THE BILLIONAIRE'S CONTRACT WIFE

Chapter 5 : Ang Katotohanan

Amara's POV

Hindi ko maalis sa isip ko ang mga sinabi ni Daniel.

“Hindi mo naman siya mahal. Kumuha ka lang ng babaeng papayag sa kasal dahil kailangan mo ng asawa para sa kondisyon ng lolo.”

At ang salitang iyon na paulit-ulit na umuukit sa isip ko.

Kontrata.

Alam kong kontrata talaga ang kasal namin. Alam ko iyon mula pa noong una. Pero iba pala kapag narinig mo itong sabihin ng ibang tao—lalo na sa harap ng buong pamilya ni Adrian.

Tahimik akong nakaupo sa gilid ng kama habang nakatingin sa kawalan.

Bakit parang ang sakit?

Hindi ba't ito naman ang napagkasunduan namin?

Limang buwan.

Pagkatapos noon, matatapos ang lahat.

Pero bakit ngayon ay parang ayaw ko nang matapos?

Napahawak ako sa dibdib ko nang maramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko.

“Amara?”

Napalingon ako sa p***o.

Si Adrian.

Nakatayo siya roon habang seryosong nakatingin sa akin.

“Pwede ba kitang makausap?”

Hindi ako sumagot agad.

Sa halip, tumingin lang ako sa kanya.

“About kay Daniel?”

Tumango siya.

“Pumasok ka.”

Dahan-dahan siyang pumasok at isinara ang p***o.

Ilang segundo kaming parehong tahimik.

“Hindi ko alam kung paano niya nalaman ang tungkol sa kontrata,” unang sabi niya.

“Pero alam niya.”

“Oo.”

“Gaano karami ang alam niya?”

“Hindi ko alam.”

Napabuntong-hininga ako.

“Adrian, hindi ko na alam kung sino ang dapat kong paniwalaan.”

Lumapit siya nang kaunti.

“Paniwalaan mo ako.”

Napatingin ako sa kanya.

“Paano?”

“Dahil hindi kita niloloko.”

Napangiti ako nang mapait.

“Hindi mo ba ako niloloko mula pa noong una?”

Napayuko siya.

Alam kong nasaktan siya sa sinabi ko, pero kailangan kong itanong.

“Pinakasalan mo ako dahil kailangan mo ng asawa. Hindi dahil gusto mo ako.”

“Totoo.”

Napatingin ako sa kanya.

Hindi ko inaasahang aamin siya agad.

“Pero…”

Huminga siya nang malalim.

“Hindi na ganoon ngayon.”

Nanatili akong tahimik.

“Amara, noong una kitang nakita, wala akong ibang iniisip kundi ang kondisyon ng pamilya ko. Kailangan ko ng babaeng papayag sa kasal. At nang makita ko ang application mo, naisip kong magiging simple ang lahat.”

“Pero hindi naging simple.”

Umiling siya.

“Hindi.”

Lumapit pa siya.

“Dahil nakilala kita.”

Napayuko ako.

“Hindi ko alam kung kailan nagsimula. Siguro noong nakita kitang kasama si Lucas. Siguro noong una kitang makita na sinusubukan mong maging matatag kahit halatang natatakot ka. O baka noong nagsimula kang mag-alala sa akin kahit wala ka namang dahilan para gawin iyon.”

Napatingin ako sa kanya.

“Adrian…”

“Hindi na kita kayang tingnan bilang asawa ko dahil lang sa kontrata.”

Naramdaman kong nangilid ang luha ko.

“Kung ganoon… bakit hindi mo sinabi sa akin?”

“Dahil natatakot ako.”

“Takot?”

Tumango siya.

“Hindi ako sanay na may taong mahalaga sa akin.”

Natigilan ako.

Mahalaga.

Iyon lang ang salitang iyon, pero parang may kung anong gumalaw sa puso ko.

“Kung gusto mong umalis,” sabi niya, “hindi kita pipigilan.”

Napatingin ako sa kanya.

“Pwede mong kalimutan ang kontrata. Hindi kita pipilitin na manatili rito.”

“Pero paano ang kondisyon ng pamilya mo?”

“Ako na ang bahala.”

“Paano ang limang buwan?”

“Hindi na mahalaga.”

“Paano ang kasal natin?”

Tahimik siyang tumingin sa akin.

“Gusto kong maging totoo.”

Napahinto ako sa paghinga.

“Hindi dahil kailangan ko.”

Lumapit siya at marahan niyang sinabi,

“Gusto kong maging asawa mo dahil ikaw ang gusto ko.”

Hindi ko napigilang mapaluha.

Hindi ko alam kung bakit ganoon kalaki ang epekto sa akin ng mga salita niya.

Siguro dahil sa loob ng ilang araw, unti-unti na rin akong nahulog.

“May nararamdaman din ako para sa'yo,” mahina kong sabi.

Natigilan siya.

“Anong sinabi mo?”

Pinunasan ko ang luha ko.

“May nararamdaman din ako para sa'yo.”

Parang hindi siya makapaniwala.

