登入Bumalik ako sa kwarto at naghanap ng charger para sa phone ko. Kailangan kong mabuksan iyon. Matagal-tagal ko na rin itong hindi nagagamit dahil sinabi ni Sam na walang signal dito sa isla kaya hinayaan ko na lang itong mamatay sa drawer.Ngayon, pakiramdam ko iyon na lang ang tanging koneksyon ko sa realidad binuksan ko ang unang drawer mga damit lang. Pangalawa mga lumang papel at resibo. Pangatlo wala.Napahinga ako nang malalim para pigilan ang frustration na unti-unting umaakyat sa dibdib ko.Hindi puwedeng wala.Hindi pwedeng wala akong paraan para makontak ang kahit sino.Lumuhod ako sa sahig at sinilip pati ilalim ng kama. May isang maliit na kahon doon na hindi ko pa napapansin dati. Hinila ko iyon palabas at agad binuksan.Mga lumang gamit. Flashlight. Extra batteries.At isang charger.Halos mapasigaw ako sa sobrang saya na nararamdaman ko ngayon. Kahit hindi ko pa alam kung compatible, pero wala akong pakialam. Isinaksak ko agad sa saksakan at kinabit sa phone ko salamat
“What are you doing?” tanong niya.Ngumiti ako sa kanya kahit nanginginig yung labi ko.“ Ah…I remember na brought a bracelet when we got here, hindi ko kasi mahanap sa kwarto ko…ka..kaya I tried looking here sa.. bag mo kasi ito lang naman yung dala natin.” palusot ko.I hope he will buy it. Nanginginig ako sa mga pinaggagawa ko pero kailangan kong panindigan ito para masagot ko ang mga katungan ko.Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.Hindi siya agad nagsalita.At iyon ang mas nakakatakot.Parang sinusuri niya bawat galaw ko kung nagsisinungaling ba ako o hindi. Ramdam ko ang pawis sa palad ko habang hawak ko pa rin ang zipper ng bag niya, kalahating bukas.“Bracelet?” ulit niya, mabagal.Tumango ako agad. “Oo… yung silver. Naalala mo? Yung sinuot ko nung first day natin dito.”Pilít kong pinatatag ang boses ko kahit parang lalabas na ang puso ko sa kaba.Lumapit siya ng ilang hakbang.Awtomatiko akong tumayo, isinara ang bag at hinawakan iyon na parang talagang naghahanap lang
Kinagibihan pumasok ulit ako sa kwarto ni Sam para ihatid yung mga malinis niyang damit. Nakita ko ang phone niya sa bedside table niya, wala siya sa kwarto niya kaya nilapitan ko ito.Pilit kong pinipigilan ang sarili kong gawin iyon, pero may kung anong bumulong sa akin na kailangan kong buksan o tingnan ang phone niya. Tumingin muna ako sa pintuan para siguraduhing walang tao, Hindi ko mabuksan agad ang phone niya dahil may password ito, ilang beses kong hinulaan ang password, birthday niya at kung ano-ano pa pero nabuksan ko lang yun gamit ang anniversary date namin nuon.He's still using it.Pagbukas ko, bubuksan ko na sana yung message pero may biglang tumawag, agad kong hininaan agad baka marinig ni Sam.Celeste.Basa ko sa caller ID. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko at sinagot ko ito.“ Oh please, Sam. Bakit ang tagal mong sumagot? Ethan is freaking stressing me out.” sabi ng babae sa kabilang linya.Isang buwan na ang nakalipas simula nung pumunta kami ni Sam dito
“What are you doing?” tanong niya. Ngumiti ako sa kanya kahit nanginginig yung labi ko. “ Ah…I remember na brought a bracelet when we got here, hindi ko kasi mahanap sa kwarto ko…ka..kaya I tried looking here sa.. bag mo kasi ito lang naman yung dala natin.” palusot ko. I hope he will buy it. Nanginginig ako sa mga pinaggagawa ko pero kailangan kong panindigan ito para masagot ko ang mga katungan ko. Tahimik lang siyang nakatingin sa akin. Hindi siya agad nagsalita. At iyon ang mas nakakatakot. Parang sinusuri niya bawat galaw ko kung nagsisinungaling ba ako o hindi. Ramdam ko ang pawis sa palad ko habang hawak ko pa rin ang zipper ng bag niya, kalahating bukas. “Bracelet?” ulit niya, mabagal. Tumango ako agad. “Oo… yung silver. Naalala mo? Yung sinuot ko nung first day natin dito.” Pilít kong pinatatag ang boses ko kahit parang lalabas na ang puso ko sa kaba. Lumapit siya ng ilang hakbang. Awtomatiko akong tumayo, isinara ang bag at hinawakan iyon na parang talagang nagh
