The Billionaire's Bailout Clause

Hindi ko alam kung bakit ang daming tao sa clinic na iyon, e Martes pa lang naman ng hapon. Parang lahat ng buntis sa Metro Manila nagkasundo na magpa-check up nang sabay-sabay. Number 23 ako. Number 14 pa lang ang tinatawag. May batang umiiyak sa sulok, may lalaking nakasimangot sa phone habang hawak ng asawa niya ang dalawang plastic ng vitamins, at ako, nakaupo sa dulo ng upuan na parang estudyanteng hindi nakapag-review.

Tatlong taon na kaming kasal ni Dominic. Tatlong taon, pero kung ako ang tatanungin, mas mukhang walo, kasi bawat buwan may maliit na pag-asa tapos may maliit na pagguho. Alam mo 'yon? Makikita mo sa kalendaryo na delayed ka ng tatlong araw, tapos bibili ka ng PT sa 7-Eleven nang alas-sais ng umaga para walang makakita sa'yo, tapos isang guhit lang. Isang guhit na naman. Itatapon mo sa basurahan, babalutin pa sa tissue para hindi mapansin ng kasambahay, tapos maliligo ka nang matagal para may dahilan ang namumula mong mata.

Pang-siyam o pang-sampung beses ko na iyong ginawa, hindi ko na matandaan. Ang matandaan ko lang, ngayong linggo, dalawang guhit. Kaya pumunta ako kay Dra. Sy para makasiguro, at doon, sa maliit na monitor, may nakita akong parang buto ng sitaw na kumikislap-kislap.

"Heartbeat," sabi ng doktor. "Mga six weeks. Congratulations, Mrs. Salvador."

Mrs. Salvador. Parang hindi ako 'yon. Parang pangalan ng ibang babae, yung mas matangkad at mas sigurado sa sarili.

Sa form na pinasagutan sa akin ng nurse, may hiwalay na kolum para sa pangalan ng asawa. Isinulat ko ang Dominic Salvador, tapos ang cellphone number niya, na bihira ko nang tawagan kasi laging may meeting, laging nasa labas ng bansa, laging "mamaya na lang." Tinitigan ko ang pangalan niya sa papel nang mas matagal kaysa dapat.

Hindi ako umiyak sa clinic. Tumango lang ako nang tumango, hawak ang gilid ng kama, na para bang nakikinig ako sa lecture sa Math. Binigyan ako ng reseta, ng folic acid, at ng printout ng ultrasound na ang itsura, aminin na natin, ay parang litrato ng buwan na kinunan sa sirang camera. Pero tiningnan ko iyon sa elevator, sa Grab, at pati sa harap ng cashier sa Red Ribbon. Hindi ko binitawan.

Bumili ako ng chocolate mocha, 'yung maliit lang, six inches. Nagtaka ang cashier nang hingin ko ang kandila, kasi hindi naman mukhang birthday ang mukha ko. Mukha akong bagong nanalo sa lotto na takot pang sabihin kahit kanino.

Pag-uwi sa condo, inuna kong ayusin ang mesa. Yung puting plato na hindi namin ginagamit kasi pang-bisita raw. Dalawang baso. Yung kandila, inilagay ko sa gitna ng cake, tapos tinanggal, tapos inilagay ulit. Maya-maya, nagpalit ako ng damit. Yung navy blue dress, 'yon ang binili ni Dominic noong second anniversary namin. Sabi niya, bagay daw sa akin kasi hindi nagpapahalata ng pagod. Hindi ko alam kung compliment 'yon, pero tinanggap ko na rin.

Dati, hindi ganito. Noong magnobyo't nobya pa lang kami, sinusundo niya ako sa trabaho sa Ayala, may dalang isaw o kwek-kwek sa plastik, kahit mamantika ang kamay niya at alam niyang pinipilit ko siyang kumain ng gulay. Tumatawa siya noon nang walang dahilan. Hindi ko alam kung kailan nawala 'yon. Siguro hindi bigla. Siguro parang timba na may butas, hindi mo napapansin hangga't wala nang laman. Pero ngayong gabi, naisip ko, baka mabalik pa. Baka kailangan lang niya ng bagong dahilan.

Suot ko rin iyon noong isang beses na dinalhan ko siya ng tanghalian sa opisina niya sa Ortigas. Adobo, kasi iyon ang paborito niya. Pagpasok ko, may janitor na nakatayo sa tabi ng p***o na parang hindi nakikita ng kahit sino, kaya tinanong ko siya kung kumain na ba siya. Si Dominic, nakatingin lang sa phone. "Bakit ka pa nag-abala?" sabi niya. Hindi na ako nag-abala ulit pagkatapos noon.

Pero ngayong gabi, iba. Ngayong gabi, may dahilan na siyang ngumiti.

Nag-text ako sa kanya kaninang umaga: Dom, uwi ka nang maaga ha? May sasabihin ako. Seen. Walang reply. Okay lang. Seen din naman 'yon, di ba, may saysay pa rin.

Pinraktis ko ang sasabihin ko sa harap ng salamin sa banyo. Dom, magiging tatay ka na. Ang corny. Surprise! Parang teleserye. Dom, may ipapakita ako. Mas okay, pero baka isipin niyang regalo. Sa huli, napagdesisyunan kong ibibigay ko na lang sa kanya ang ultrasound at hahayaan ko siyang magbasa. Mas mabilis. Mas hindi ako mauutal.

Tatlong beses akong nagpalit ng lipstick. Pula, tapos pink, tapos pula ulit. Sa huli, pinunasan ko lahat, kasi mukha akong aattend ng binyag. Ang hirap pala maging maganda para sa taong hindi na tumitingin.

