CHAPTER 4: THE CEO'S JEALOUS SIDE

Elaria's POV

“Someone doesn't want you near me.”

Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sinabi ni Azriel habang nasa loob kami ng sasakyan.

I glanced at him.

Tahimik siyang nakaupo sa tabi ko, one hand resting on his lap while the other held his phone. His expression was unreadable, just like always.

“Ginoong Thorne?”

“What?”

“May tanong lang po ako.”

He briefly looked at me. “Go ahead.”

“Sa tingin ninyo po, sino ang gustong mag-imbestiga tungkol sa akin?”

“I'm still finding out.”

“Baka naman po ordinaryong tao lang na mausisa.”

“Elaria.”

Napalingon ako sa kaniya.

“Hindi lahat ng bagay ay dapat mong gawing biro.”

Napangiwi ako.

“Hindi naman po ako nagbibiro. Sinusubukan ko lang pong huwag kabahan.”

He stared at me for a moment before looking away.

“Just be careful.”

Tumango ako.

Pero may isa pa akong gustong itanong.

“Ginoong Thorne?”

“What now?”

“Bakit parang mas nag-aalala kayo sa akin kaysa sa sarili ninyo?”

Hindi siya agad sumagot.

Instead, he loosened his tie and leaned back.

“Because you're my responsibility.”

Napangiti ako nang pilit.

Responsibilidad.

Iyon lang pala.

“Ah. Opo. Naiintindihan ko.”

Hindi ko alam kung bakit parang may kaunting lungkot akong naramdaman.

---

The following morning, maaga akong pumasok sa opisina.

May dala akong dalawang kape at isang maliit na supot ng ensaymada.

Pagdating ko sa mesa ko, inilagay ko ang isa sa mga kape sa ibabaw ng mesa ni Azriel.

“Magandang umaga, Ginoong Thorne!”

Hindi siya agad tumingin.

“Why are you so cheerful?”

“Dahil po buhay pa ako at hindi pa ako natatanggal sa trabaho.”

He raised an eyebrow.

“Is that your standard for a good morning?”

“Opo. Napakataas na po niyan para sa akin.”

He shook his head and returned to his documents.

I smiled before returning to my desk.

Ilang minuto pa lang ang lumipas nang tumunog ang telepono ko.

“Hello?”

“ELARIA!”

Napangiwi ako.

Zephira.

“Bakit ka sumisigaw?”

“Girl! May balita ako!”

“Anong balita?”

“May bagong empleyado sa kumpanya ninyo. At ang sabi ng kaibigan ng pinsan ng kapitbahay ng kaklase ko, napakaguwapo raw!”

Napapikit ako.

“Zephira, hindi ako naghahanap ng bagong problema.”

“Hindi problema ang guwapo, besh. Blessing iyan!”

Napatawa ako.

“May trabaho ako. Mamaya na tayo mag-usap.”

“Fine! Pero tandaan mo, huwag mong hayaang si Mr. Stoneheart lang ang laman ng mundo mo!”

Napatingin ako sa pintuan ng opisina ni Azriel.

“Wala namang ganoon.”

“Sure ka?”

“Bye!”

Mabilis kong ibinaba ang tawag.

Hindi ko napansin na nakabukas na pala ang p***o ng opisina ni Azriel.

“Who is Mr. Stoneheart?”

Halos mapatalon ako sa kinatatayuan ko.

“Ginoong Thorne!”

He crossed his arms.

“I asked you a question.”

“Wala po. Palayaw lang po iyon ng isang tauhan sa palabas na pinapanood ko.”

“Interesting.”

“Talaga po?”

“Very.”

Pumasok siya sa kaniyang opisina nang hindi na nagsasalita.

Napahawak ako sa dibdib ko.

Diyos ko. Sana hindi niya narinig ang lahat.

---

Bandang alas-diyes ng umaga, may lalaking lumapit sa mesa ko.

“Magandang umaga.”

Napatingala ako.

Matangkad siya, may maayos na buhok at isang nakakabighaning ngiti. Nakasuot siya ng kulay-abong amerikana at may hawak na ilang dokumento.

“Magandang umaga rin po. May maitutulong ako?”

“I'm looking for Mr. Thorne's office.”

“Ah, narito po. Sandali lang po at sasabihan ko siya.”

Tumayo ako, pero agad niyang iniabot ang kamay niya.

“Caspian Everhart.”

Tinanggap ko ang pakikipagkamay niya.

“Elaria Virelli.”

“Nice to meet you, Elaria.”

“Nice to meet you too, Sir Caspian.”

“Sir Caspian? Parang ang tanda ko naman pakinggan.”