Kahit anong sabihin ni Sam, I couldn't help but to doubt every single one of his words. He lied to me more than twice, yet I chose to believe him but I couldn't really stand him anymore. Kailangan kong makahanap ng paraan para makaalis kami sa lugar na to. Hinanap ko ang phone ko sa may drawer, sinubukan kong buksan ito pero wala ng battery. Nanghalungkat ako sa drawer baka sakaling may mahanap akong charger pero wala akong makita. Kaya naman lumipat ako sa paghahanap sa kabilang drawer wala pa rin, hinalughog kona ang buong drawer pero wala pa rin akong makitang charger. Naglakad ako papunta sa may cabinet susubukan ko sanang maghanap doon pero biglang bumukas ang pinto. Si Sam. “ What are you doing?” tanong niya at inikot ang mata sa loob ng kwarto ko. Sinundan ko ang mga mata niya, mabuti nalang at kada tingin ko sa mga drawer binabalik ko agad ang laman, nang mapansin kong hindi pala nakatago ang phone ko at nandon lang iyon sa kama ay agad akong pumunta doon. Nakita kong
Kinagibihan pumasok ulit ako sa kwarto ni Sam para ihatid yung mga malinis niyang damit. Nakita ko ang phone niya sa bedside table niya, wala siya sa kwarto niya kaya nilapitan ko ito. Pilit kong pinipigilan ang sarili kong gawin iyon, pero may kung anong bumulong sa akin na kailangan kong buksan o tingnan ang phone niya. Tumingin muna ako sa pintuan para siguraduhing walang tao, Hindi ko mabuksan agad ang phone niya dahil may password ito, ilang beses kong hinulaan ang password, birthday niya at kung ano-ano pa pero nabuksan ko lang yun gamit ang anniversary date namin nuon. He's still using it. Pagbukas ko, bubuksan ko na sana yung message pero may biglang tumawag, agad kong hininaan agad baka marinig ni Sam. Celeste. Basa ko sa caller ID. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko at sinagot ko ito. “ Oh please, Sam. Bakit ang tagal mong sumagot? Ethan is freaking stressing me out.” sabi ng babae sa kabilang linya. Isang buwan na ang nakalipas simula nung pumunta kami ni
Nagising ako dahil rinig na rinig ko ang hampas ng alon sa dalampasigan. Yung tunog na paulit-ulit, steady, parang tibok ng puso ng isla hindi nakakairita, kundi nakakakalma. It’s telling you to breathe, it's a safe place. Bumangon ako at saglit na tumingin sa oras. Maaga pa. Ang liwanag ng araw d
I close my eyes before pressing the answer button. “Hello?” paos yung boses ko na para bang hindi ko nagamit buong araw. “ How are you feeling lately?” tanong niya agad sa akin. Matagal akong hindi nakasagot sa kanya. I wanted to tell him that I freaking missed him, pero hindi ko magawa-gawa. “
After I returned I never saw Ethan. The last time I saw him was in that hospital room. The way he looked at me like he was afraid to breathe too loudly, like I might disappear again if he blinked. I hated how his name still carried weight. At first, I told myself he was busy. That his work deman
He stayed for hours. “Why did you suddenly run off? Did something happen?” biglang tanong ni Ethan. Tiningnan ko siya, how did he know that I suddenly ran out of the house? “How did you know?” tanong ko He looked at me like I was asking something ridiculous. “ After the accident I couldn't wa







