2/2

Noon, ang mismong awra at pormal na tindig na iyon ni Joaquin Valdemere ang dahilan kaya tuluyang nahulog ang loob ni Althea.

Ngunit ngayong binabalikan niya, napagtanto niyang sadyang sabog at nawalan ng bait ang sarili niyang utak noon.

Humithit muli si Joaquin sa kanyang sigarilyo, dahan-dahang binuga ang makapal at mabahong usok habang ang kanyang noo ay nakakunot nang bahagya.

“Noon pa man, si Viviene na ang nagmakaawa sa akin, at dahil wala namang tumutol na mga matatanda, nagdesisyon akong gawin ito,” malamig niyang simula, walang bahid ng pagsisisi. “Hindi na kita inabutan pa ng balita noon dahil natatakot akong baka tumutol ka lang at mag-eskandalo na naman.”

“Dapat ay maintindihan mo, ang pagkamatay ni Julian ay isang malaking dagok kay Viviene. Naging biktima na siya ng matinding depresyon noong mga panahong iyon, hindi na niya kakayanin ang anumang emosyonal na pagsubok.”

“Gusto lamang niya ng isang supling, isang anghel na magsisilbing gabay at sandigan upang magpatuloy sa pag-ahon mula sa bangin ng kalungkutan. At ako? Ang ginawa ko lang naman ay isang simpleng pabor—isang munting tulong na madali ko lamang nagawa.”

Isang munting tulong?

Ito ang kauna-unahang pagkakataon na narinig ni Althea ang isang tao na nagawang gamitin ang salitang “munting tulong” sa ganito karumaldumal, makasarili, at walang-hiyang konteksto.

Napakaganda!

Napakatalas at napakaperpekto ng kanyang mga rason, balot na balot ng sariling katuwiran habang dinudurog ang natitirang dignidad ng sarili niyang asawa.

Natatakot siyang kapag binuksan niya ang kanyang bibig at isa-isang isinampal kay Joaquin ang lahat ng maruruming bahaging ito ng kanilang kasinungalingan, baka mawalan na rin siya tuluyan ng kontrol sa kanyang sarili.

Nakatitig si Joaquin sa mukha nitong napakaganda at parang obra maestra—puno ng sining ang mga mata ngunit nababalot ng malamig, blangko, at malalim na lungkot. May kakaibang kirot siyang naramdaman sa kanyang dibdib, ngunit mabilis din niya itong winaksi.

Humilig si Althea, ang mga labi ay nakakurba sa isang mapait, marahas, at mapang-uyam na ngiti.

 “Gusto ko lang itanong… paano mo ba ibinigay ang ‘tulong’ na iyon?”

Isang bahagyang bakas ng pagkabalisa ang dumaan sa mukha ni Joaquin, ngunit mabilis din itong napalitan ng isang mapagbalatkayong kalmado.

“Paano pa ba? Tulad ng sinabi ko sa iyo noon, nag-imbak na ako ng semilya sa isang sperm bank bago pa man tayo ikasal. Alam mo ang tungkol doon, di ba?”

Alam nga ni Althea.

Nag-freeze si Joaquin ng kanyang mga semilya noon, bago pa man siya pumasok sa pamilyang Valdemere.

Ngunit ang tono ni Joaquin ngayon ay puno ng walang-sala at pagmamalupit, na para bang siya pa ang agrabyadong biktima.

“Althea, bakit mo ako kailangang pagdudahan?”

Dahan-dahang inayos ni Althea ang hibla ng buhok na nakaharang sa kanyang noo, ang ngiti sa kanyang labi ay parang anino sa malalim na dilim.

“Nagtatanong lang naman ako out of curiosity. Bakit parang natataranta ka riyan?”

Bumuntong-hininga si Joaquin, halata ang pagka-inis.

“Walang anuman sa amin ni Viviene, hinding-hindi ako nagtaksil sa iyo.”

“Bukod pa rito, sila Lola Beatriz at Mommy ay matagal nang lunod sa dalamhati mula nang mawala si Julian. Ngayong nariyan na ang bata, unti-unti na silang nabubuhay mula sa bangungot ng pagkawala ng isang anak. Hindi ba’t maganda iyon? Tatlong taon na tayong kasal, pero ikaw, kahit kailan…”

Sa loob ng tatlong taong pagkakasal nila sa pamilyang Valdemere, ang sinapupunan ni Althea ay nanatiling tahimik at walang bunga.

Madalas siyang laitin ng kanyang biyenan sa likuran, tinatawag siyang “inahing manok na hindi marunong mangitlog,” at binibigyan ng sari-saring matatalim na tingin at alipusta.

Dahil sa mga paratang na iyon, palihim na nagpatingin si Althea sa ospital noon.

At mabuti na lamang, wala siyang anumang depekto o problema sa pag-aanak.

Ang totoo, ang pagiging “baog” ay isa lamang magandang dahilan at palusot ng pamilya upang siya ay tapakan.

Ang tunay na dahilan ay ang pamilya ni Althea—dahil sa panlilinlang ng mga kasosyo at dalawang bagsak na pagnenegosyo, sila ay nalubog sa napakalaking utang.

Wala na ang dating kinang at karangyaan ng kanilang pamilya; unti-unti na silang lumulubog sa putik ng kahirapan, kaya naman wala siyang lakas ng loob na lumaban noon.

“Bukas, pumunta ka rin sa ospital para dalawin si Viviene. Huwag mo siyang hayaang mag-isip ng masama at isiping galit ka kaya hindi mo siya pinupuntahan. Alam mo namang napakaselan ng emosyon niya ngayon.”

Pagkasabi noon, tinalikuran na siya ni Joaquin at tuluyang umalis para puntahan ang kanyang bagong pamilya.

Naglakad si Althea patungo sa kanyang pribadong silid, dahan-dahang binuksan ang lumang drawer, at dinukot ang isang sobre na nakatago sa pinakailalim.

Isang buwan na ang nakararaan nang may nagpadala sa kanya ng larawang ito sa pamamagitan ng isang blangkong koreo.

Sa larawan, sa harap ng pintuan ng isang mamahaling 5 star hotel, ang isang lalaki at isang babae ay magkatabi—puno ng init, pagmamahal, at malapit na malapit sa isa’t isa.

Ang dalawang taong iyon ay walang iba kundi si Joaquin Valdemere at si Viviene Legaspi.

Marahil, ito ang tunay at orihinal na paraan ng pagbibigay ng “tulong” at “donasyon” ni Joaquin.