cousin?

Hindi.

Hindi ito maaari.

“Send me everything. I want the complete records.”

“Yes, Sir.”

Pagkababa ko ng tawag, napatingin ako sa litrato.

May isang bagay na hindi ko maintindihan.

Kung anak ni Adrian si Elaria, bakit hindi niya alam ang tungkol sa pamilya namin?

At bakit may taong pilit na itinatago ang kaniyang tunay na pagkatao?

---

**Elaria's POV**

Buong araw akong hindi mapakali.

Hindi ko maintindihan kung bakit ayaw sabihin ni Azriel ang buong katotohanan.

Nang matapos ang trabaho, nagpasya akong tawagan ang aking ina.

“Hello, Ma?”

“Anak? Bakit? May problema ba?”

“Ma, may itatanong lang po sana ako.”

“Ano iyon?”

Huminga ako nang malalim.

“May kilala po ba kayong Adrian Thorne?”

Biglang natahimik ang kabilang linya.

“Ma?”

“Elaria... saan mo narinig ang pangalang iyan?”

Napakunot ang noo ko.

“May nakita lang po akong lumang litrato.”

“Anong litrato?”

“Kasama ko po siya noong bata pa ako.”

Nakarinig ako ng mahinang paghingal mula sa kabilang linya.

“Anak, makinig ka sa akin.”

“Opo, Ma.”

“Huwag kang makikipagkita sa kahit sinong miyembro ng pamilyang Thorne.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Bakit po?”

“Dahil hindi mo alam kung anong klaseng pamilya sila.”

“Ma, sino po ba talaga si Adrian?”

Hindi agad sumagot ang aking ina.

At nang magsalita siya, nanginginig na ang kaniyang boses.

“Siya ang lalaking nagligtas sa buhay mo noong bata ka pa.”

Napahinto ako.

“What?”

“Pero may isang bagay akong hindi sinabi sa iyo, anak.”

“Ano po iyon?”

Huminga siya nang malalim.

“Hindi si Adrian ang nagbigay sa iyo ng pangalan mong Elaria.”

Napakunot ang noo ko.

“Hindi ko po maintindihan.”

“Dahil ang tunay mong pangalan...”

Bigla siyang napahikbi.

“Elaria Thorne.”

Hindi ako nakapagsalita.

Thorne?

Ang apelyidong ginagamit ni Azriel?

“Ma... ibig sabihin ba—”

“Anak, kailangan mong malaman ang katotohanan.”

Bago pa niya maituloy ang sasabihin, may narinig akong malakas na pagbagsak sa kabilang linya.

“Ma?”

“Ma! Anong nangyari?”

Walang sumagot.

“Ma!”

Biglang naputol ang tawag.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Agad kong tinawagan ulit ang numero niya.

Ngunit hindi na ito sumasagot.

---

**Meanwhile — Azriel's POV**

“Sir!”

Mabilis na pumasok si Camille sa opisina ko.

“What happened?”

“May tumawag po mula sa security team.”

Tumayo ako.

“Speak.”

“Someone broke into Miss Virelli's mother's house.”

Nanigas ako.

“Is her mother safe?”

“Hindi pa po namin alam.”

Napamura ako sa ilalim ng aking hininga.

“Get the car ready.”

“Sir, where are you going?”

I grabbed my coat.

“To Elaria.”

Ngunit bago pa ako makalabas, nakatanggap ako ng isang mensahe mula sa hindi kilalang numero.

UNKNOWN NUMBER:

**You should have left the girl alone, Azriel.**

Kasunod niyon ay isang litrato.

Ang aking ama.

Ang aking ina.

At isang sanggol na nakabalot sa puting kumot.

Sa likod ng litrato, may nakasulat na mensahe.

*One family. Two heirs. One stolen identity.*

Nanigas ako.

Hindi lang pala si Elaria ang may itinatagong lihim.

Pati ang sarili kong pagkatao ay maaaring nakabatay sa isang kasinungalingan.

At ang pinakamasakit?

May posibilidad na ang babaeng pilit kong pinoprotektahan ay siya ring taong matagal nang hinahanap ng aming pamilya.

END OF CHAPTER 5