Alas-nuebe, wala pa siya. Nag-init ako ng ulam na niluto ko pa kaninang tanghali, sinigang na baboy, kasi paborito rin niya, tapos pinatay ko ulit ang kalan.

Alas-diyes, wala pa rin. Ang tik-tak ng wall clock, ngayon ko lang napansin na ang lakas pala.

Alas-onse y dos, bumukas ang p***o.

"Dom!" Tumayo ako, nakangiti, nakapatong na ang isang kamay sa tiyan ko na parang may makikita na agad. "May sasabihin ako sa'yo—"

"Issa." Hindi niya ako tiningnan. Dumiretso siya sa mesa at inilapag doon ang isang brown envelope, sa tabi mismo ng cake ko, na parang bahagi lang iyon ng dekorasyon. "Pirmahan mo na 'yan."

Nawala ang ngiti ko, pero hindi ko agad namalayan. "Ano 'yan?"

"Annulment." Kinalas niya ang kurbata at hinagis sa sofa. Mukha siyang pagod na pagod, pero hindi sa paraang naaawa ka. Pagod na pagod siya sa akin. "Tapos na tayo."

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatayo roon. Isang minuto siguro. O isang oras. Ang naririnig ko lang, ang wall clock, at ang puso kong parang gustong tumakas palabas ng dibdib ko.

"Dahil ba kay Celestine?"

Tinanong ko 'yon kahit alam ko na ang sagot. Matagal ko nang alam. Yung mga late niyang meeting na laging Alcantara ang kausap. Yung pabango sa kuwelyo niya na hindi akin. Yung phone niyang laging nakataob sa mesa, na parang may sikreto ang screen.

Hindi ko sinasabing detective ako. Pero noong Marso, may nakita akong resibo ng dinner for two sa isang restaurant sa Tagaytay na hindi ko naman napuntahan. Tinupi ko iyon at ibinalik sa bulsa ng coat niya. Tinanong ko ang sarili ko kung mas masakit ba ang malaman o ang magkunwaring hindi. Pinili ko ang pangalawa, kasi mas komportable. Ang tanga, 'no?

Sa wakas, tumingin siya sa akin. Walang galit sa mata niya, at ito ang pinakamasakit. Walang guilt, walang pagsisisi, wala. Parang tumitingin lang siya sa lumang kontrata na tapos na ang bisa.

"Merger 'to, Issa," sabi niya. "Business. Hindi mo maiintindihan."

Hindi ko maintindihan. Tatlong taon akong nagluto ng hapunan para sa taong ito, nagplantsa ng polo niya, nagtiis sa lahat ng Pasko niyang puro business dinner. Hindi ko maiintindihan? Siguro nga. Hindi ko naintindihan na wala pala akong dapat intindihin.

Gusto kong ibato sa kanya ang cake. Gusto kong ibato ang singsing, ang envelope, ang sinigang, lahat. Pero ang ginawa ko, dahan-dahan kong ibinaba ang kamay ko mula sa tiyan.

Hindi ko sasabihin.

Hindi ko alam kung saan nanggaling ang desisyong iyon. Basta bigla na lang. Parang may maliit na boses sa loob ko na nagsabing, huwag mong ibibigay sa kanya ang kahit anong parte pa.

"Okay," sabi ko. Nagulat ako sa sarili kong boses, ang kalma. "Saan ako pipirma?"

Napakurap siya. Siguro inasahan niyang iiyak ako, magmamakaawa, babatuhin man lang siya ng unan. Wala akong binigay na ganoon.

Kinuha ko ang ballpen niya, 'yung Montblanc na regalo ko pa noong first anniversary namin, at pinirmahan ko ang papel sa gitna ng dining table. Sa ilalim ng ilaw na ako rin ang pumili. Sa tabi ng cake na hindi na namin mahihipan.

Pagkatapos, pumasok ako sa kwarto at hinila ang maleta mula sa ilalim ng kama. Tatlong taon na iyong nakatago roon, kasi dati, iniisip kong balang araw gagamitin namin sa honeymoon na laging naipagpapaliban. Inilagay ko ang tatlong blouse, dalawang maong, ang folic acid, at ang printout ng ultrasound. Iniwan ko ang singsing sa tabi ng kandilang hindi nasindihan.

Hindi ko dinala ang mga picture frame, ang mga unan na ako ang pumili, o ang kumot na regalo ng tita ko. Parang ang bigat ng bawat bagay na hindi ko na kailangang buhatin. Isa lang ang sigurado ako: ayokong may maiwang bahagi ko sa bahay na iyon, maliban sa singsing, na hindi ko naman na gustong isuot.

Hindi na ako lumingon. Hindi rin siya nagsalita.

Sa hallway, sa tapat ng elevator, sinalubong ako ni Kuya Ben, ang gwardiya. "Ma'am, gabi na po. Saan po kayo pupunta?"

"Uuwi lang po, Kuya," sabi ko, at hindi ko alam kung saan, pero hindi naman iyon kasinungalingan.

Sa elevator, doon lang ako bumigay. Walang hagulgol, walang drama. Tuloy-tuloy lang na luha habang nakakapit ako sa railing, at nakita ko ang sarili ko sa salamin, naka-navy blue na dress, may lipstick pa, at ang mukhang hindi na kailanman magiging pareho.

Pero bago bumukas ang p***o sa ground floor, pinunasan ko ang pisngi ko gamit ang likod ng kamay.

Okay lang, sabi ko sa maliit na buhay na wala pa ngang pangalan. Tayo lang dalawa. Kakayanin natin 'to.

Hindi ko alam na pagkalipas ng tatlong taon, babalik ang lahat ng iniwan ko, kasama ang isang lalaking mas delikado pa kaysa sa unang sumira sa akin.