LOGINexpect late update tomorrow, may errand si author tho baka maglapag ulit ako ng 2 chapters. goodnight! 🫶
GABRIEL’S POV“Paki-unload na muna iyong mga maliliit na study table para sa mga bata,” utos ng aming head coordinator. Agad akong kumilos para ilabas mula sa truck ang ilang study table. Narito na kami ngayon sa Tanay para sa outreach program para sa mga mata. Sandaling basic teaching tapos feeding program pagkatapos. Nasasabik ako sa outreach program lalo na’t maraming batang mga involved. Bukod pa roon, marami-rami rin ang mga taong nandito kaya marami akong pwedeng mapagtanungan tungkol kay Evony.Pagpasok ko sa covered court kung saan magaganap ang munti naming outreach program, bumungad na agad sa akin ang ilang mga bata na kumikinang ang mga mata sa tuwa.“Hi, little kiddos. Kamusta kayo rito, hmm?” bati ko sa kanila pagkatapos kong ibaba yung mga lamesa.“Kuya, ang gwapo niyo naman!”“Dito na po kayo sa amin?”“Saglit lang ako rito, little kiddos.” Lumawak ang ngiti ko sa kanila. “Pero magtuturo muna kami sa inyo. Ayos ba iyon sa inyo?” “Okay po sa amin, Kuya! Excited na po
That simple news from Lori awakened something inside me. Lahat ng bigat at sakit na naramdaman ko sa mga nakalipas na taon ay tila mahika na nawala. I instantly felt alive and energized. Araw-araw ay nasasabik akong gumising dahil alam kong anytime ay pwede naming makita si Evony na pagala-gala lang sa mga lugar na hindi namin inaasahahan.The bubble of hope inside me continued to grow day by day. Malapit na. Alam kong malapit na kaming magkita ulit.Umuwi ako sa tinitirhan ko noong araw na iyon na may ngiti sa labi ko. It was a soft and hopeful smile—something I never thought my lips would form again.Natutuwa ako noong malaman ko kay Lori na nire-rebuild nila ang Duello. With that, a random thought came into my mind. I wanted to build something, too. Gusto kong muling magpakita at magkaroon ng maipagmamalaki kung sakaling bumalik si Evony. Gusto ko ay makikita niya ako sa billboard kung sakaling magtagumpay ako sa plano ko. A few months after learning that Evony might still be ali
GABRIEL’S POV After that news, our world turned black and white. Hindi ko alam kung paano kami nakauwi noong araw na iyon pagkatapos malaman na wala na si Evony. In-examine pa nga ang kapirasong damit na iyon at nakumpirmang sa kanya iyon, pati na rin ang bala ng baril na tumagos dito. Just like that, a one-year long search for her just got away like a breeze of the wind. Nawala na lahat ng pag-asa namin na makikita siya dahil paano naman namin makikita ang taong bangkay na? Hanggang ngayon nga ay hindi pa rin nakikita ang katawan niya kaya mas lalo kaming lumulubog sa lupa. Noong umuwi kami ay hindi na kami nagpapansinan nina Mr. and Mrs. Irvine and Lori. Ni hindi na rin nila ako tinabunan ng tingin na para bang hindi nila ako kasama. And I knew it was my cue to leave. Nagpaalam lang ako nang maikli na uuwi na ako pero kahit iyon ay hindi man lang nila pinansin, wala kahit isang tango. Nakatutula lang sila sa sahig, blanko ang ekspresyon sa mukha kaya hindi ko mabasa kung ano ang
GABRIEL’S POVTime passed like a blur. It's been almost a year of searching for Evony pero wala pa ring naging progress. Ilang articles na rin ang na-release ng press tungkol sa missing case niya pero ni isang tawag na makapagsasabi sa amin ng lokasyon niya ay wala man lang nakarating sa amin.Mag-iisang taon na pero wala pa rin. Unti-unti na rin kaming nawawalan ng pag-asa at iyon ang mas masakit. Dati ay lahat kami ganado sa paghahanap sa kanya pero ngayon parang lahat kami ay wala ng kulay ang mukha. Tinulungan na rin kami ng gobyerno kung saan nagpakalat sila ng ilang officials na palihim naghahanap sa kanya pero isang buwan lang ang lumilipas ay sumusuko na sila dahil wala silang makuhang lead ni isa.No one could help us, and it’s killing the life inside me. Sa tuwing nakikita ko ang mga magulang ni Evony na tahimik na lumuluha sa tuwing binabalita sa amin na walang lead sa kaso ay nilalamon ako ng matinding konsensya. I am trying to be optimistic as hard as I possibly can, but
