Chapter 3

"A-Ano?! Makikitulog ako sa tolda mo?!"

Halos matabunan ng kulog ang malakas na boses ni Seraphina. Tiningala niya si Kapitan Niguel, pilit na hinahanap sa mapupungay at matatalim nitong mata kung nagbibiro lang ito. Pero walang bakas ng pagtawa sa matalim na panga ng kapitan.

"Bingi ka ba, Doktora?" malamig na sagot ni Niguel, nakahalukipkip pa rin at walang pakialam sa bumubuhos na ulan. "Dalawa lang ang pagpipilian mo. Makisiksik sa tolda ko na may matibay na canvas at tuyong sahig, o matulog ka sa labas kasama ng mga lamok, palaka, at ahas sa gubat. Ikaw ang pumili."

Napanganga si Seraphina. Sanay siyang binibigyan ng VIP suites sa mga five-star hotels. At ngayon, papipiliin siya sa pagitan ng ahas at ng isang aroganteng kapitan? Mas mabuti pa yata ang ahas, isip-isip niya.

Pero dahil nanginginig na siya sa lamig at pagod mula sa ginawa niyang operasyon kanina, nilunok niya ang kanyang pride.

"Sige," matigas niyang sagot, pinaningkitan ito ng mga mata. "Pero huwag kang mag-iisip ng kung ano, Kapitan. Nandito ako para magtrabaho, hindi para makipag-landian sa'yo."

Isang mababa at barakong halakhak ang pinakawalan ni Niguel. "Ang taas naman ng kumpyansa mo sa sarili mo, Doktora. Huwag kang mag-alala, hindi ko pinapatulan ang mga bagitong iyakin. Kunin mo na ang bag mo roon at sumunod ka sa akin."

Tinalikuran siya nito at nagsimulang maglakad patungo sa pinakamalaking tolda sa gitna ng kampo.

Bumuntong-hininga si Seraphina at naglakad pabalik sa lugar kung saan niya nabitawan ang kanyang mabigat na duffel bag kanina. Basang-basa na ito at halos lamunin na ng kulay-tsokolateng putik. Pilit niyang hinawakan ang strap at hinila ito pataas, ngunit dahil sa bigat at dulas ng lupa, hindi kinaya ng kanyang sapatos.

Sa isang maling pagtapak sa madulas na ugat ng puno, tuluyang nawalan ng balanse si Seraphina.

"Ah!" tili niya nang maramdaman niyang bumigay ang kanyang mga binti. Ang buo niyang katawan ay bumagsak paharap patungo sa makapal at malamig na putikan. Ipinikit niya ang kanyang mga mata, hinihintay ang nakakahiyang pagdapa.

Ngunit hindi siya umabot sa lupa.

Isang matigas, mainit, at napakabilis na pwersa ang biglang sumalo sa kanya mula sa baywang.

Dahil sa dulas at pwersa ng paghila nito, pareho silang napasandal sa isang malaking puno ng mahogany. Ang likod ni Seraphina ay bumangga sa matigas na kahoy, habang ang buong bigat ng matipunong katawan ni Kapitan Niguel ay nakadiin at nakakulong sa kanya.

Walang espasyo sa pagitan nila.

Napamulat ng mata si Seraphina at bumungad sa kanya ang madilim, nag-aapoy, at nanunuring mga mata ng kapitan. Ang malalaking kamay ni Niguel ay mahigpit na nakapulupot sa kanyang bewang, habang ang matigas na dibdib nito ay perpektong nakalapat sa kanyang dibdib. Ramdam na ramdam niya ang init na tumatagos mula sa basang olive-green na uniporme nito.

Nagkasalubong ang kanilang mabibigat na paghinga.

"Sabi ko sa'yo, Doktora," paos, malalim, at tila nang-aakit na bulong ni Niguel. Ang perpektong hulma ng matangos nitong ilong ay ilang pulgada na lang ang layo sa pisngi ni Seraphina. "Mag-iingat ka sa pagtapak sa teritoryo ko... dahil kapag nahulog ka, sasaluhin kita. Pero hindi ko maipapangakong bibitawan pa kita nang mabilis."

Tila may kuryenteng dumaloy sa gulugod ni Seraphina. Ang amoy ng kapitan—ang pinaghalong pawis, ulan, at barakong pabango—ay nakalalasing. Pinilit niyang itulak ang matigas na dibdib nito, ngunit parang pader itong hindi man lang natinag.

"B-Bitawan mo na ako," nauutal na utos ni Seraphina, pilit na itinatago ang pamumula ng kanyang pisngi.

Ngumisi si Niguel, ipinapakita ang manipis na peklat sa kanyang kaliwang kilay na lalong nagpapagwapo sa kanya. Dahan-dahan niya itong binitawan bago walang kahirap-hirap na binuhat ang mabigat na duffel bag ng dalaga gamit ang isang kamay.