Napatawa ako.

“Pasensya na po. Nakasanayan ko lang.”

“You can call me Caspian.”

Bago pa ako makasagot, bumukas ang p***o ng opisina ni Azriel.

“Caspian.”

Napalingon kami.

Nakatayo si Azriel sa may pintuan, malamig ang ekspresyon.

“Azriel! My friend!”

Nagkamayan ang dalawa.

“Didn't know you were coming today,” sabi ni Azriel.

“I wanted to surprise you.”

Pagkatapos ay tumingin si Caspian sa akin.

“Your assistant is very accommodating.”

“She's doing her job.”

Napansin kong bahagyang nagbago ang tono ni Azriel.

“Let's talk inside.”

“Sure. But first…”

Muling humarap sa akin si Caspian.

“Would you like to have lunch with me later, Elaria?”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Ha?”

“Lunch. Just the two of us.”

Hindi pa ako nakakasagot nang magsalita si Azriel.

“She has a busy schedule.”

Napalingon ako sa kaniya.

“Ginoong Thorne, wala pa naman po akong—”

“Your schedule is full, Miss Virelli.”

Napakurap ako.

Kailan pa?

Caspian chuckled.

“Another time, then.”

He gave me a charming smile before entering Azriel's office.

Nang magsara ang p***o, napatingin ako sa aking talaan.

Wala naman akong nakasulat na tanghalian.

---

“Miss Virelli. My office. Now.”

Napapitlag ako nang marinig ang boses ni Azriel sa intercom.

“Coming, Sir.”

Pagpasok ko, nakaupo siya sa kaniyang upuan habang nagbabasa ng dokumento.

“Sit.”

Umupo ako sa harap niya.

“May kailangan po ba kayo?”

“What's your relationship with Caspian?”

Napakurap ako.

“Wala po.”

“You seem comfortable with him.”

“Magalang lang naman po ako.”

“He asked you to lunch.”

“Opo. Pero hindi naman ako pumayag.”

“Why?”

Napakunot ang noo ko.

“Bakit po?”

He placed the document on his desk.

“Because I said your schedule is full.”

Napangiti ako nang bahagya.

“Ginoong Thorne, kung may gusto po kayong ipagawa sa akin, sabihin ninyo lang. Hindi ninyo kailangang gumawa ng pekeng iskedyul.”

His jaw tightened.

“Are you questioning my decision?”

“Hindi po. Nagtatanong lang.”

“Then don't.”

Napabuntong-hininga ako.

“Okay po.”

Tumayo ako at inayos ang aking palda.

“May iba pa po ba?”

“No.”

“Kung ganoon, babalik na po ako sa trabaho.”

“Elaria.”

Huminto ako.

“What?”

“Don't call him Caspian.”

Napalingon ako.

“Bakit po?”

“Because he's not your friend.”

Napangiti ako.

“Hindi rin naman po kayo kaibigan ko.”

Natahimik siya.

Nang mapagtanto ko ang sinabi ko, mabilis akong napayuko.

“Pasensya na po.”

But instead of getting angry, he leaned back in his chair.

“Get back to work.”

Mabilis akong lumabas.

Pagkasara ng p***o, saka lamang ako nakahinga nang maluwag.

Ano bang problema ng lalaking iyon?

---

Lunch break.

Dahil wala akong balak gumastos nang malaki, pumunta ako sa maliit na kainan sa tabi ng gusali.

Kakaupo ko pa lamang nang may tumawag sa pangalan ko.

“Elaria!”

Napalingon ako.

Si Caspian.

“Sir Caspian?”

“Caspian lang.”

Umupo siya sa tapat ko matapos akong tanungin kung maaari.

“Hindi ka ba kasama ni Azriel?”

“May meeting po siya.”

“Good. At least I get to talk to you.”

Napatawa ako.

“Bakit po?”

“Because I find you interesting.”

Halos mabilaukan ako sa iniinom kong tubig.

“Ha?”

Caspian laughed.

“Relax. I'm just being honest.”

Namula ang aking pisngi.

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko.

“By the way, would you consider having dinner with me sometime?”

Bago pa ako makasagot, may isang pamilyar na boses na nanggaling sa likuran ko.

“She won't.”

Dahan-dahan akong napalingon.

Azriel.

Nakatayo siya roon, nakasuot pa rin ng kaniyang mamahaling amerikana. Ngunit iba ang ekspresyon niya ngayon.

Mas malamig.

Mas seryoso.

“Azriel?” gulat na tanong ni Caspian.

“I thought you had a meeting.”

“I finished early.”

Tumingin siya sa akin.

“Miss Virelli, we're leaving.”

