Chapter 2

"Sinasabi mo na buhay ang hawak mo, Doktora? Ayan ang realidad dito sa bundok. Patunayan mong hindi ka isang pabigat."

Ang mga huling salita ni Kapitan Niguel Arandia ay tila naging mitsa na nagpasiklab sa nag-iinit na dugong-Villaraza ni Seraphina. Walang pag-aalinlangan, binitawan niya ang strap ng kanyang mabigat na duffel bag. Hinayaan niyang bumagsak iyon sa malapot at malamig na putik ng Lopez.

Nawala ang imahe ng isang nag-iinarte at malinis na doktora; ang pumalit ay ang matapang, kalmado, at batikang head surgeon ng pinakamalaking network ng ospital sa bansa. Ngunit siyempre, sa harap ng mayabang na kapitan, isa lamang siyang "desperadang iskolar."

"Ipasok niyo siya sa medical tent! Ngayon din! Huwag niyong ibababa ang binti niya!" umalingawngaw ang matinis ngunit awtoritatibong boses ni Seraphina sa buong kampo, nilalabanan ang ingay ng bumubuhos na ulan.

Natigilan ang dalawang sundalong nagbubuhat sa sugatan. Pati ang ibang kalalakihan sa kampo na sanay sa mga lalaking opisyal ay napasunod nang walang imik sa utos ng maliit ngunit palaban na doktora.

Maging si Niguel, na tahimik na nakatayo sa ulan at nakahalukipkip ang malalaking braso, ay bahagyang napataas ng kilay. Ang lakas ng boses ng isang 'to. Akala mo kung sinong reyna.

Pagpasok sa loob ng tolda na naiilawan lamang ng mga kumukurap na fluorescent lamp na pinapagana ng generator, mabilis na sinuri ni Seraphina ang sugat. Isang malalim at mahabang hiwa sa kanang binti—malamang ay gawa ng shrapnel o patibong sa gubat. Umaagos ang sariwang dugo at mabilis nitong pinupuno ang canvas na higaan.

"Tourniquet! Bigyan niyo ako ng tourniquet, gauze, at clamps. Bilis!" sigaw ni Seraphina habang mabilis na isinusuot ang surgical gloves.

Isang batang combat medic ang natatarantang nagkalkal sa medical kit, nanginginig ang mga kamay. Kinuha agad ito ni Seraphina. Wala ni katiting na panginginig sa kanyang sariling mga daliri. Mabilis, kalkulado, at perpekto ang bawat galaw niya. Idiniin niya ang kanyang buong bigat gamit ang dalawang palad sa mismong sugat para pigilan ang pag-agos ng dugo bago mahigpit na itinali ang tourniquet sa itaas ng hita ng sundalo.

Sa labas ng tent, tahimik na nagmamasid si Niguel mula sa siwang ng canvas. Ang matatalim at mapupungay nitong mata ay nakatutok lang sa dalaga.

Sanay ang bilyonaryong kapitan na makakita ng mga baguhang doktor na nasusuka, nanginginig, o nanliliit sa harap ng ganitong klaseng eksena. Pusta pa niya kanina, himimatayin sa takot si Seraphina. Pero heto ang babae—kahit tumalsik ang mainit na dugo sa pisngi at sa manipis nitong scrubs, hindi man lang ito kumurap. Ang mga mata nito ay matalim, kalmado, at nakatutok lang sa pagliligtas ng buhay.

Bawat tahi, bawat utos nito sa loob ng tolda ay sumisigaw ng perpeksyon at karanasan. Hindi siya ordinaryo, naisip ni Niguel, hindi namamalayang nakakuyom ang kanyang mga kamao. Para sa isang doktorang baon sa utang, kumikilos siya na parang siya ang nagmamay-ari ng pasilidad na ito. Makalipas ang halos apatnapung minuto ng matinding tensyon, tuluyang huminto ang pagdurugo. Natahi ni Seraphina ang balat nang malinis at propesyonal.

"Stabilized na siya," pagod na idineklara ni Seraphina. Huminga siya nang malalim, ramdam ang pagkirot ng kanyang likod dahil sa matagal na pagkakayuko. Hinubad niya ang madugong gloves at itinapon sa basurahan. "Kailangan niya ng IV fluids, antibiotics, at mahigpit na pagbabantay. Sabihan niyo ako kapag bumagsak ang blood pressure niya."

"Opo, Doktora. Maraming salamat po. Niligtas niyo ang buhay niya," mangiyak-ngiyak at sumasaludong sagot ng batang medic.

Tumango lang si Seraphina at lumabas ng tolda. Ramdam na niya ang matinding gutom at pagod. Sanay siyang pinaghahandaan ng rare steak at red wine ng kanilang private chef sa Maynila pagkatapos ng mahabang operasyon. Ngayon, gusto lang niyang maghanap ng malinis na tubig para hugasan ang dugo sa kanyang mga braso at mukha.