"Sumunod ka na bago pa kita iwan diyan," utos ng kapitan.

Nang makapasok sila sa quarters ni Niguel, agad na bumalot kay Seraphina ang amoy ng lalaki. Simple lang ang loob ng tolda. May isang maliit na mesa na puno ng mga mapa, isang gas lamp na nagbibigay ng mainit na kulay-kahel na liwanag, at... isang maliit na military folding cot (kama).

Bago pa man makapagreklamo si Seraphina tungkol sa higaan, tinalikuran siya ni Niguel at walang pasabing hinubad ang basang uniporme nito.

Napalunok si Seraphina at mabilis na umiwas ng tingin, pero huli na. Nakita na niya ang malalapad nitong balikat at ang siksik, matitigas na kalamnan sa likod at braso nito. Diyos ko, hindi lang pala siya mayabang. Mukha siyang modelo ng underwear, naisip ng dalaga, pilit na kinakalma ang naghuhuramentado niyang puso.

"Magbihis ka na ng tuyong damit sa likod ng tabing na 'yan. Ako na ang maghahanda ng hapunan natin," malamig na utos ni Niguel habang nagsusuot ng tuyong itim na sando, itinatago ang kanyang matipunong dibdib.

Ilang minuto ang lumipas, naupo sila sa magkabilang dulo ng maliit na mesa. Sa gitna nila ay may dalawang lata ng maanghang na sardinas na binuksan ni Niguel, at dalawang platitong may malamig na kanin.

Tinitigan ni Seraphina ang malapot at pulang sabaw ng sardinas. Sa buong buhay niya, salmon, caviar, at wagyu beef lang ang kinakain niya. Gustong mag-revolt ng sikmura niya sa amoy pa lang.

Sa kabilang banda, tinitigan din ni Niguel ang pagkain nang may patagong pandidiri. Kahapon lang, nasa private jet siya at kumakain ng lobster bago bumiyahe pa-probinsya para sa "undercover" mission niya. Pero para mapanatili ang kanyang palusot na isa siyang mahirap na sundalo, kailangan niyang lunukin ang latang ito.

"Kain na, Doktora," hamon ni Niguel, sumusubo ng kanin at sardinas, nagpapanggap na sarap na sarap ito. "Pasensya na, ito lang ang rasyon natin. Sanay ka naman sa ganito, 'di ba? Sabi mo baon ka sa utang."

Nag-init ang mga mata ni Seraphina. Huwag kang magpatalo, Phina. Kumuha siya ng kutsara, kumuha ng malaking piraso ng sardinas, at isinubo iyon. Pinigilan niyang umasim ang mukha niya sa lansa at anghang. Ngumiti siya nang pagkatamis-tamis.

"Oo naman, Kapitan. Paborito ko 'to noong college ako," matapang na kasinungalingan ni Seraphina habang pilit na nilulunok ang pagkain. "Masarap pala ang luto ng gobyerno. Pwedeng-pwede na sa mga sanay sa hirap na tulad natin."

Nagkatitigan sila habang kumakain, parehong nagtitiis, parehong nagpapanggap, at parehong ayaw magpatalo sa pride.

Nang matapos ang pinakamahirap na hapunan sa buong buhay nila, tumayo si Seraphina at nag-inat. Doon niya muling napansin ang pinakamalaking problema sa loob ng tolda.

"Teka," tinuro ni Seraphina ang nag-iisang maliit na higaan sa gilid. "Isang kama lang ang nandito."

Humalukipkip si Niguel habang nakasandal sa mesa, ang mapupungay nitong mata ay bumaba sa manipis na tuyong damit na suot ni Seraphina. Isang pilyong ngisi ang gumuhit sa matalim na panga nito.

"Alam ko, Doktora," sagot ni Niguel, ang boses ay unti-unting pumapaos at lumalalim. "At dahil ako ang Commanding Officer at ako ang may-ari ng toldang ito, sa akin ang kama."

Nanlaki ang mga mata ni Seraphina. "A-Ano? Saan ako matutulog? Sa lapag?!"

Humakbang si Niguel palapit sa kanya, unti-unting kinokorner ang dalaga hanggang sa maramdaman ni Seraphina ang gilid ng kama sa likod ng kanyang mga tuhod. Ipinatong ni Niguel ang malaking kamay nito sa poste ng kama, ikinukulong siya.

"Pwede kang matulog sa malamig na lapag kung gusto mo ng hypothermia," mapanganib na bulong ni Niguel, inilalapit ang mukha sa tainga ng dalaga. "O... pwede kang tumabi sa akin dito sa kama. Maliit nga lang, kaya kailangan nating magdikit buong gabi. Ano sa tingin mo, Doktora?"