“Sigurado ka?”

Tumango ako.

“Hindi ko alam kung kailan nagsimula. Pero alam kong hindi na lang ito tungkol sa kontrata.”

Bahagya siyang ngumiti.

Sa unang pagkakataon, nakita ko ang isang Adrian na hindi ko kilala—isang lalaking masaya.

“Thank you,” mahina niyang sabi.

“Para saan?”

“Dahil sinabi mo ang totoo.”

Bago pa ako makasagot, may kumatok sa p***o.

Tatlong beses.

Napalingon kami pareho.

Bumukas ang p***o at pumasok ang lola ni Adrian.

Pero iba ang ekspresyon niya ngayon.

Wala ang kaninang ngiti.

“Adrian.”

“Lola?”

Tumingin siya sa akin.

“Amara, kailangan mong malaman ang isang bagay.”

Napakunot ang noo ko.

“Bakit po?”

May hawak siyang lumang brown na folder.

Inilapag niya iyon sa mesa.

“Matagal ko nang itinatago ito.”

Napatingin si Adrian sa folder.

“Ano 'yan?”

“Isang dokumento mula sa nakaraan ng pamilya natin.”

Binuksan niya ang folder.

Makikita sa loob ang ilang lumang papel, mga litrato at dokumentong halatang ilang dekada nang nakatago.

Kinuha niya ang isang papel at iniabot sa akin.

“Basahin mo.”

Kinuha ko iyon.

Sa una, wala akong maintindihan.

Hanggang sa makita ko ang isang pangalan.

Nanlamig ang katawan ko.

Amara Santos.

Napatingin ako sa kanya.

“Bakit nandito ang pangalan ko?”

Hindi agad sumagot ang lola ni Adrian.

“Dahil matagal nang may koneksyon ang pamilya mo sa pamilya Villareal.”

“Pero hindi ko po alam iyon.”

“Alam ko.”

Tumingin ako kay Adrian.

Mukha rin siyang naguguluhan.

“Lola, ano ba talaga ito?”

Huminga nang malalim ang matanda.

“Isang kasunduan.”

Napakunot ang noo ko.

“Kasunduan?”

Tumango siya.

“Ginawa ito maraming taon na ang nakalipas.”

Binasa ko ang dokumento.

May mga pangalan ng dalawang pamilya.

Santos.

Villareal.

At sa ibaba nito ay may isang pangungusap na hindi ko agad maintindihan.

“Hindi ko po maintindihan.”

Kinuha ng lola ni Adrian ang papel.

“Hindi ito basta kasunduan sa negosyo.”

Tumingin siya sa amin.

“May kasunduan tungkol sa magiging koneksyon ng dalawang pamilya.”

Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko.

“Anong ibig sabihin?”

“Hindi ko pa maipapaliwanag lahat.”

“Bakit?”

“Dahil may mga bagay na kailangan muna ninyong malaman bago ko sabihin ang buong katotohanan.”

Napatingin ako kay Adrian.

“Alam mo ba ito?”

Umiling siya.

“Hindi.”

Mukha siyang kasing gulat ko.

“Kung hindi mo alam,” sabi ko, “bakit nandito ang pangalan ko?”

Hindi sumagot ang lola niya.

Sa halip, kumuha siya ng isa pang papel.

Mas luma iyon.

At nang makita ko ang litrato na nakalakip dito, parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid.

Isang babae.

Isang lalaki.

At sa likod nila ay ang lumang Villareal mansion.

“Ang babaeng nasa litrato,” sabi ng lola ni Adrian, “ay kamag-anak mo.”

Napatingin ako sa kanya.

“Po?”

“Siya ang dahilan kung bakit isinama ang pangalan ng pamilya Santos sa kasunduang ito.”

Nanginginig ang kamay ko.

“Bakit hindi sinabi sa akin ng Mama ko?”

“Siguro dahil gusto niyang protektahan ka.”

“Protektahan ako mula saan?”

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, tumingin siya kay Adrian.

“Hindi lang ikaw ang may problema, Adrian.”

Napatingin si Adrian sa kanya.

“Ano'ng ibig mong sabihin?”

“Ang kondisyon ng pamilya mo ay hindi lamang tungkol sa mana.”

Natahimik siya.

“May mas malaking dahilan kung bakit kailangan mong magpakasal.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Anong dahilan?”

Dahan-dahang tumingin sa akin ang lola ni Adrian.

“At ang dahilan na iyon…”

Huminto siya.

“May kinalaman sa iyo, Amara.”

Parang tumigil ang mundo ko.

Napatingin ako kay Adrian.

Hindi rin niya alam kung ano ang sasabihin.

Sa kamay ko, mahigpit kong hawak ang lumang dokumento.

Ang kasal na akala ko ay isang simpleng kontrata lamang ay may mas malalim palang dahilan.

At ang pinakamasakit na tanong ay hindi kung bakit ako pinakasalan ni Adrian.

Kundi—

Bakit ako ang napili?

At bakit parang matagal nang alam ng dalawang pamilya na darating ang araw na magkikita kami?