Chapter 1

Kung may isang salita na pwedeng maglarawan sa kasalukuyang sitwasyon ni Dr. Seraphina Villaraza, iyon ay putik.

Malapot, malamig, at kulay-tsokolateng putik na bumabalot sa buong Camp Bravo. Walang sementadong kalsada, walang maayos na bubong ang mga tolda, at lalong walang bakas ng karangyaan. Isang malayong-malayo at liblib na military-medical outpost ito na nakatago sa makapal na kabundukan ng Lopez, Quezon.

Mula sa itaas ng luma at kinakalawang na 6x6 military truck, bumuntong-hininga si Seraphina. Pinagmasdan niya ang kanyang paligid habang patuloy na umaambon.

Paalam, custom-made leather boots, isip-isip niya habang nakatingin sa murang rubber shoes na nabili niya bago sumakay ng bus.

Mabilis niyang inayos ang kanyang ekspresyon. Kailangan niyang tandaan na sa lugar na ito, hindi siya si Seraphina Villaraza—ang nag-iisang prinsesa at bilyonaryang tagapagmana ng Villaraza Medical Group. Nandito siya para magtago at takasan ang arranged marriage na inihanda ng kanyang pamilya kasama ang isang matandang pulitiko.

Dito, isa lamang siyang hamak na probinsyanang doktora na baon sa 'student loan' at nagtitiyaga sa maliit na sahod para mabuhay.

"Doktora, baba na po," magalang na sabi ng drayber na sundalo. "Hanggang dito na lang po ang sasakyan, hindi na kaya ng makina ang putik papunta sa mismong medical tent."

"Salamat po," ngiti ni Seraphina.

Kinuha niya ang kanyang mabigat na duffel bag—na naglalaman ng mga pekeng ukay-ukay na damit na binili niya bilang disguise. Nang itapak niya ang kanyang paa sa lupa, halos bumaon ito hanggang bukong-bukong. Muntik na siyang mapamura, pero kinagat niya ang kanyang ibabang labi. Kaya mo 'to, Phina. Mas mabuti na ang putik kaysa makasal sa lalaking hindi mo mahal.

Habang pilit niyang hinihila ang sarili at ang kanyang mabigat na bag sa gitna ng ulan, hindi niya napansin na may isang pares ng matatalim na mata ang kanina pa nakamasid sa kanya.

Sa ilalim ng isang malaking tolda na nagsisilbing command post, nakatayo si Kapitan Niguel Arandia. Humihithit ito ng sigarilyo habang walang emosyong pinapanood ang pagdating ng bagong doktora.

Mula sa malayo, kitang-kita ni Niguel ang pagkadiskaril ng babae sa putikan. Kumunot ang noo niya. Ang babaeng ito ang ipinadala ng head office para pamunuan ang medical team? Sa nipis ng balat nito, sa haba ng makinis nitong buhok, at sa paraan ng paghawak nito sa bag na parang nandidiri sa paligid... mukha itong naligaw na modelo sa halip na isang doktor sa giyera.

Mga pabigat, isip-isip ni Niguel. Ipinilig niya ang kanyang ulo at itinapon ang upos ng sigarilyo sa putikan bago ito tinapakan ng kanyang mabigat na combat boots. Naglakad si Niguel palapit kay Seraphina, ang bawat hakbang ay puno ng awtoridad at kayabangan.

Saktong naiangat ni Seraphina ang kanyang bag nang may humarang sa dinadaanan niya.

Napatingala si Seraphina. Halos tumigil ang paghinga niya. Ang lalaking nasa harap niya ay hindi mukhang tipikal na sundalong probinsyano. Matangkad ito, may malalapad na balikat, at may pangangatawang lean ngunit siksik sa kalamnan na halatang hulma ng matinding training.

Pero ang mas nakapukaw ng atensyon ni Seraphina ay ang mukha nito. Mayroon itong makapal at tuwid na kilay na nakapatong sa ibabaw ng mapupungay ngunit matatalim na mga mata—mga matang tila nang-aakit at nanunuri nang sabay. Ang ilong nito ay matangos at perpekto ang hulma, bumabagay sa isang panga na napakatalas at tila kayang makahiwa ng salamin. Ang balat nito ay orihinal na maputi at makinis, ngunit sunog sa araw dahil sa pagkakabilad sa misyon, nagbibigay rito ng makisig at barakong kulay. May manipis din itong peklat sa ibabaw ng kaliwang kilay na lalong nagpadagdag sa mapanganib na aura nito.