Nakita niya ang isang lumang water pump (poso) sa gilid ng kampo, natatakpan ng isang maliit na yero na ginagawang bubong.

Naglakad siya palapit doon, basang-basa at pilit na binobomba ang matigas na bakal na hawakan nito. Dahil sa pagod, halos hindi niya maibaba ang pump.

"Bwisit," bulong ni Seraphina sa sarili.

Akmang ibibigay niya ang buong pwersa niya nang biglang may isang malaki, magaspang, at mainit na kamay ang pumulupot sa mismong ibabaw ng kamay niya sa hawakan ng poso.

Napasinghap si Seraphina at lumingala. Isang malaking anino ang tumakip sa liwanag ng poste sa likuran niya. Hindi niya kailangang hulaan kung sino iyon. Ang amoy ng kape, barakong pabango, at ulan ay sapat na para magtaas ang kanyang mga balahibo.

"Kailangan mo ba ng tulong, Doktora? O masyado ring mataas ang pride mo para humingi niyan?" malamig at malalim na boses ni Niguel ang umalingawngaw sa itaas ng ulo niya.

Bago pa siya makasagot, walang kahirap-hirap na ibinaba ni Niguel ang hawakan gamit ang isang kamay. Umagos ang malamig na tubig mula sa poso.

Mabilis na binawi ni Seraphina ang kanyang kamay, tila napaso sa pagkakadikit ng balat nila. Inilagay niya ang kanyang mga braso sa ilalim ng umaagos na tubig at sinimulang kuskusin ang mga natuyong dugo.

"Hindi ko kailangan ng tulong mo. At hindi rin ako nagmamakaawa para sa atensyon mo, Kapitan," mataray na sagot ni Seraphina, hindi ito nililingon.

Ngumisi si Niguel, isang ngising nakakaasar pero nakakainis na napakagwapong tingnan. Humalukipkip ito at sumandal sa kahoy na poste ng poso, pinagmamasdan ang ginaw na ginaw na dalaga.

"Hindi masama para sa isang baguhan," komento ni Niguel, ang mga mapupungay nitong mata ay nanunuri sa bawat kurba ni Seraphina na bumabakat sa basang damit. "Akala ko himimatayin ka na kanina. Marunong ka palang humawak ng karayom."

Pinunasan ni Seraphina ang kanyang mukha gamit ang likod ng kanyang palad, hinarap ang kapitan nang may nag-aapoy na mga mata. "Hindi ako baguhan, Kapitan. Sinabi ko na sa'yo, nandito ako para magtrabaho para mabayaran ang utang ko. At kung inaasahan mong iiyak ako at aatras dahil lang sa konting dugo, nagkakamali ka ng taong binabangga."

Humakbang si Niguel palapit. Nawala ang espasyo sa pagitan nila. Napilitang umatras si Seraphina hanggang sa maramdaman niya ang malamig na semento ng poso sa kanyang likuran. Nakorner siya.

Itinungkod ni Niguel ang isang kamay sa semento, sa mismong gilid ng ulo ni Seraphina, kinukulong ito. Ibinaba ng kapitan ang gwapo nitong mukha hanggang sa magkapantay ang kanilang mga labi.

"Ang tapang," paos na bulong ni Niguel. "Gusto ko 'yan. Dahil mabilis akong ma-bored sa mga babaeng umiiyak. Pero paalala lang, Doktora... nakapasa ka nga sa una kong pagsubok, pero hindi ibig sabihin ay ligtas ka na."

"Anong ibig mong sabihin?" matapang na tanong ni Seraphina, pinipigilan ang sariling mapalunok habang nakatitig sa mapupulang labi ng sundalo.

Ngumisi nang tuluyan si Niguel, isang ngisi na hindi nagustuhan ni Seraphina.

"Dahil sinira ng bagyo ang malaking bahagi ng kampo kagabi, walang natirang available na quarters para sa'yo," malamig na anunsyo ng kapitan, ang boses ay may halong pambibitin. "Kaya sa ayaw at sa gusto mo, doon kita ilalagay sa nag-iisang tolda na nakatayo at may maayos na bubong. Sa quarters ko."

Nanlaki ang mga mata ni Seraphina. "A-Ano?! Makikitulog ako sa tolda mo?!"

"Mismo," kibit-balikat ni Niguel, tila aliw na aliw sa reaksyon nito. Inilapit pa ng kapitan ang mukha nito sa kanyang tainga. "Kaya kunin mo na ang bag mo sa putikan, Doktora. Oras na para maghapunan. Tayong dalawa lang."