GABRIEL’S POV For the time that I could not count anymore, nagising na lang ulit ako sa kwarto na pinagdalhan sa akin isang buwan na ang nakalipas dito sa Cascara Grounds. Ngunit iba na ngayon dahil nasa kaliwa ko na ang mag-asawa habang si Radleigh ay nasa kalayuan, matalim ang tingin sa akin. Iniwas ko lang ang tingin sa kanya habang ang mag-asawa naman ay nag-aalalang nakatitig sa akin. “Masakit pa ba ang likod mo? Ayos ka lang ba?” magkasunod na tanong ni Mrs. Irvine. Tumango lang ako. “Ano hong sabi ng mga doctor dito?” “Nothing went bad naman. Mas pinag-ingat ka lang dahil baka bumuka ang tahi sa likod mo,” kaswal na imporma ni Mrs. Irvine kaya nakahinga ako nang maluwag. “And Radleigh would like to apologize for his actions earlier.” Napalingon ako kay Radleigh na nakatitig sa amin na para bang pinagkaisahan namin siya. “I never said that, Mom,” he sharply hissed. “Hindi ako magpapakumbaba sa taong dahilan kung bakit nawawala ang kapatid ko. I almost went crazy when I wok
GABRIEL’S POV For the time that I could not count anymore, nagising na lang ulit ako sa kwarto na pinagdalhan sa akin isang buwan na ang nakalipas dito sa Cascara Grounds. Ngunit iba na ngayon dahil nasa kaliwa ko na ang mag-asawa habang si Radleigh ay nasa kalayuan, matalim ang tingin sa akin. Iniwas ko lang ang tingin sa kanya habang ang mag-asawa naman ay nag-aalalang nakatitig sa akin. “Masakit pa ba ang likod mo? Ayos ka lang ba?” magkasunod na tanong ni Mrs. Irvine. Tumango lang ako. “Ano hong sabi ng mga doctor dito?” “Nothing went bad naman. Mas pinag-ingat ka lang dahil baka bumuka ang tahi sa likod mo,” kaswal na imporma ni Mrs. Irvine kaya nakahinga ako nang maluwag. “And Radleigh would like to apologize for his actions earlier.” Napalingon ako kay Radleigh na nakatitig sa amin na para bang pinagkaisahan namin siya. “I never said that, Mom,” he sharply hissed. “Hindi ako magpapakumbaba sa taong dahilan kung bakit nawawala ang kapatid ko. I almost went crazy when I wok
Isang panibago at mas malakas na sampal ang umalingawngaw sa kwarto ni Gabriel dahil sa ginawa ni Evony sa kanya.“Ang kapal ng mukha mo!” Evony angrily exclaimed. “We didn’t even talk when we ended our relationship, tapos ito ang ibabalik mo sa akin?!”“That is exactly what I’m trying to tell you,
Dali-daling pinuntahan nina Evony at Gabriel ang katawan ni Anjo na halos hindi na humihinga, naliligo sa sarili niyang dugo. Hindi na rin ito gumagalaw, tila wala ng buhay. “A-anjo… Anjo, c-can you hear me?” Evony sobbed loudly, carrying Anjo’s half body into her arms. “H-hey… can you hear me, Anj
Magkasama silang bumaba ng kotse saka dumiretso sa training room ng headquarters para doon mag-usap. They even locked the door so no one would pry into their conversation. “Paano naman naisip iyan?” Napabuntong-hininga na lamang si Evony nang iyon ang isagot sa kanya ni Roman. Halata sa tono nito
“YOU DAMN STUPID BASTARDS!” Iyan ang umalingangaw sa nasunog na mansion ng mga Constantino nang makarating sila rito. Halos abo na lamang ang bumungad sa kanila, ubos ang kanilang mga bodyguard, at walang natira sa kanilang mga kasambahay. Pulang-pula ang mukha ni Arnaldo Constantino dahil sa nang