"Naligaw ka yata, Miss. Walang mall dito," malamig at malalim na bungad ni Niguel. Ang mapupulang labi nito ay umarko sa isang nakakaasar na ngisi.

Mabilis na nagbago ang reaksyon ng dalaga. Nawala ang pagkamangha sa gwapong mukha ng lalaki, napalitan ng inis. "Hindi ako naghahanap ng mall. At lalong hindi ako naligaw."

Tinaasan siya ng kilay ni Niguel. Pinagmasdan ng kapitan ang babae mula ulo hanggang paa, hindi tinatago ang pang-iinsulto sa kanyang tingin. "Talaga ba? Kasi sa itsura mo, parang iiyak ka na dahil nadumihan ang sapatos mo. Ito ang Camp Bravo, Miss. Hindi ito playground para sa mga taong naghahanap ng 'immersion' experience."

Uminit ang ulo ni Seraphina. "Dr. Seraphina Villaraza. Ako ang bagong head ng medical team," matapang na pagpapakilala niya. "At para sa kaalaman mo, hindi ako nandito para mag-inarte. Nandito ako para magtrabaho at para bayaran ang mga utang ko. Kaya kung pwede lang, tumabi ka sa dinadaanan ko dahil marami pa akong aayusin."

Imbes na mainis, humakbang si Niguel palapit. Napakalapit, kaya naman napaatras nang bahagya si Seraphina. Naamoy ng dalaga ang pinaghalong amoy ng ulan, kape, at barakong pabango ng lalaki.

"Ang tapang naman pala ng bagong doktora natin," mahinang bulong ni Niguel, sapat para silang dalawa lang ang makarinig. Ipinasok nito ang dalawang kamay sa bulsa ng kanyang tactical pants at yumuko nang bahagya para magpantay ang mga mukha nila. "Ako si Captain Niguel Arandia. Ang Commanding Officer ng kampong ito. Ibig sabihin niyan, Dr. Villaraza... sa oras na itapak mo ang maliliit mong paa sa teritoryo ko, hawak ko ang oras mo, hawak ko ang pasensya mo, at hawak ko ang buhay mo."

Hindi nagpatinag si Seraphina. Sanay siyang nag-uutos bilang isang bilyonaryang CEO ng ospital. Itinaas niya ang kanyang noo, matapang na sinalubong ang mga mata nito.

"Buhay ng mga pasyente ang hawak ko, Kapitan Arandia. Hindi ang ego mo," malamig na ganti ni Seraphina. "Hihingi na lang ako ng pasensya in advance kung hindi ako sanay sumamba sa mga aroganteng lalaki na tulad mo."

Nagkatitigan sila sa ilalim ng ulan. Isang matinding tensyon ang namuo sa pagitan nila—isang labanan kung sino ang unang iiwas ng tingin. Unti-unting nawala ang ngisi sa labi ni Niguel, napalitan ng isang seryoso at madilim na ekspresyon.

Akmang bubuka ang bibig ni Niguel para sumagot nang biglang mabasag ang katahimikan ng buong kampo.

Isang nakakabinging sirena ang umalingawngaw. Kasunod nito ay ang matinis na pag-preno ng isang duguang military jeep sa mismong harapan nila.

"Medic! Kailangan namin ng medic ngayon din!" humihiyaw na sigaw ng isang sundalong puno ng putik at dugo ang uniporme.

Mula sa likuran ng jeep, inilabas nila ang isang lalaking walang malay. Ang kanang binti nito ay halos madurog, at ang umaagos na sariwang dugo ay mabilis na humalo sa mga putik sa paanan ni Seraphina. Nakakakilabot ang itsura ng sugat, sapat para himatayin ang sinumang ordinaryong tao.

Tumigas ang panga ni Niguel. Binalingan niya ng tingin si Seraphina, tila hinihintay itong umatras at magpakita ng kahinaan.

Humakbang si Niguel palapit kay Seraphina, ang mukha ay ilang pulgada na lang mula sa dalaga. Tinitigan niya ito sa mga mata habang ang gulo ay nangyayari sa paligid nila.

"Sinasabi mo na buhay ang hawak mo, Doktora?" hamon ni Niguel, ang boses ay mababa at puno ng panganib. Itinuro niya ang duguang sundalo na nag-aagaw-buhay. "Ayan ang realidad dito sa bundok. Patunayan mong hindi ka isang pabigat, dahil kapag namatay ang tauhan ko sa mga kamay mo... ako mismo ang magpapalayas sa'yo rito."