Napatingin ako sa pagkain ko.

“Pero hindi pa po ako tapos kumain.”

“I'll wait.”

Caspian smiled.

“Possessive as ever, aren't you?”

“Don't start, Caspian.”

Tumayo ako at mabilis na inayos ang aking mga gamit.

“Salamat po sa tanghalian, Sir Caspian.”

“Anytime, Elaria. Don't forget my invitation.”

Tumango ako.

Paglabas namin, tahimik si Azriel.

Napatingin ako sa kaniya.

“Ginoong Thorne?”

“What?”

“Bakit po kayo nandito?”

“To get you.”

“Pero hindi naman po ako nawawala.”

He stopped walking.

“Do you always have to question everything?”

Napangiwi ako.

“Hindi po. Pero hindi ko maintindihan kung bakit kayo galit.”

“I'm not angry.”

“Kung hindi po, bakit parang gusto ninyong suntukin ang hangin?”

He stared at me.

For a moment, I thought he would scold me.

Instead, he looked away.

“Just get in the car.”

---

Pagsapit ng hapon, hindi ko na nakayanan ang katahimikan niya.

Habang nag-aayos ako ng ilang dokumento, inilapag ko sa mesa niya ang isang maliit na supot.

“Ano ito?” tanong niya.

“Ensaymada po.”

“Why?”

“Dahil hindi po kayo kumain nang maayos kanina.”

He looked at the paper bag.

“Is this your way of apologizing?”

“Wala naman po akong kasalanan.”

“Then why give me food?”

“Dahil baka magutom kayo at mas lalo kayong sumama ang ugali.”

Napatigil siya.

Napatingin ako sa kaniya.

“Joke lang po.”

For the first time that afternoon, he smiled.

A small, almost invisible smile.

“Get back to work, Miss Virelli.”

“Yes, Sir.”

Paglabas ko, hindi ko alam na ilang segundo pa niyang tinitigan ang supot na iniwan ko.

At hindi rin niya napansing nakangiti siya habang kumakain ng ensaymada.

---

Gabi na nang makauwi ako.

Pagod na pagod ako kaya agad akong humiga sa kama.

Ngunit bago pa ako makatulog, nakatanggap ako ng mensahe mula sa hindi kilalang numero.

UNKNOWN NUMBER:

Enjoying your time with Azriel?

Napakunot ang noo ko.

Sino ito?

Sinundan pa iyon ng isa pang mensahe.

You should know your place before you get hurt.

Biglang nanlamig ang mga kamay ko.

Binuksan ko ang mensahe at agad itong ipinakita kay Zephira sa pamamagitan ng pagpapadala ng larawan.

Makalipas ang ilang segundo, tumawag siya.

“Elaria, sino ang nagpadala niyan?”

“Hindi ko alam.”

“Sabihin mo kay Azriel.”

“Baka naman biro lang.”

“Hindi nakakatawa ang pagbabanta, Elaria!”

Napabuntong-hininga ako.

“Bukas ko na sasabihin.”

Ngunit bago ko pa maibaba ang telepono, may bagong mensahe.

Ask Azriel what happened to the woman he loved before you.

Nanlaki ang mga mata ko.

Ang babaeng minahal niya?

Sino iyon?

At bakit parang may kinalaman iyon sa akin?

---

Meanwhile — Azriel's POV

Nasa loob ako ng aking opisina nang tumawag ang aking pribadong imbestigador.

“Sir, we found the person who has been asking about Miss Virelli.”

“Who?”

There was a brief silence.

“Someone connected to Miss Seraphielle Laurent.”

Napapikit ako.

I knew it.

“Keep investigating. I want to know everything.”

“Yes, Sir.”

Bago ko ibaba ang tawag, may isa pa siyang sinabi.

“Sir, there's something else.”

“What?”

“May nakita kaming lumang litrato ni Miss Elaria kasama ang isang lalaking matagal nang nawawala.”

Nanigas ang katawan ko.

“Who is the man?”

“Hindi pa namin matukoy ang pangalan niya. Pero may isang bagay na kakaiba.”

“What?”

“Kamukha po niya kayo.”

Hindi ako agad nakapagsalita.

I stared at the photograph na ipinadala niya sa aking telepono.

Isang batang babae ang nakangiting nakatayo sa tabi ng isang lalaking may kapansin-pansing pagkakahawig sa akin.

At sa likod ng litrato, may nakasulat na pangalan.

AZRIEL.

Nanlamig ang aking buong katawan.

Paano naging posible iyon?

At bakit ang pangalan ko ang nakasulat sa lumang litrato ni Elaria?

End of Chapter 4.